The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan Part 13

இந்திய காங்கிரசில் மிக தனவந்தம் மேதாவியருமே இருந்து நடத்தி அரசாட்சியை கைப்பற்றவேண்டுமென்னும் நோக்கத்துடன் பேசியும் நடவடிக்கை நடத்தியும் வந்தார்களே யொழிய கோடி கணக்காய் இந்தியாவில் தாழ்த்தப்பட்டும் மிக ஏழ்மைத்தனத்திற்குள்ளாக்கப் பட்டுமிருக்கும் தங்கள் தேசத்தவர்களின் முன்னேற்றத்தை எவ்வளவும் நினைத்தார்களில்லை. அதனால் காங்ரஸ்காரரிடம் வெறுப்பும் எதிர்ப்பும் தாழ்த்தப்பட்டருக்குண்டாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. 1894-ம் வருஷம் சிவில் சர்வீஸ் பரீக்ஷை இந்தியாவில் நடைபெறவேண்டுமென பார்லிமெண்டு முன்பாக காங்ரஸ்காரர் கொண்டுபோன மசோதாவை தாழ்த்தப்பட்டார் எதிர்மறுத்து வெற்றிபெற்றார்கள். 45 வருஷங்களாக காங்ரஸ்காரரோடு தாழ்த்தப்பட்டோர் வாதம் தொடுத்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

The Indian Congress is full of highly respectable people who only spoke and act with the sole intention of capturing power and did not think at all of the progress of the many crores of their fellow country-men who live in India in an oppressed state and have been pushed into poverty. This is why hate and opposition to the Congress is emerging among the Depressed Classes. In 1894, the Depressed Classes opposed and defeated the Congress’ petition to conduct the Civil Services exam in India. For 45 years, the Depressed Classes have been continuing the argument with the Congress.

1918- ம் வருஷம் திரு. காந்தி அவர்கள் வெளிக்கிளம்பி அவரும் அவர் சார்பாயுள்ளவர்களும் தீண்டாமையையொழிக்க வேண்டுமென ஜாதி இந்துக்களிடம் இருபது வருஷங்களாய் கிளர்ச்சி செய்து வருவது கானகத்தே பெய்யும் மழை போலிருக்கிறது. திரு. காந்தி அவர்கள் காங்ரஸுக்கு கற்பிக்கும் மேலதிகாரியாக விளங்குகிறார். தீண்டாமையை யொழிக்க வேண்டுமென்று சொல்ல ஜாதி இந்துக்கள் நாதிரும்பியிருக்கிறதே யொழிய அவர்கள் மனம் திரும்பவில்லை. தாழ்த்தப்பட்டாரில் ஒரு சிலர் சொல்லுவது : “தீண்டாமை என்னும் பேய் ஜாதி இந்துக்களை பிடித்தாட்டுகிறது. தாங்களே அதை ஓட்ட முடியாது. நாங்கள் தடியெடுத்தால் ஒரு வருஷத்திற்குள் நாட்டைவிட்டு துரத்தி விடுவோம். கலகம் பிறந்தால் நியாயம் பிறக்கும்.” கலகம் கொடிய துன்பத்திற்குள்ளாக்கும். அதினின்று மீள வெகு நாள் செல்லும் என்பேன். விரோதமும், வெறுப்பும், மமதையும் பாவமானவைகள். அரசியல் தந்திரங்களையறிந்து ஆட்சியை கைப்பற்றும் முறையை நாடி உழைப்பதே உபாயம். அதற்கு ஆதி திராவிடர் சமூகத்தை வலிவு செய்யவேண்டும். ஆட்டுக்கடாக்கள் சண்டையில் புகுவதும், ஆடு நனைகிறதென்று குந்தி அழுவதும் மந்தையில் பாய்ந்து கொள்ளையாடுவதுமான ஜாதி இந்துக்களைக் காண்கிறோம். இவர்களை அகட்டியும், பதவிக்கும் பணத்திற்கும் சமூகத்தை வஞ்சிப்பவர் களை வழிப்படவும் செய்யவேண்டும். காங்ரஸ் காரரும் ஜாதி இந்துக்களும் சுயராஜிய முறையில் ஆட்சி நடத்திவருகிறார்கள். இன்னும் பூரண சுயராஜியம் பெற பாடுபடுகிறார்களும். அவர்களதை கைப்பற்றுமுன் எதிர்மறுத்து நின்று ஆதி திராவிடர்கள் தங்கள் சமூகத்தை வலிவுபடுத்தி தீவிரமாக கரையேறவேண்டும். நஷ்டமும் கஷ்டமும் தங்களுக்குண்டாகுமென ஜாதி இந்துக்கள் உணருமட்டும் தாழ்த்தபட்டாருக்கு வழிவிடமாட்டார்கள் என்பது என் அனுபவம். நாம் சமூகத்தை ஆதரித்து சமூக சேவை செய்யவேண்டும்.

In 1918, Mr. Gandhi set forth and, along with his supporters, has been crusading for 20 years to wipe out untouchability, though all their efforts are like rain falling on forests. Mr. Gandhi functions as the supervisor instructing the Congress. The tongues of caste Hindus have turned enough to say that untouchability should be wiped out, though their minds haven’t. Some among the Depressed Classes say that: “The evil spirit called untouchability has taken full possession of the caste Hindus. They will not be able to exorcise it by themselves. If we take up the stick, we will be able to drive it out of the country in a year. If revolution is born, justice will be born.” Revolution will create terrible miseries and, I would say that, it would take a long while to recover from it. Enmity, hatred and arrogance are sinful. It would be more helpful to learn political intrigue and work toward capturing power. For this, the Adi Dravidar community must be strengthened. We see the caste Hindus setting goats against each other, sitting and weeping when a goat is drenched and springing amidst a flock and looting it when necessary. We need to move them aside and bring to heel those who cheat society for power and money. The Congress and the caste Hindus conduct governance in the manner of home rule. They continue to struggle to achieve complete home rule. Before they achieve this, the Adi Dravidar must stand in opposition to them and strengthen their community and bring themselves to shore as rapidly as possible. In my experience, until the caste Hindus realise that doing otherwise would bring loss and difficulty to them, they will not give way to the Depressed Classes. We must engage in social service that supports society.

திரு காந்தி அவர்கள்
திரு காந்தி அவர்களைக் கல்வியாளரும் கனதனவான்களும் எப்பவும் சூழ்ந்திருப்பார்கள். 1895-6- ம் வருஷத்தில் பச்சையப்பன் கலாசாலையிலும் 1902 -ம் வருஷம் கீழ் ஆபிரிக்கா ஜான்ஸிபார் தீவிலும் இவர் உபநியாசத்தைக் கேட்டிருக்கின்றேன். தென்னாப்பிரிகா பீனிக்ஸ் என்னுமிடத்தில் அவர் உபவாசமிருந்து முடிவான பத்தாம் நாள் அவரைக் கண்டேன். என்னை உபசரித்து அன்பு பாராட்டினார். அன்றுமுதல் அவர் சிநேகம் எனக்குண்டாயிற்று. அது 1906 -ம் வருஷத்திலிருக்கலாம். அவர் இந்தியா திரும்பியதும் தீண்டாமையைப்பற்றி கிளர்ச்சி செய்தார். 1920 -ம் வருஷம் ஒரு பஹிரங்க கடிதம் எழுதினேன். அதை ஒரு சிறு புத்தகரூபமாய் பிரசுரித்தேன். வட்டமேஜை மகாநாடு நடந்தபோது பலதரம் சந்தித்தேன். தனித்தொகுதி தாழ்த்தப்பட்டாருக்கு கொடுக்க அவர் உயிர் போனாலும் விடமாட்டேன் என்று வாதம் தொடுத்தார். தாழ்த்தப்பட்டாருக்கு தனித்தொகுதி கொடுக்கப்பட்டது. பூனாசேர்ந்து ஏராவாடா சிறைச் சாலையிலிருக்கும்போது தாழ்த்தபட்டாருக்கு தனித்தொகுதி ஏற்பட்டதால் தன்னுயிரை மாயத்துக்கொள்ளுவதாக உண்ணாவிரதம் ஆரம்பித்தார். சிறைச்சாலையில் மூன்றுதரம் கண்டேன். வாதாடி வெற்றி பெறுவதை இவர் தவிர்த்து உன்னாவிரதமிருப்பது வீரத்தன்மையையிழந்து இரக்கத்தைத்தேட வேண்டியவரானார் என்பதைக் கண்டு என் மனதிறங்கி பூனா ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்டேன்.

Educationists and people of high esteem constantly surround Mr. Gandhi. In 1865-6 in Pachaiappan College and, in 1902, in the Zanzibar island in eastern Africa, I have heard his speech. In a place called Phoenix in South Africa, I met him ten days after his fast had ended. He welcomed me with affection. From that day, I had his friendship. That must have been in 1906. As soon as he returned to India, he created a stir about untouchability. In 1920, I wrote an open letter and published it in the form of a small book. I met him several times during the Round Table conference. He said that he would not allow separate electorates for the Depressed Classes even if it would cost him his life. The Depressed Classes were given a separate electorate. He began a fast in the Erawada Jail of Poona saying that he would kill himself because separate electorates had been given to the Depressed Classes. I saw him three times in jail. Instead of winning through argument, he had become a pitiable man, bereft of heroism, by embarking on this fast. Feeling pity for him, I signed the Poona Pact.

அவருக்கு அசரீரி கேழ்ப்பதைப்பற்றி அடிக்கடி பிரஸ்தாபிப்பார். அசரீரி வாக்கை நானும் கேட்டிருக்கிறேன். அநேகர் கேழ்க்கும் அருள் பெற்றிருக்கிறார்கள். அதைப் பிரஸ்தாபிக்கக்கூடாதென்று பத்திரிக்கை வாயிலாய் வெளியிட்டேன். அவர் சென்னை வந்த போது அவருடன் நான் சம்பாஷித்ததைச் சிறு புத்தகரூபமாய் வெளியிட்டிருக்கிறேன். தாழ்த்தப்பட்டார் சார்பாக பல லக்ஷம் கணக்கான பணத்தை வசூலித்து அவர்கள் பிள்ளைகள் கல்விக்காக செலவழித்தார். தீண்டாமையை யொழிக்க பல வருடங்களாக அவர் கிளர்ச்சி செய்துவந்ததும் ஜாதி இந்துக்களின் கல்மனதினின்று நாருரிக்க அவரால் முடியவில்லை. தாழ்த்தப் பட்டாரை ஹரிஜனங்கள் என்று இவர் பெயர்சூட்டி அழைத்துவருகிறார். “ஹரிஜனம்” என்னுமோர் பத்திரிகையும் பிரசுரம் செய்து வருகிறார். அவர் மனம்போனபடி ஏதேதோ எழுதிவருகிறார். அவைகளில் பெரும்பாலும் தாழ்த்தப்பட்டார் அபிப்பிராயமல்ல வென்றே சொல்லலாம். அது தன்னய தேட்டம். அவர் அசரீரி வாக்கைக் கேட்டறியும் அருள் பெற்ற ஒரு நல்ல ஆத்மா!

He would frequently announce that he heard the voices of incorporeal beings. I have also heard such voices. Many have the gift of hearing such voices. I told him openly through magazines that he should not be announcing this. I published my conversation with him during his visit to Chennai in the form of a booklet. He collected several lakh rupees on behalf of the Depressed Classes and spent it for the education of their children. He has not been able to peel a single fibre off the stony hearts of caste Hindus, despite his many years of creating a stir about untouchability. He has named the Depressed Classes Harijans and proceeds to call them by that name. He also publishes a magazine by the name ‘Harijan’. He writes all sorts of things in it as his heart pleases. We can say that most of this is definitely not the opinion of the Depressed Classes. It is a pure quest for self-satisfaction. He is a good soul who has the gift of hearing unearthly voices!

என் இல்வாழ்கை
நான் கடனுக்காளாகமலிருந்து வருவதும், எதிர்த்து பேசாத என்பிராணேசியின் சாந்த குணமும், சமூகத்திற்குழைக்க எனக்கு சாத்தியமாக இருந்தது. இதைச் சென்னை ஓட்டேரி மயானத்தில் அவர் சமாதிக் கல்லில் குறித்திருக்கின்றேன்.

My domestic life
Staying out of debt and my wife’s docile nature that does not allow her to talk back have helped me work for society. I have noted this upon her headstone in the Chennai Otteri cemetery.

…

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan Part 12

My apologies for this unannounced and unreasonably long silence. Posting will resume with lower frequency than earlier, but I hope to be able to post three to five times a week. The entire brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan will soon be available in translation over the next few posts and other personal narratives shall follow. As always, your comments, suggestions and contributions are welcome.

- Malar

மதமாற்றல்
Religious Conversion

இந்துக்கள் அடக்கத்தினின்று தாழ்த்தப்பட்டார் மதமாறவேண்டு மென்று டாக்டர் அம்பேத்கார் பஹிரங்கமாய் பிரஸ்தாபித்தபோது தாழ்த்தப்பட்டார் இந்துக்கள் அடக்கத்திலில்லை தாங்களிருக்கும் மதத்திலிருந்து கொண்டே ஆண்மையான வீரத்துவத்துடன் முன்னேற வேண்டுமென்று உடனே தந்திமூலமாக பிரஸ்தாபித்தேன். இந்துக்கள் அனுசரிக்கும் நாலு வர்ணங்களிலொன்றிலேனும் சேர்ந்திராததால் தாழ்த்தப்பட்டோர் இந்துக்கள் அடக்கத்திலில்லை என்பது வெளிப்படை.

When Doctor Ambedkar announced openly that the Depressed Classes should convert, I immediately announced to him through a telegram that the Depressed Classes did not belong to the Hindu fold and should forge ahead with manly courage from within the religion they are currently in. It is obvious that the Depressed Classes are not encompassed within the Hindu fold, since they do not belong to any of the four varnas that the Hindus observe.

பௌத்த மதம்:- 1882 மாது ஸ்ரீ பிளாவட்ஸ்கி அம்மையையும் கர்னல் ஆள்காட்டு அவர்களையும் நீலகிரியில் தரிசித்து அவர்களுடன் சிலநாள் பழகிவந்தேன். யோகானுபவ சங்கத்தில் சேர்ந்து அதின் தலைவராயிருந்த கர்னல் ஆள்காட்டு அவர்களால் தீக்ஷை பெற்றேன். பௌத்த மதத்தை சீர் தூக்கி அவர் பேசுவார். 1900 வருஷம் அம்மதத்தை தாழ்த்தப்பட்டார் சமூகத்தில் நுழைக்க தொடங்கினார். சமூகத்தில் பிரிவினையுண்டாகுமென அஞ்சி அவரை பத்திரிக்கை மூலமாய் தாக்கினேன். ஒருவரை யொருவர் தான் தோன்றிய தம்பிரான் என்று தற்கித்து கொண்டோம். சிலர் அம்மதம் புகுந்தார்கள். பறையர் என்பதைவிட பௌத்தர் என்பது சிலாக்கியமான தென்று சொல்லிக் கொண்டார்கள். சில இடங்களில் மடங்களைக் கட்டிக்கொண்டார்கள். பறையர் அல்லது ஆதி திராவிடர்கள் என்னும் சமூகத்தவர்களுக்கு கல்வியிலும் பொருளாதாரத்திலும் சர்க்கார் கொடுக்க ஏற்படுத்தியிருக்கும் உதவி பௌத்த மதத்தறாய் மாறிய சமூகத்தவர்களுக்கு கிடைக்கக்க்கூடாததாயிற்று.

Buddhist faith: In 1882, I spent some time in the company of Madam Blavatsky and Colonel Olcott in the Nilgiris. I received dheeksha from Colonel Olcott who was the head of the yoga association that he had joined. He would talk highly of the Buddhist religion. In 1900, he began to insert that religion among the Depressed Classes. Fearing that this might lead to splintering this community, I attacked him through journals. We declaimed each other as a self-proclaimed messiah. Some entered that religion. They said that Buddhist is more honourable term than Paraiyar. They built monasteries in some places. It became impossible for those who had converted to claim the benefits that the government had arranged to give for those of the community known as Paraiyar or Adi Dravidar.

இந்து சமயவாதிகலென்னும் ஜாதி இந்துக்களும் தமிழ் சமயிகலான தாழ்த்தப்பட்டாரும் ஒரே மதசார்பினராவர். ஜாதி இந்துக்கள் செய்யும் கொடுமையை தாளமுடியாமல் தாழ்த்தப்பட்டார் மதமாறிபோகிறார்கள். தௌர்பாக்கிய நிலையினின்று சீர்தூக்க வேணுமென தாழ்த்தப்பட்டார் பல நூற்றாண்டுகளாக முறையிட்டதர்கிணங்கி கல்வியிலும் செல்வத்திலும் விருத்திப்பெற கவர்ன்மெண்டார் பல வருடங்களாக உதவி புரிந்து வருகிறார்கள். தாழ்த்தப்பட்டார் சமூகத்தினின்று மதமாறி வேறு சமூகத்தில் சேர்ந்து கொண்டவர்கள் தங்களை தாழ்த்தப்படாரோடு சேர்த்து உதவ வேண்டுமென விதண்டாவாதம் கவர்ன்மெண்டாரிடம் தொடுத்திருக்கிறார்கள். கவர்ன்மெண்டார் சட்டபடி சமூகங்களின் வரையரையேற்பட்டிருக்கிறது ஒரு சமூகத்தவருக்கு கவர்ன்மெண்டார் கொடுத்த உதவியை மற்றொரு சமயத்தார் பெற கூடாது.

Those of the Hindu faith, known as caste Hindus, and those of the Tamil Depressed Classes are of the same religion. Unable to bear the cruelties of the caste Hindus, those of the Depressed Classes convert to other religions. The Government has been providing assistance for many years now in order that they may prosper in education and wealth in compliance with a centuries-old plea from the Depressed Classes that they be lifted up from their degraded state. Those who have joined other religions after conversion from the Depressed Classes are now stubbornly insisting that they be given the same assistance. In accordance with law, the Government has drawn up a list of communities and it cannot give to a community the assistance that it provides to another.

ஒரு மதத்தினின்று வேறொரு மதத்திற்கு மாறினால் ஒரு சமூகத்தினின்று வேறொரு சமூகத்திற்கு மாறினவர்களாவார்கள். அவர்கள் முன்னிருந்த சமூகத்திற்கு கிடைத்த உதவியை மாறியிருக்கும் சமூகத்தினின்று பெறக்கூடாது. அப்படி பெறச்செய்தால் மதமாறியவர்களே முழு உதவியையு மேற்றுக் கொள்வார்கள். அன்றியும் தங்கள் மதமாற்றம் சூட்சியுமுண் டாகுமென தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தார் பீதி கொள்ளுகிறார்கள். மதமாறி வேறு சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் தனிப்பட தங்களுக்கு வேண்டிய உதவியை சர்க்காரிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்ளுவது உத்தமம். இந்தக் கருத்தைக் கொண்டு சட்ட சபையில் பலதரம் பேசியும் பத்திரிகைகளுக் கெழுதியும் வருகிறேன்.

Those who convert from one religion to another are those who have converted from one community to another. They cannot claim the assistance they received as former members of that community. If this assistance is extended to them, those who have converted as likely to claim all of the assistance that is available. Besides that, members of the Depressed Classes worry that their conversion will prove detrimental to them. It is best if those who have converted to another community are provided assistance that is due to them from the Government separately. I have continued to speak this belief in the Legislative Assembly and write about it in the newspapers several times.

இந்திய காங்ரஸ்
1884 சென்னையில் அடையார் என்னுமிடத்தில் தியாசாபிக்கள் சொஸயிட்டி என்னும் யோகானுபவ ஞான சங்கத்தின் வருஷாந்தர உற்சவம் நடந்தது. சங்கத்தில் நானும் ஓர் அங்கத்தினர். அந்த உற்சவத்திற்கு வங்காள பாபுகளும், பம்பாய் பார்சீகளும், நமது மாகான பிராமணர்களும், ஐரோப்பா, அமெரிக்கா, இலங்கை முதலான தேசங்களிலிருந்து பலரும் வந்து கூடினார்கள். நானும் போய் கூடினேன். கர்னல் ஆல்காட் என்பவர் சங்கத்தின் தலைவர். அப்போது வங்காள பாபுகள் ஒரு ஆலோசனை செய்தார்கள். அதாவது இந்தியர்கள் இம்மாதிரியாகக்கூடி அரசியல் விஷயமாய் ஒரு சபை நடத்த கூடுமென்பது. அவர்கள் கல்கத்தா திரும்பியபிறகு இந்திய காங்ரஸ் என்பது 1885-ம் வருஷம் ஏற்பட்டது. இந்த காங்ரஸ் உற்பத்தியானதற்கு காரணஸ்தர் அவர்தானென்று கர்னல் ஆல்காட் தன்னை சொல்லிக் கொள்வார்.

Indian Congress
In 1884, in a place called Adyar in Chennai, the annual celebration of an association for yoga and enlightenment called the Theosophical Society was in progress. I am also a member of this Association. Many people including Bengali babus, Bombayee Parsis, Brahmins from our Presidency, and many from Europe and countries such as America and Sri Lanka had come for the celebrations. I was there too. Colonel Olcott headed this association. Then the Bengali babus gave some advice – that Indians should gather in a similar association for political reasons. After they returned to Calcutta, the Indian Congress took place in 1885. Colonel Olcott used to claim that he was the reason why this Congress took place.

The story of Govind Majhi

- Pravin Patel

Pravin Patel is a human rights activist and president of the Tribal Welfare Society. Read the full essay on  jharkhand.org.in

I would like to share the story of Govind Majhi, a tribal youth of 29 years, living in a remote tribal village known as Patua, amidst forests of Latikata Block of Sundergarh district in Orissa. During my over 12 years of working with tribals in many tribal areas of our country, I have met several youths many of whom have developed as good dedicated volunteers who work for the welfare of their community in and around their area, but Govind Majhi is one youth who is totally different from others, who has proved that poverty can not come in the way if there is a strong determination and confidence to address the poverty.
…

I invited him and others to discuss about our organizational matters. Govind also called in few of his villagers to have talks with me. I learnt that almost all of them are very poor, making living as daily wage earners. They stated that for the first time in his life, they have met people who work for poor as their friends. Govind was anxious to say so many things in that short time. I also noticed tears in his eyes. I advised him that if he can come with me and stay with us for that night, we can discuss at great length. He promptly agreed. It was little over 9 PM when we reached Pantha Niwas at Rourkela where we were staying. I and Govind talked till about 3 in the morning which I share with you all in shape of a real story.

Patua is a small village with a population of about 3,000, almost all are poor tribals. No internal roads, no electricity, no high school, no college, no doctor in the primary Health Centre is the reality of development. Ganju Tola where Govind resides with his father, wife and 2 ½ year daughter is a part of the Patua, which is part of Bad Dalki Gram Panchayat in Latikata block of Sundergarh district of Orissa.

Govind Majhi, hero of our true story was born in the year 1981 to Kali Majhi (father) and late Raibara Majhi (Mother). He has a younger brother Laxman Majhi and two married and one unmarried sisters. They own, besides their small house, is one and half acre of non-irrigated land on which, except paddy, nothing is grown.

What is poverty was not known to Govind Majhi in his childhood days. The family used to take one meal a day which was considered as a routine as almost all the houses same was the practice. A private secondary school that had come up at Bad Dalki was also instrumental in bringing in change in the lives of the Majhi family, thanks to the efforts of Govind. At the age of 17, he studied up class IX and X in that secondary school. Here he came in contact with other students, some of whom became his friends. He used to visit them at their houses where for the first time in his life came to know that they not only take two meals a day but also enjoys breakfast and have other luxuries. He was in dilemma, not able to understand the realities of life.

He asked his father why they do not eat two meals a day as his friends do at Bad Dalki. Kali Majhi, his father tried to impress upon him that he is now grown up, it is time for him to understand hard realities, if he wants to survive, as they are poor, they can not afford the luxury of meals twice a day. Paddy grown in their one and half acre of land is not enough for one year, if they take meals twice a day. All the rice will be finished in five to six months. What they will eat for the rest of the year till new paddy arrives? What ever little money he earns working as a daily wage earner is not enough to meet other requirements. They will die of hunger, if they eat twice a day. Govind was upset by learning lessons of the realities of life. His father even advised him to keep away from visiting houses of his friends. Young brain of Govind was in puzzle as to why they are poor and his friends at Bada-dalki are rich. He decided to talk to his friends.

Next day he asked his friend at the school, how many acres of land they own? He was surprised to know that they had no land at all. He got confused as how without land they manage to have so much rice that feeds them twice a day throughout the year. Another friend informed that they have eight acres of land that gives them enough paddy that is much more than what they require, as such they sell those surplus paddy to buy other necessities.

After a week or so, on a Sunday morning Govind reached his friend’s house that had no land at all. Here he understood that besides land, jobs in the state and public sector also helps to earn salaries with which they can buy all the rice and other food stuff as well as fulfill other social and economical requirements. He wanted to know, how his father can also get a job that can earn him salary. He understood that jobs are not easy, since required educational qualification is a must for getting any job, which is neither with him nor with his father. He understood that the circumstances in which they are living do not permit him to go for higher education as there is no money to buy even books. He realized that even he can not they can start working Govind learnt one more lesson to put at rest the question that haunted his mind.

Instead of getting disheartened, he decided to accept it as a challenge that he will not accept it as their fate but will do every thing that can bring in the change. He decided to discontinue studies after class X and work with his father as a daily wage earner to earn money that can help his younger brother Laxman to go to college at Rourkela. He discussed with Laxman who ultimately agreed to do what ever is best in the interest of the family. This was the turning point for the better for Kali Majhi family.

Govind after finishing class X at Bada- Dalki left the studies; joined his father to work full time on his farm and also working as a labourer to earn wages. His brother Laxman studied hard as was greatly inspired by the sacrifice of his elder brother. He went to Vedvyas and Rourkela where he not only graduated but also cleared his Diploma in Electrical engineering with good results. One out of many of his applications for jobs; finally he got a call from the Indian Railways with whom he now works in their electrical department, presently posted at MALDA in West Bengal.

Majhi family not only now enjoys food twice a day but also afford to spend money on other needs and comforts they need. Govind has one mobile phone through which, he is in regular contact with his brother and married sisters. Kali Majhi is now 65 years of age. He has stopped working as a neither labour nor works at his farm any more. Govind sighs to say that his mother died of cancer seven years back, was unlucky to see the change in our lives. He regrets that if the change would come few years earlier, she would have died happily. He gets disturbed to say that his mother never enjoyed the luxury of eating two meals a day.

Govind also proudly says that Laxman has made two Fixed Deposit of Rs.10, 000/- each i.e. Rs. 20,000/- in the name of his younger unmarried sister Jasumati so that with that money with interest, they will spend in her marriage. He intends to make one more fixed deposit of Rs. 10,000/- later in this year. He has also paid all the money that was spent for the marriage of one of his sister few years back. Besides, the same Laxman also paid medical bills of about Rs. 8,000/- that was spent in the illness of one of his sister and also of his father. Laxman’s college friends are also employed elsewhere. Three of them are in BSF, five are police constables, one is with HAL at Sonabeda and five are at Rourkela Steel Plant.

Now Govind aspires to bring a change in his village. He states that in the name of development what they have got in last sixty years is one Anganwadi, a primary school that has classes up to class VIII, few tube wells that often goes dry in summer. Rivulet which flows round the year is at a short distance of ½ kilometer but only Kudar Tola residents are given the facility of lift irrigation that irrigates their 20-25 acres of land. No internal roads or lanes in the village. During rainy days, it is extremely difficult to ride bicycle or even walk on those muddy and marshy lanes full of pits. No electricity though power lines are not far off. The post office is a one man show with postman performing duty from postman to postmaster.

Primary Health Care centre is a cement concrete structure with no medical staff, forget about doctors. He says, nobody has seen any doctor from the day that health centre has been constructed. No ambulance has ever come to their village. When some one falls seriously ill, they used to take the patient, lifting with cot to take to Latikata, walking all the way. Now they take patients to the main road, from where they take them to Latikata or Rourkela by bus or Auto Rickshaws that ply regularly.

He adds saying that just as they suffered, there are many families in Patua who are as poor as they were one day. They also manage with one meal a day to survive. He adds to say that when guests arrive at some ones house and they have no rice in the house, they manage by taking from some ones house to be returned later on. Govind wants that all the villagers should come out of their tragedies at the earliest, as they have managed to do so. Rs. One or Two per KG rice scheme has no doubt helped few families but neither all the families have cards nor the quantity they get in a month is sufficient for them. He says instead of giving us rice at Rs. One or Two per kg, give us water from the rivulet that flows round the year near to their village to produce rice that they need. He also lists elephant menace as one more area of problem.

About NREGA, he says that till date no work has been done under NREGA at his village. The only work done is to construct a road from Deditola to Kendu Berli, which is five KM away from their village. They demanded work near to their village but no result. Even after the road work is over before one and half year, no payments has been made till now. Villagers have gone several times to Sarpanch and also to BDO but all in vain. Sarpanch says he has submitted all the required papers while BDO informs that the papers are incomplete and not sufficient.
…

A day in the life of…

Students of the English and Foreign Languages University, Hyderabad, profiled university employee T. Jyothi for a wall-magazine on caste that was functional in 2008. It is also online here.

Name: Mrs. T Jyoti
Age: 41
Native town: a village in Warangal
Current residence: Hamal Basti

Jyoti’s day begins at 4 a.m. when her eyes open although it is about five by the time she gets out of bed. She cooks for the family and walks fifteen minutes to a private residence where she works as a domestic servant from 7 to 8 a.m. She then reaches EFLU where she spends most of her day, sweeping the grounds until 5 p.m. She admits that recently, her work has considerably increased. When her shift ends, she heads back to the private residence to finish another hour of chores before heading home by 6. Jyoti says she enjoys working so much so that she takes up work in other people’s houses even on weekends.

Once home, Jyoti cleans up the house and cooks for her family. She feels grateful to have children who help her in her work. She has two daughters and one son. She finds her son to be the most obedient, an unusual occurrence in her basti. Jyoti hopes to get him married some day although she proudly refuses to ask for dowry for his wedding, even though it has been a part of their family tradition. But she worries about her two daughters, for whom she’ll have to arrange Rs. 2 lakhs each, for their weddings.

As such, her family has had to face issues of debt in the past as well. Jyoti’s husband being a daily wage earner, his income is subject to availability of work and when he finds it, he earns about Rs. 150/- a day. However, since he is now suffering from diabetes, blood pressure and asthma, his income has become more irregular due to which Jyoti has had to take up the mantle of being the main breadwinner of the family.

Keen on sending her children to a private school, Jyoti had to constantly take loans to pay for their fees, uniforms and books. She is still repaying those debts and sometimes, things get rough. Jyoti recalls how they had to live in the dark for five whole years as they could not afford to pay their monthly electricity bills which amount to Rs. 300/- a month.

One of her few recreations is attending Sunday mass with her family every week. If she finds time, she visits her mother and sisters who live nearby her basti. Jyoti also has a cable connection at home and likes watching some Telugu serials. As a child she used to love watching films although not so much anymore. Speaking of Chiranjeevi’s daughter, she doesn’t approve of love marriage and feels confident that she will arrange the marriage for all her children. After all, as she says, would girls who go in for love marriages respect their mother-in-laws and vice- versa?

For now however, she wants her children to finish their education. Her son Kiran is currently studying engineering while her two daughters, Shailaja and Aruna have finished XII and IX respectively. Jyoti herself never made it past Standard II. As a child, she was never interested in studying. She confesses that she cannot comment on whether her teachers were good or bad, but she was frightened of being beaten when she did not do her homework. Moreover, none of her friends were interested in studying. She was married off at the age of 17 and she now lives with her husband and three children. Though none of her children are interested in studies, Jyoti now understands the value of education. This realization dawned on her when she learnt that a student of EFLU was paid only Rs 5000/- as a starting salary after completing her Ph.D. Looking at such state of affairs faced by the educated, Jyoti fears the future condition of her children. She has therefore kept all her children in school and in fact, has recently enrolled herself into a basic English proficiency course offered by EFLU students for workers.

Jyoti is not completely oblivious to the political developments happening in AP. She often listens to the news while cooking. She is aware of the past and present CM and also the MLA of her constituency. She has even voted a few times in her life. She belonged to the Madiga caste which has traditionally been the caste of cobblers and house servants, before her ancestors chose to become Christians. Unfortunately she has not yet got her SC certificate probably because the government has refused to accord this status to converts.

T.Jyoti is an employee at EFLU for the last 20 years. She joined in 1984 as a house keeper and now works as a sweeper. Much to her happiness, she has recently been made a permanent employee which has increased her monthly wage to a respectable Rs. 5000/-

 

- From the Out-Caste blog

Graffiti for the Self-Respect Movement

சுவர்களை ‘சுயமரியாதைக் கள’மாக்கியவர்

விடுதலை இராசேந்திரன்

 

The man who made walls the battleground of the Self-Respect Movement

Viduthalai Rajendran

 

முழு கட்டுரை இங்கே / Read the full article in Tamil here

தமிழ்நாட்டுச் சுவர்களை ‘சுயமரியாதைக் களமாக்கிய’ சுவரெழுத்து சுப்பையா, பெரியார் இயக்க வரலாற்றில் நீங்காத இடம் பெற்றவர்களில் ஒருவர். சொந்த வாழ்க்கையை மறந்து கொள்கை வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர். சாலை போடுவதற்காக வீதிகளில் கிடத்தப்பட்டுள்ள தார்க் குவளைகளில் உள்ள தாரில் கெரசினைக் குழைத்து துண்டுத் துணியை அந்தக் கலவையில் நனைத்து, சுவர்களில் எழுதுவதே அவரது வழக்கம். கையில் தார்ச் சட்டியுடன் ஊருக்கு ஊர் நடந்தே செல்வார். வழிநெடுக சுவர்களில் எழுதிக் கொண்டே போவார்.

Suverezhuthu (Graffiti) Subbiah who made Tamil Nadu’s walls the battleground of the Self-Respect Movement, is among those who have an irremovable place in the history of the Periyar Movement. Forgetting his personal life, he lived a life of principle. Taking some of the tar intended to lay roads from the barrels, he mixed in some kerosene, dipped a rag into this mixture and wrote on walls. With a bowl of tar in his hand, he wandered from town to town. Along the way, he continued to write on walls.

பெரியாரின் சுயமரியாதை கருத்துகளை சொற் சித்திரமாக அவரது சிந்தனையில் செதுக்கி, உள்ளத்தில் பதியச் செய்யும் சொற்களில் எழுதுவார். கடவுள் மறுப்பு, பகுத்தறிவு, பார்ப்பன எதிர்ப்பு, புராணம், தமிழ் இலக்கியம், பெண்ணுரிமை, சுயமரியாதை வாழ்வியல் என்று அவரது சிந்தனை ஆழமாக பரந்து விரிந்திருந்தது.

He would take Periyar’s ideas of Self Respect, craft word-sculptures out of them in his thought and write in a language that embedded them in the heart. Atheism, rationality, anti-Brahminism, epic and Tamil literature, women’s rights, self-respect – his thought spread deep and wide through these.

தன்னிடம் நெருக்கமாகப் பழகிய தோழர்களிடம் தனது கைப்பட எழுதிய நாட்குறிப்பை அவர் தந்திருந்தார்….17.4.2011 ஞாயிறு அன்று மாலை 7 மணிக்கு, கோவை வி.கே.கே. சாலையில் கோவை மாவட்ட பெரியார் திராவிடர் கழக சார்பாக, “சுவரெழுத்துப் புரட்சியாளர் சுவரெழுத்து சுப்பையா சிந்தனைப் பொறிகள்” நூல் வெளியீட்டு விழா பொதுக் கூட்டம் நடைபெற்றது.

…

 

He had given his hand-written diaries to his close friends….On Sunday, 17.4.2011, at 7 p.m. this book ‘Suveruzhuthu Puratchiyaalar Subbiah Sinthanai Porigal‘ (The Sparks of Thought of Graffiti Revolutionary Subbiah) was released at V.K.K. Road, Coimbatore, on behalf of the Coimbatore Periyar Dravida Kazhagam, at a public meeting.

…

 

‘தார்ச்சட்டியை தலையில் கவிழ்த்தது காவல்துறை’

‘The police upended the tar bowl on his head’

மயிலாடுதுறையில் பெரியார் இயக்கத்தின்  உறுதியான தொண்டர் மறைந்த டெய்லர் மாரிமுத்து. சுவர் எழுத்து புரட்சியாளர் சுப்பையாவுடன் நெருக்கமாக குடும்பத்துடன் பழகியவர். தனது சொந்த வாழ்க்கையை எவருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பாதவர் சுப்பையா. ஆனாலும் டெய்லர் மாரிமுத்துவிடம் கொண்டிருந்த நெருக்கமான கொள்கை நட்பால், சுப்பையாவின் வாழ்க்கைப் பாதையை அவர் பகிர்ந்து கொண்டார். ‘சுவரெழுத்து புரட்சியாளர் சுப்பையா சிந்தனைப் பொறிகள்’ நூலுக்கு தோழர் மாரிமுத்து, மறைவுக்கு முன் வழங்கிய அணிந்துரையை கழக இளைய தலைமுறையினர் அறிவதற்காக இங்கு வெளியிடுகிறோம்.

The late Tailor Marimuthu, a steadfast volunteer of the Periyar Movement in Mayiladuthurai, was very close to the family of Graffiti Revolutionary Subbiah. Subbiah did not like to share details of his personal life with anybody. Yet, due to the close ideological friendship with Tailor Marimuthu, he shared his life-path with him. For the benefit of the younger generation, we here publish the preface that comrade Marimuthu wrote just before his death to the book ‘Suveruzhuthu Puratchiyaalar Subbiah Sinthanai Porigal‘ (The Sparks of Thought of Graffiti Revolutionary Subbiah).

காரைக்குடிக்கு அருகில் உள்ள சூரக்குடி கிராமம் தான் சுவரெழுத்து சுப்பையாவின் சொந்த ஊர். இளமையில் அவர் மயிலாடுதுறை அஞ்சலகம் அருகில் தேனீர்க் கடை ஒன்றில் வேலை செய்து வந்தார். அருகிலிருந்த தாயுமானவன் என்ற தையல் கடைக்காரர் பெரியாரைப் புகழ்ந்து பேசியபோது சுப்பையா அவரிடம் எதிர்வாதம் செய்து பெரியாரை தப்பாகப் பேசிவிட்டார். கோபமுற்ற தாயுமானவன் இவரை அடித்து விட்டு, பெரியாரைப் பற்றித் தெளிவாக விளக்கியுள்ளார். அதன்பின் பெரியார் என்னதான் சொல்கிறார் எனக் கவனிக்க ஆரம்பித்து அடிக்கடி பெரியாரின் கூட்டங்களுக்குச் சென்று அவர் பேச்சைக் கேட்டு சிந்திக்கத் தொடங்கினார்.
…

Soorakudi, near Karaikudi, is Graffiti Subbiah’s home town. In his youth, he worked at a tea shop near the Mayiladuthurai Post Office. When Thayumanavan, a tailor who had a shop nearby, spoke in praise of Periyar, he argued against him and spoke wrongly of Periyar. The angered Thayumanavan beat him up and then explained Periyar to him. He later began to pay attention to him and would frequently attend Periyar’s meetings and started thinking about his speeches.

 

…

ஒரு முறை, சென்னையில் சுவரெழுத்து செய்து கொண்டிருந்தபோது, யாரோ ஒருவர் தந்த புகாரின் பேரில் தார் சட்டியுடன் அவரை காவல் நிலையத் திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். காவல் நிலையத்தில் காவலர்கள் தார்சட்டியை இவரது தலையில் கவிழ்த்து விட்டனர். யார் உதவியும் கோராமல் உழைப்பின் பரிசு என சுப்பையா பேசாமல் இருந்து விட்டார். இவரைத் தெரிந்தவர் சென்னையில் உள்ள தோழர்களுக்குத் தகவல் சொல்ல தோழர்கள் உடனே காவல் நிலையத்திற்குச் சென்று இவரை விடுவித்த துடன் சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமே ஒழிய அடாத செயல் செய்யக் கூடாது எனக் கூறி, அந்தக் காவலரை மன்னிப்புக் கேட்கச் செய்த பின்னரே அவரைத் திரும்ப அழைத்துச் சென்றனர்.

Once when he was creating graffiti in Chennai, somebody complained against him and he was taken with his bowl of tar to the police station. The policemen at the station upended the bowl on his head. Subbiah did not seek anybody’s help and quietly took this as a gift given in exchange for his labour. A person who knew him informed comrades in Chennai and they immediately went to the station, told the police that only legal action could be taken and that they should not commit such uncontrolled acts, made the policeman apologise to him and took him with them.

காவலர் செய்த அடாவடித்தனமான செயலால் சுவரெழுத்து சுப்பையாவின் கண்கள் மிக விரைவாக ஒளியை இழந்து மங்கத் தொடங்கியது. அந்தக் குறைந்த பார்வையோடுதான் தனது இறுதிக் காலம் வரை சுப்பையா அவர்கள் தனது பணியைச் செய்தார்….

The constable’s irrational act led to Graffiti Subbiah’s eyesight dimming very rapidly. With his reduced eyesight, he spent his final years continuing his task….

இராஜகோபாலாச்சாரி குலக் கல்வித் திட்டம் கொண்டு வந்த போது, அதனை எதிர்த்து மன்னார்குடியில் சுவரெழுத்து செய்து வந்தார். அங்கு ஒரு சுவரில் இவர் எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது பார்ப்பனர் ஒருவர் இவரைக் குச்சியால் தட்டினார். ஏனென்றால், அது அந்தப் பார்ப்பனரின் வீடு. இவர் எழுதிக் கொண்டே இருந்தார். அந்த பார்ப்பான் தட்டிக் கொண்டே இருந்தான். இவர் எழுதி முடித்த பின் தான் திரும்பிப் பார்த்தார். இவரது வழக்கமே இதுதான். சுவரெழுத்துச் செய்கின்றபோது யாராவது திட்டினாலும் கூட திரும்பியே பார்க்க மாட்டார். தன்னுடைய வேலை முடியும் வரை எந்த இடை யூறும் அவரைத் தடுக்க முடியாது. அதுபோலவே, அன்றும் எழுதிய பிறகே திரும்பிப் பார்த்தார்.

When Rajagopalachari brought in his Hereditary Education Policy, he created graffiti against it in Mannarkudi. When he was writing on a wall there, a Brahmin came and hit him with a stick. This was because it was the Brahmin’s house. Subbiah continued writing. The Brahmin continued hitting him. Once he had finished writing, he turned around and looked. This was his habit. When he was writing graffiti, he would never turn, no matter who was scolding him. Until his work was done, no obstacle could come in his way. In the same manner, he turned that day only after finishing his work.

“யாரைக் கேட்டுடா என் சுவற்றில் எழுதினாய்” என்று அந்தப் பார்ப்பான் கேட்டான். “யாரை கேட்டுடா இராமானுஜர் பிரச்சாரம் செய்தார்?” என்று சுப்பையா எதிர்க் கேள்வி கேட்டார். அந்தப் பார்ப்பனர் சிறிது நேரம் எதுவும் பேசாமல் யோசித்தபடியே நின்று கொண்டிருந்து விட்டு தானே வீட்டுக்குள் சென்று தாழிட்டுக் கொண்டார்.

“With whose permission did you write on my wall?” the Brahmin asked him. “With whose permission did Ramanuja do his propaganda?” asked Subbiah in reply. The Brahmin stood there without a word, thinking for a while, he then went into his house and locked the door.

…

அவருடைய சுவரெழுத்து எத்தனையோ பேரை தந்தை பெரியாரின் இயக்கத்திற்கு கொண்டு வந்திருக்கிறது. அவரைப் போல சுவற்றில் சிந்தனைகளை எழுதிக் குவித்தவர் இதுவரை யாருமே இல்லை.

His graffiti drew many people into Periyar’s movement. There is none who have written and heaped thought upon walls like he has.

முழு கட்டுரை இங்கே / Read the full article in Tamil here