Caste and the Indian cricket team

Article published in the Sydney Morning Herald, January 5, 2008. Read the full article here.

…

The Brahmin caste, which forms only a tiny fraction of India’s population, has always dominated the national cricket side.

Even today, with the game reaching further and further into the countryside, and the so-called lower orders, the Indian team has a decided flavour with Anil Kumble, Rahul Dravid, VVS Laxman, Sachin Tendulkar, Sourav Ganguly, R.P. Singh and Ishant Sharma all Brahmins. Wasim Jaffer is a Muslim, Harbhajan Singh a Sikh, while, of the Hindu players, only Mahendra Dhoni and Yuvraj Singh come from “lower” castes.

But toss the question into still water and you might not hear a splash. Harsha Bhogle, the erudite Indian commentator heard on ABC radio and ESPN, was astounded to be asked about the role of caste in Indian cricket.

“I don’t think that anyone in the Indian team would even be aware that X is from one caste and Z from another,” he said, adding he had no idea what proportion of India’s population were Brahmin. “I did not not even know that, it hasn’t crossed my mind at all.”

Gavaskar, acutely aware of how his fate was saved, still makes light of the effect on his life. “I keep thinking about I was found in a crib next to a fisherwoman so it definitely has had an effect on my cricketing career – look at the number of times I’ve been out caught fishing outside the off stump.”

But caste and cricket? No influence, at all, he says.

Similarly, Ravi Shastri, a former Indian Test captain and now the chairman of the national cricket academy. The preponderance of Brahmin players, especially batsmen, “is just coincidence”. He says: “It’s got nothing to do with it, ‘because they are Brahmins they are picked.’ I think they’re just being picked because they are Indians. The game is just popular among Indians, as simple as that.”It’s just that you are good enough to play for your country, and that’s why you are picked.”

Bhogle admitted caste was still a key factor in Indian politics, where aspiring representatives search for guaranteed support.

“Fewer and fewer people in the cities are thinking like that [about caste] and, left to ourselves, we wouldn’t even think about it. But politicians won’t allow us to forget because they’ve got to cater to their vote banks,” he said. “But luckily there have been some areas that are completely free of all that, our entertainment industry is completely free of it and I’m very happy to say our cricket is completely free of all that.”

Not all agree. Siriyavan Anand, a Dalit (the caste formerly called untouchables), has written provocatively and critically of the Brahmin domination, suggesting it was easy to “infer that cricket is a game that best suits Brahmanical tastes and bodies, and that there has been a preponderance of Brahman cricket players at the national level”.

Anand’s argument that cricket is an idle and indolent game – at least when played by higher-caste Indians – is readily accepted by commentators and even Australian crowds, who know next to nothing of caste in India.

“Why do their fielders not chase the ball to the boundary? Why do Indian batsmen rarely run for singles, apparently preferring to hit the ball to the fence or amble through for two runs in no obvious haste?” Anand wrote. “Having too many Brahmans means that you play the game a little too softly, and mostly for yourself.”

The man rated India’s best fieldsman, Eknath Solkar, is not a Brahmin, nor is Vinod Kambli, a precociously talented batsmen from a “lower” caste, who burst on the scene with Tendulkar when the pair made a world record partnership of 664 as schoolboys. He played the last of his 17 Tests in 1995, despite an average of 54.20 and a highest score of 227.

Despite his talents, Kambli was always booed and mocked at his home ground, Wankhede Stadium in Mumbai. Observers believed it was because of the dark colour of his skin. Not so, says Kambli. “I think it’s because of my caste.”

Siddhartha Vaidyanathan, assistant editor of cricinfo.com, believes caste is relevant within the Indian team at a subconscious level, “in terms of the groups that are formed, in terms of the people who feel wanted, in terms of the people who don’t feel wanted”.

…

Siddhartha can see caste as a possible explanation for the Brahmin dominance, particularly in batting. “Traditionally, cricket has been an elitist sport, and in terms of the physique and what you need as a batsman, it’s more skill, wrist and angles than what you need as a fast bowler or fielder,” he says. “That probably explains it in a way. If you look at the body structure of the higher castes, you would find they aren’t as athletic as they are deft.”

Cricket is also a game of long hours – both in preparation through many days in the junior ranks, to play and to watch – establishing an inherent bias towards those wealthy enough to indulge their passion. Twenty20 cricket may be about to change all that, with the find of the recent national competition being V. Devendran, who hails from the tribal regions of Tamil Nadu.

Shastri believes more players from the regions will emerge.

“People from the outskirts of the metros are hungrier, they want it more than the city boys, who are distracted by too many things,” he says. “You look at India, you look at Pakistan, you look at Sri Lanka – you will see more and more players coming from outside the main cities.”

Dhoni, who comes from that other world and who is already the most popular Indian cricketer among the younger generation, only a notch below Tendulkar, is another example of the change.

“His popularity is more from his dashing play, but in an indirect way, a village boy watching Dhoni will look at him and say, ‘If he can go on and do so well for India, I definitely can,’ that caste is not a barrier in cricket,” Siddhartha says. “This might open the tap.”

…

Castes among the Indian team’s Hindus:
Brahmin
Anil Kumble
Rahul Dravid
VVS Laxman
Sachin Tendulkar
Sourav Ganguly
R.P. Singh
Ishant Sharma
Jat
Yuvraj Singh
Rajput
Mahendra Dhoni

Of the team’s non-Hindus, Wasim Jaffer is a Muslim and Harbhajan Singh a Sikh.

A Dalit view on climate change

Article dated 17.12.2009 from the International Dalit Solidarity Network website

Three Dalit women from Andhra Pradesh took part in a protest outside the conference area of the UN climate talks by ceremonially burning their conference badges. They felt that their voices had not been heard in the COP15 process.

When Narsamma Masanagari, Manjula Tammali and Sammamma Begari travelled from India to Copenhagen to take part in the UN conference on climate change, they wanted answers to some pressing questions.

“We came to find out if there is a real struggle against climate change, if the conference would include small and marginalised people like us, or if it is only for the rich?” Narsamma Masanagari from the village of Pastapur in Andhra Pradesh told this website during her stay in Copenhagen.

On the morning of 16 December, the three women presented their own answers to these questions outside the Bella Center where the COP15 talks are being held. Ceremonially burning their accreditation badges, a group of Indian activists protested against the lack of community participation in the climate talks.

“Climate communities must have a place in such a forum. It is important to bring in the voices of the small and the excluded. If you really want to understand climate change, then come and talk to people like us,” said Narsamma, who has felt the impact of changing weather patterns on her own farming community.

As Dalits, the three women already know a lot about being excluded. Nevertheless, by organising themselves and many other women in their communities, they have managed to gain respect and, to some extent, break out from a cycle of oppression and discrimination. They feel that they are owed the same level of respect by world leaders.

***

Read this article on the ISDN website here. There is also an interview with the women…

“Climate change does make it more difficult. If there is drought or unseasonal rainfall, the first thing that suffers is crop cultivation. If there are no crops, it is difficult for us,” says Sammamma Begari, a Dalit woman from the village of Bidakanne.

Speaking through an interpreter in her own language, Telugu, she found time, in the middle of a busy day of demonstrations and meetings, to talk to this website at the alternative Climate Forum for NGOs in central Copenhagen.

The consequences of climate change affect small farmers more than big ones, the women contend. They also claim that the farming methods they use are more sustainable than the industrial methods applied by big farmers.

“Upper caste farmers use machines to plough their land, heightening the climate crisis with fertilizer and other things. Our impact on the climate is much smaller. Larger farmers grow money, we grow food,” says Narsamma Managari, another activist.

Protest at COP15

On 16 December, they women took part in a protest outside the COP15 conference centre. They believe that the poor and the excluded have had too little say in the talks. There are similarities between this exclusion and the type of discrimination they suffer as Dalits in India.

The degree of discrimination varies. In Narsamma Managaris home village of Pastapur, she has managed to gain the respect of the community. In other, more remote, villages, such as Edulapalli, where the third woman, Manjula Tammali, lives, things are different.

“In my village, we are not allowed entry into temples. In tea shops there is a system of separate glasses for Dalits, and we are not allowed to enter houses of upper caste people. Dalits are also left with specific occupations, such as digging graves for everyone in the village. It makes me angry, but it has helped to be part of this organisation,” she says.

Manjula is referring to the Deccan Development Society (DDS), a grassroots organisation working with women’s groups in about 75 villages in Medak District. All in all, about 5,000 women, most of them Dalits, are involved in DDS programmes. Manjula, Narsamma and Sammamma work with the DDS Community Media Trust and have brought digital video cameras to Copenhagen to document the COP15 event.

Grassroots work has enabled the women to take charge of their own lives and be less entrenched in centuries-old patterns of caste prejudice. In a number of communities, Dalit women are regarded with respect by their fellow villagers.

“We have shown that we are organised and have taken control of our own agriculture. We have no obligations towards bigger farmers. And through lots of activities, we have demonstrated the leadership skills of Dalit women. Dalits have become village council members and taken leadership of villages. If there is a conflict that needs to be resolved, our women are on the panel,” Narsamma Masanagari points out.

The women have fought hard for their rights, and their struggle has gone through different phases. They had to combat discrimination based on caste as well as gender. Now their different struggles have merged into what they call ‘food sovereignty activism’. In her lifetime, Narsamma Masanagari has seen a lot of changes.

“When I was a child, my mother was a bonded labourer for an upper caste household. I used to stand watch over the landlord’s fields. We have grown a lot since then.”

***

Read the interview on the ISDN site here.

Durga Sob: Nepal’s trailblazing Dalit feminist

This interview-report first appeared in the New Internationalist, May 2010, Issue 432. You can find it online here [pdf file].

Durga Sob was just 10 when she realized she was from the Dalit, or ‘untouchable’, class of Nepal: ‘I drank from a water pot that other people used, and by sharing this water, I’d made it ‘unclean’. I was screamed at and chased away. I told my mother and she said: “God made us Dalit, that’s just the way it is.” It was then I knew the pain of being a Dalit, and had to do something to change things.’ The injustices experienced during her childhood in the remote village of Silgadi in western Nepal inspired Durga to found the Feminist Dalit Organization (FEDO) to fight against caste and gender discrimination.

“I felt it was no good if I were the only one who was educated; I had to educate others”

Nepal is one of the poorest countries in Asia and Dalits represent around 20 per cent of the population. The term ‘Dalit’, chosen by the community itself, means ‘broken people’, and although caste discrimination was outlawed in 1963, its practice remains widespread. Dalits are considered polluting and suffer an apartheid of segregation: ‘[We] are often denied proper housing, access to healthcare and other public services, like use of water taps and temples,’ says Durga. ‘Dalit women suffer a triple oppression, and are at the bottom of the pile. As women they’re second-class citizens anyway, but as Dalits they’re subjected to social exclusion, and as the poorest group in Nepal, they experience chronic poverty.’ Indeed, more than 90 per cent of Dalit women live below the poverty line and life expectancy is just 51 years, as opposed to a national average of 59. Education is also denied to many Dalits. Around 80 per cent of Dalit women are illiterate and the first milestone Durga achieved was being admitted to school: ‘My mother, a wonderful woman, encouraged me, despite everyone saying she was wasting her money.’ Dalit girls traditionally work at home and are married young. Despite continual discrimination and bullying, Durga completed school by the age of 16. Realizing that she was equal to her classmates, and again breaking Dalit rank, she started teaching English to other Dalits: ‘I felt it was no good if I were the only one who was educated; I had to educate others. I would bring all the girls to my home and teach them. After this, many went to school and completed their education.’

Moving to Kathmandu when she was 19 years old, Durga started working for ActionAid and it was here that she met the US feminist Robin Morgan and told her about the situation for Dalit women. Although there were many projects which were working to empower Nepali women, none had been initiated to address Dalit women’s specific issues. Morgan encouraged Durga to form FEDO in 1994. The early days were difficult: ‘We needed seven Dalit women on the board before we could register FEDO and it was hard to find educated and committed Dalit women, they were so oppressed.’ Moreover, women in urban areas did not wish to expose themselves as Dalit. Durga also experienced prejudice from other women activists: ‘High caste women would not accept us and I was routinely excluded.’

Durga was, however, used to chronic discrimination and continued to strive for inclusion: ‘Initially, FEDO was small and focused on informal education and income-generation programmes. We began our work in the Lalitput district and held literacy classes for 50 elderly women. These were successful, so later we focused on formal education, health, sanitation, advocacy and awareness.’  FEDO now works in 45 districts in Nepal and has 40,000 members. Some 3,000 Dalit children were sent to school after FEDO’s school enrolment campaign. In addition, 50 Dalit health workers have been trained, 5,000 women have benefited from microfinance programmes, and 2,000 Dalit women’s groups have been established. Nepal is, however, a country in recovery after 10 years of a civil war which ended in 2007, and because of their perceived association with the Maoist guerrillas, the Dalit community bore the brunt of the violence. Dalit women are particularly vulnerable to all forms of gender violence, including domestic abuse, trafficking for prostitution and rape as a weapon of war. In response to this, FEDO began working in partnership with the British-based organization Womankind to establish healing and support units for Dalit women survivors of violence. There are now four centres and almost 1,800 women have benefited: ‘The healing centres have seen an overwhelming response and for the first time, Dalit women have been able to break the taboo of talking about the violence they’ve experienced. Many now understand that violence doesn’t have to be a part of their everyday lives.’

Also crucial to empowerment is education around rights, and FEDO makes use of CEDAW, the international bill of rights for women, as legislative support: ‘We provide training for women about how to file cases to police to ensure that they have equal access to justice,’ explains Durga. ‘Women often immediately practise what they have learnt and CEDAW is seen as a basis on which to fight back against oppression. This is a vast shift in perception for Dalit women.’

The current post-war situation in Nepal, as well as being a time of challenge, also represents an opportunity for the community. Following the 2006 Peace Agreement, political parties are currently formulating a new constitution for the country: ‘Up until now, in terms of participation and representation, there have been no Dalit women in positions of power. However, this is changing: 25 Dalit women have been elected as members of the Constituent Assembly and this is one my happiest achievements. The constitution-making process is a unique opportunity to ensure that the constitution will guarantee equality and, for the first time in Nepali history, Dalit women are represented in political processes.’ Durga’s pride is palpable: ‘It’s taken 15 years, and it’s still early days, but FEDO has created an environment where Dalit women have started to see themselves as respectable citizens.’

***
Durga Sob spoke with Claire Colley for the New Internationalist (NI). According to the description here [pdf file], the NI workers’ co-operative exists to report on issues of world poverty and inequality; to focus attention on the unjust relationship between the powerful and the powerless worldwide; to debate and campaign for the radical changes necessary to meet the basic needs of all; and to bring to life the people, the ideas and the action in the fight for global justice.

‘In six months of being president, I have only sat twice in the chair’

M. Ponnusamy, May 2008

Read the full article in Tamil here.
முழு கட்டுரை இங்கே
…
எத்தனையோ தலித் மக்களை காவு வாங்கிய நெல்லை மண் – மீண்டும் தொடர்ந்து காவு வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. கடந்த நான்கு மாதத்திற்குள் இரண்டு தலித் பஞ்சாயத்து தலைவர்கள் சாதி இந்துக்களால் திட்டமிட்டு கொலை செய்யப்பட்டுள்ளனர். எதிர்த்து கேள்வி கேட்ட காரணத்திற்காக 22.11.2006 அன்று நக்கலமுத்தன்பட்டி பஞ்சயாத்து தலைவர் ப. ஜக்கன் துணைத் தலைவர் ரெஜினாமேரி உதவியோடு கூலிப்படைகளால் படுகொலை செய்யப்பட்டார். இந்த சம்பவம் நடந்த அடுத்த இரண்டு மாதங்களிலேயே குருவி குளம் ஊராட்சி ஒன்றியத்தைச் சேர்ந்த மருதன் கிணறு பஞ்சாயத்து தலைவர் சேர்வாரன் 19.2.2007 அன்று அதிகாலையில், அதே கிராமத்தின் சாதி இந்துக்களால் படுகொலை செய்யப்பட்டார்.

The earth of Nellai district, that has received so many dalit lives as sacrifice, continues to receive these sacrifices. In the last four months, two Dalit panchayat presidents have been killed by scheming caste Hindus. For having asked questions, on 22.11.2006, Nakkulamuthanpatti Panchayat President P. Jaggan was murdered by wage labourers assisted by vice-president Regina Mary. Within two months of this incident, in the Kuruvikulam Panchayat Union, Maruthankinaru Panchayat President Servaaran was killed in the dawn of 19.2.2007 by caste Hindus of the same village.

பஞ்சாயத்து தலைவரான பிறகும்கூட சேர்வாரன், பஞ்சாயத்து அலுவலகத்தைப் பெருக்கி, கழுவி, சுத்தம் செய்யும் துப்புரவுப் பணி யாளராகவே இருக்க கட்டாயப்படுத்தப்பட்டுள்ளார். வட்டார ஊராட்சி அலுவலகத்திலிருந்து அதிகாரிகள் வந்தபோது, சனவரி மாதம் நடந்த கூட்டத்தில்தான் ஒரே ஒருமுறை மட்டும் அவர் நாற்காலியில் உட்கார்ந்து இருக்கிறார். தன்னைக் கேட்காமல் முடிவெடுப்பதால் உதவி தலைவரும், அவருடைய கணவரும், ‘ஏண்டா சக்கிலியப் பயலே உனக்கெல்லாம் நாங்க பதில் சொல்லணுமோ, நீ கையெழுத்துப் போட்டாதான் நாங்க வேலை செய்யணுமா, இருலே உன்ன என்ன செய்யறேன்னு பாரு’ என்று தொடர்ந்து மிரட்டப்பட்டுள்ளார். ‘எந்த நேரமும் ஆபத்து வரலாம், எந்த நேரமும் என்னைக் கொன்னாலும், கொன்னுருவாங்கன்னு’ தன் மனைவி மற்றும் மகளிடம் கூறியுள்ளார் சேர்வாரன். அது அப்படியே நடந்தேறியது.

Even after becoming Panchayat President, Servaaran was forced to remain the sweeper at the Panchayat Officer, sweeping, swabbing and cleaning up the place. He was allowed to sit in the chair only once, when the block development officers came and held a meeting in January. When he took decisions on his own, the vice-president and her husband continually threatened and abused him, ‘Hey you Sakkili fellow, do we have to answer to you? Do we have to have to work only after you sign? See what we will do to you!’ Servaaran told his wife and daughter, ‘Danger can approach at any time, I might be killed at any time’. It happened as he predicted.

இந்தப் படுகொலைகள் குறித்து மனித உரிமை அமைப்புகள் மற்றும் மனித உரிமை மேம்பாட்டு ஆராய்ச்சி அமைப்பு, தலித் விடுதலைக்கான அமைப்பு ஆகியவை சார்பாக வழக்கறிஞர் கமலா கஸ்தூரி, கிருஷ்ணவேணி, பரதன், முத்துமாரி ஆகியோர் அடங்கிய உண்மையறியும் குழு – “சேர்வாரன் மரணம் இயற்கையல்ல, திட்டமிட்ட படுகொலைதான்’ என்று கூறியுள்ளது. 30.3.2007 அன்று சென்னையில் பத்திரிகையாளர்களை சந்தித்த உண்மையறியும் குழுவினர் பல அதிர்ச்சியூட்டும் தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். இதோடு உயிருக்கு உத்திரவாதமின்றி, பயம் கலந்த முகத்தோடு தாங்கள் நடத்தப் படுகின்ற நிலையைப் பகிர்ந்து கொண்ட தேவர்குளம் பஞ்சாயத்து தலைவர் ச. தங்கவேலு அவர்களையும், நவநீத கிருஷ்ணபுரம் பஞ்சாயத்து தலைவர் சூ. குருசாமி அவர்களையும் – ‘தலித் முரசு’ சார்பில் சந்தித்தபோது, தங்களுடைய ஆதங்கத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டனர்:

On behalf of human rights organisations, Human Rights Advocacy and Research Foundation and Human Rights Forum for Dalit Liberation, advocate Kamala Kasthuri, Krishnaveni, Barathan and Muthumari went as a fact-finding team which said, ‘Servaaran’s death is not natural but a planned murder.’ Team members, who met journalists on 30.3.2007 in Chennai, shared several shocking pieces of information. On behalf of Dalit Murasu we met the panchayat presidents of Thevarkulam, S. Thangavelu, and of Navaneetha Krishnapuram, S. Gurusamy. Without guarantee to life, with fear writ large on their faces, they shared their concerns with us:

‘திருநெல்வேலி மாவட்டம், தேவர்குளம் பஞ்சாயத்துத் தலைவரா நான் இருக்கேன். தலைவரு ஆவதற்கு முன்னாடி கூலி வேல செஞ்சிட்டு சந்தோசமா இருந்தேன். ஆனதற்குப் பிறகு எப்ப சாவேன்னு பயத்தோட வாழ்ந்துகிட்டிருக்கேன். செல்லச்சாமி ரெட்டியாருதான் உதவி தலைவரு, வெள்ளத்துரை ரெட்டியாருதான் கிளார்க். இவங்க பக்கத்துல நின்னு பேசவே முடியாது. தூரமாகத்தான் நிக்கனும். எந்த மீட்டிங் நடந்தாலும் எனக்கு சொல்ல மாட்டாங்க. எனக்கு படிப்பறிவு கிடையாது. ஆனா, கிளார்க் கையெழுத்து மட்டும் போட கூப்பிடுவாரு. வார்டு மெம்பரு, உதவித் தலைவரு, கிளார்க் எல்லாரும் ஏலே தங்கவேலு, இங்க வா, போன்னுதான் கூப்பிடுவாங்க. ஆபிசுல ஒரு ஓரத்துலதான் உட்காரச் சொல்லுவாங்க. நான் பிரசிடெண்ட் ஆகி 6 மாசத்துல, 2 தடவ தான் சேர்ல உக்காந்திருக்கேன். அதுவும் அதிகாரிக வந்தப்பதான். செக்ல கையெழுத்துப் போடும்போது மட்டும்தான் கிளார்க் பேசுவாரு. என்ன, ஏதுன்னு கேட்டா கோபப்படுற மாதிரி பேசுவாரு. அதனால நான் எதுவும் கேட்குறதில்ல. நக்கலமுத்தன்பட்டி தலைவரு ஜக்கனும், மருதன் கிணறு தலைவரு சேர்வாரனும் இறந்த பிறகு ரொம்ப பயமா இருக்கு. 12 அருந்ததிய தலைவர்கள்ள இரண்டு பேர் போயிட்டாங்க. இன்னும் பத்து பேரு இருக்கோம். யாருக்கு எப்ப நாள் குறிச்சிருக்காங்கன்னு தெரியாது.’

‘I am Panchayat President of Thevarkulam in Tirunelveli district. I was a daily wage labourer before becoming president. I was happy. After becoming President, I live with the fear of dying at any time. Chellasamy Reddiar is the vice-president. Velladurai Reddiar is the clerk. I cannot stand near them and talk. I should stand at a distance only. They will never tell me if there is a meeting scheduled. I am not educated. The clerk will call me only to get my signature. The ward members, the vice-president, the clerk, all call me ‘Hey Thangavelu’ and order me around ‘come, go’ without any respect. They will tell me to sit in one corner of the office. In six months of being president, I have only sat twice in the chair. That too only when the officials came. The clerk talks to me only when my signature is needed in the cheque. If I ask what it is for, he will talk insultingly. So I don’t ask anything. After Nakkulamuthanpatti president Jaggan and Maruthankinaru Servaaran have died, I am very afraid. Of the 12 Arunthathiyar leaders, two have gone. Ten of us remain. We don’t know what dates they have marked out and for which of us.’

‘எம் பேரு குருசாமி. நான் நவநீத கிருஷ்ணபுரம் பஞ்சாயத்து தலைவரா இருக்கேன். நான் ஒன்பதுவரைக்கும் படிச்சிருக்கேன். நான் பொம்மைதான். எனக்கு எந்த பவரும் கிடையாது. எல்லாமே உதவி தலைவருக்கும், கிளார்க்குக்கும்தான். நான் என்ன சொன்னாலும் கேட்க மாட்டாங்க. மரியாதைங்கிற பேச்சுக்கே இடம் கிடையாது. ஆபிசு சாவி கிளார்க்கிட்டதான் இருக்கும். இன்னொரு சாவி எங்கன்னு கேட்டா, ஒரு சாவிதான்னு சொல்வாரு. ஆபிச கிளார்க் திறக்க மாட்டாரு. நான் தான் ஆபிச திறக்கனும். ஆனா, சாவிக்காக கிளார்க் வீட்டு வாசல்ல காத்துக் கிடக்கனும். அவரு வீட்டு வேலையை முடிச்ச பிறகுதான் எடுத்துத் தருவாரு.

‘My name is Gurusamy. I am Panchayat President of Navaneetha Krishnapuram. I have studied till ninth standard. I am only a puppet. I don’t have any power. It all belongs to the vice-president and clerk. They will not listen to anything I say. There is no room for talk about respect. The office key is with the clerk. If I ask where the other key is, he will say that there is only one key. He won’t open the office. I am the one who is supposed to open the office. But I have to wait at the threshold of the clerk’s house for the key. He will give me the key only after finishing his housework.

எனக்கு ஆபிசு செட்டப்பே இல்ல. நான் என்ன சொன்னாலும் எடுபடாது. என் ஆபிசுல ஒரு சேர், பழைய டேபிள், அது போக ரூம்ல பழைய டியூப் லைட்கள், வேஸ்ட் பேப்பர்கள், பிளாஸ்டிக், இரும்பு பொருள்கள்தான் இருக்கும். அங்கதான் உட்காரனும். பீரோ, நல்ல சேர், டேபிள் எல்லாமே கிளார்க், உதவி தலைவர் ரூம்லதான். கையெழுத்துப் போட மட்டும்தான் கூப்பிடுவாங்க. அதுவும் தீர்மான நோட்டுல பேசப்பட்டது எதுவும் எழுதாம, இடைவெளி விட்டுதான் கையெழுத்துப் போடச் சொல்வாங்க. ஏன் எழுதலன்னு கேட்டா, உன் சொத்த ஒன்னும் அபகரிக்க மாட்டோம், கையெழுத்துப் போடுன்னு சொல்வாங்க. நம்ம எதுவும் கேட்க முடியாது. கேட்டா உசுரோட இருக்க முடியாது.

I don’t have an office set-up. Nothing that I say will be taken up. In my officer, there is a chair, an old table, old tubelights, waste paper, plastic and iron things. I have to sit in that room only. The bureau, the good chair and table are all in the clerk and vice-president’s room. They only call me to sign. They will not write anything in the resolutions notebook and ask me to sign after a blank space. If I ask why they haven’t written anything, they will say, we won’t steal your property, just sign. I cannot ask anything. If I ask, I cannot stay alive.

உதவித் தலைவரும், கிளார்க்கும் வந்து நம்ம ஊரு மயான கரைக்கு ரோடு போடனுமின்னு சொல்லி, செக்குல கையெழுத்துப் போடச் சொன்னாங்க. நானும் கையெழுத்துப் போட்டேன். ஆனா கடைசியில ரெட்டியார் மயானக் கரைக்கு 2 கி.மீ. தூரம் ரோடு போட்டாங்க. அதிலிருந்து அரை கி.மீ. தூரம் இருக்கிற அருந்ததியர் மயானக் கரைக்கு ரோடு போடல. கேட்டா ஓடையில இறங்கி போய் எரிங்கன்னு சொல்லிட்டாரு. திடீரென்று கிளார்க் ஒரு நாள் 500 ரூபாவுக்கு கையெழுத்து போடச் சொன்னாரு. என்ன என்று கேட்டா, பழைய பிரசிடெண்டுக்கு சம்பள பாக்கின்னு சொன்னாரு. ஆனா அதுல 470 ரூபாய் பில்லத்தான் வச்சாரு. இதையெல்லாம் எதிர்த்து கேட்க முடியாது.

The vice-president and clerk asked me to sign a cheque, telling me that a road had to be laid to the cremation grounds of our village. I signed. Finally, they laid a road for two kilometres up to the Reddiar cremation ground. They didn’t lay the road to the Arunthathiyar cremation ground that is half kilometre away from it. When we asked, he said, you can go into the canal and burn the bodies. Suddenly the clerk asked me to sign a cheque for Rs. 500. When I asked what it was for, he said it was the salary arrears for the earlier panchayat president. Finally, he placed a bill for Rs. 470 only. I cannot ask anything against these things.

எனக்கு நவநீத கிருஷ்ணபுரத்துலேயே வீடு வாசல் இருக்கு. ஆனா, நக்கலமுத்தன்பட்டி ஜக்கன் சாரும், மருதன் கிணறு சேர்வாரன் சாரும் அடிச்சு கொல்லப்பட்டதற்கு அப்புறம் இங்க இருக்க முடியல. 15 கி.மீ. தூரத்துல இருக்குற பாவூர் சத்திரத்துல குடியிருக்கேன். சொந்த ஊருல இருக்க பயமா இருக்கு. கடந்த 26 ஆம் தேதி 10 அருந்ததிய பஞ்சாயத்து தலைவர்கள் சேர்ந்து கலெக்டரிடம் பாதுகாப்புக் கோரி மனுக் கொடுத்தோம். ஆனா, இன்னைக்கு காலையில ராமலிங்கபுரம் பஞ்சாயத்து தலைவர மேல்சாதிக்காரங்க அடிச்சிருக்காங்க. இன்னும் நவநீதகிருஷ்ணபுரத்துல ரெண்டு டம்ளர் முறை இருக்கத்தான் செய்யுது. நான் பஞ்சாயத்து தலைவரா ஆகி ஒண்ணும் கேட்க முடியலை. எப்ப என்ன நடக்குமின்னு பயந்துகிட்டிருக்கோம்.’

I have a house in Navaneetha Krishnapuram. But after Nakkalamuthanpatti Jaggan sir and Maruthankinaru Servaaran sir were beaten to death, I am unable to stay here. I stay in Pavur Chathiram which is 15 kilometres away. I am afraid to stay in my native village. On the 26th, ten Arunthathiya Panchayat Presidents asked the collector for protection for our lives. This morning, the Ramalingapuam Panchayat President was beaten up by people from the dominant caste. The two-tumbler system continues to be practised in Navaneethakrishnapuram. I have not been able to question anything after becoming President. We don’t know what will happen when, we are afraid.’

***

In response to the brutal attack on Thalaiyuthu Panchayat President Krishnaveni, this is the twelfth of a series of posts about attempts on the lives of dalit panchayat presidents. This attack has hospitalised an award-winning and popular elected leader and underlines the threat that caste poses to democracy. The Arunthathiyar Human Rights Federation’s statement on the issue is here and a poem by SRaj is here. There is also an interview with Panchayat President Krishnaveni, a fact-finding report on discrimination faced by Dalit Panchayat Presidents, a personal narrative from Jayanthi and Chellamma,  a complaint that murdered Dalit Panchayat President Jaggaiyan had written, and testimonies from the wife and son of murdered Panchayat President Servaaran. Ravichandran has written about responses to the attack on Panchayat President Krishnaveni. Here is a picture of Krishnaveni in Delhi.

Krishnaveni in Delhi

Krishnaveni (first from left) has received several awards for good governance. At an event in Delhi with Sonia Gandhi

 

Read an interview with Krishnaveni here. In response to the brutal attack on Thalaiyuthu Panchayat President Krishnaveni, this is the eleventh of a series of posts about attempts on the lives of dalit panchayat presidents. This attack has hospitalised an award-winning and popular elected leader and underlines the threat that caste poses to democracy. The Arunthathiyar Human Rights Federation’s statement on the issue is here and a poem by SRaj is here. There is also a fact-finding report on discrimination faced by Dalit Panchayat Presidents, a personal narrative from Jayanthi and Chellamma,  a complaint that murdered Dalit Panchayat President Jaggaiyan had written, and testimonies from the wife and son of murdered Panchayat President Servaaran. Ravichandran has written about responses to the attack on Panchayat President Krishnaveni.

 

 

The ‘anti-national’ Planning Commission member

From The Telegraph, June 25, 2011

Gladson Dungdung writes to PC against IB sleuths over anti-national slur

…

Ranchi-based Gladson Dungdung (32), who describes himself as a human rights activist, writer and motivator, said that an officer claiming to be from the Jharkhand unit of the Union home ministry visited his home yesterday and told him that he was being questioned to find out details about his involvement or association with anti-national organisations.

…

Now, after the quizzing he and his family faced yesterday, Dungdung alleged the home ministry’s move was “intended to coerce, humiliate and suppress” his voice against injustices meted out to adivasi communities for whom he has been fighting at various platforms for several years.

Read the full article here

A copy of the letter that Gladson Dungdung had written to various authorities follows:

To,

The Hon’ble Union Minister,

Ministry of Home Affairs,

North Block, Central Secretariat,

New Delhi – 110001.

Re: inquiry against me by the Ministry of Home Affairs through the CBI.

Dear Sir,

Greetings!

With due respect, I would like to bring your attention in a case of inquiry against me, which has been carried out by the Ministry of Home Affairs (MHA), New Delhi through the Central Bureau of Investigation (CBI). The Ministry had done the similar inquiry last year and I had given them all the required information despite that the same inquiry has been repeated to know whether I’m involved in any kind of anti-national activity and my association with the anti-national elements.

The Ministry of Home Affairs (MHA) has initiated second round inquiry against me. An officer of the Central Bureau of Investigation (CBI), Mr. Nirmal Kumar Birua visited my resident in the afternoon at 3:15 PM on June 23, 2011 and asked me about the activities I’m involved with, the source of my income, my association with the organizations and mass movements, my work for Human Right, publications, reports, articles and so on. He also recorded about my family background including the background of my parents, brother and sisters, the present status of my family members and about my present residence and present status.

He told me that the Jharkhand Unit of the MHA has to send a bulletin in every evening and the Delhi office has been consistently asking to submit a report regarding my involvement in anti-National activities and association with anti-National elements. However, when I checked it I was shocked to know that there is no such unite of the MHA exists in Ranchi but the MHA does all kinds of inquiry in the state either through the Intelligence Bureau (IB) or the CBI. In fact, I have put everything in the public domain and I’m always available in Ranchi the capital city of Jharkhand and also appear in the media (print and electronic) very often. I have been raising the issues of human rights and social justice and the allegations of my involvement in anti-national activities and my association with the anti-national elements are baseless.

The most surprising thing is, the MHA is not even aware about my association with the Planning Commission of India. Last month, I was nominated as a member of an autonomous body “Assessment and Monitoring Authority” (AMA) under the Planning Commission (Govt of India).

Hence, I feel that the MHA has been taking actions against me with the clear intention to coerce, humiliate and suppress my voice as I’m one of the outspoken persons from the Adivasi community.

Therefore, I request you; kindly stop all kinds of inquiry against me and also to take action against those officers who are trying to defame my credibility. I hope to hear you soon.

 

Thanking you.

Yours Sincerely,

Gladson Dungdung,

Member,

Assessment and Monitoring Authority,

Planning Commission (Govt. of India),

C/o – Mr. Suleman Oreya,

Near Don Bosco, I.T.C. Gate,

Lane – 2, Khorha Toli, Kokar, Ranchi-834001

 

***

Gladson Dungdung is a Human Rights Activist, Writer and Motivator. He comes from the Indigenous community of Jharkhand. His family was displaced during the construction of Kelaghagh Dam situated at Simdega district without any rehabilitation. His parents were brutally murdered in 1990 when he was merely 12 years old. Consequently, he had to undergo through a long struggle. His areas of interest include Indigenous’ rights, advocacy, human rights, policy formation & implementation and strategic planning & campaign. He is the founder Secretary of the ‘Navjeevan Foundation’, an organization works with Children, Adivasi, Dalits, Women and Rickshaw-pullers in Jharkhand.
He writes regularly for the Daily Newspapers, Weeklies and Journals on the issues of indigenous people’s rights, human rights and social change. He is a regular contributor to the Uday Indian, Morung Express, the Verdict, the Tehelka, the Mainstream, Countercurrents, Sanhati, WorldproutAssembly, Weekly Mirror, Jharkhand Express (Hindi). His articles are also carried out by the leading News papers of Jhakhand including Prabhat Khabar, Hindustan, Dainik Jagran, Seven Days, Naye Duniya and Ranchi Express.
Presently, he is the convener of the Jharkhand Indigenous Peoples Forum and member of the Planning Commission of India “Assessment and Monitoring Authority “(Social Justice and Social Welfare Division). He is also associated with the various organizations, campaigns and people’s movements in India. He can be reached at gladsonhractivist@gmail.com

Caste in children’s literature

Excerpts from the Himal Southasian Magazine May 2010 issue with a focus on children’s literature.

From Beyond the ‘national child’ by Deepa Srinivas and Deeptha Achar

Any intervention into the field of children’s reading in India must take into account the new investment in childhood that came following Independence. This included a major overhaul of the colonial education system, alongside initiatives such as the Children’s Book Trust, National Book Trust, Nehru Bal Pustakalayas and Bal Bhavans. Several key literary figures and artists were part of this endeavour, and a substantial number of remarkable children’s books were published. Popular initiatives such as the Amar Chitra Katha comics series also participated in this enterprise. Yet more than 50 years later, it comes as a shock to find, in book after book that came out of these projects, both protagonist and audience so obviously elite and upper caste.
…
In India, children’s reading materials were long (and continue to be) addressed to an urban, middle- and upper-caste child in ways that reflected his or her economic resources, family relationships, beliefs, school experiences, food habits and language. They recorded and endorsed the world, the sensibility and the authority of this child, resulting in a self-assured hold over the world that was later a key enabling factor in such children’s success. Other children, however, were not provided with such psychic support. In such books we hardly ever found a child who had come to school hungry and sits there dreaming about food, for instance, or one who had to scheme in order to acquire books for class. Children from different contexts sometimes did find a place in these stories, but were generally forced to establish their ‘smartness’. A tribal boy, for instance, needed to establish that his knowledge of the forest can be valuable for his urban, middle-class classmates; a disabled girl must excel as a craftsperson. Even in the case of middle-class children, only a restricted set of situations were generally admissible, thus glossing over the fact that children often lead complex lives. We rarely encountered a child whose mother was depressed or one who was coping with a death in the family – such children lived with the knowledge that they must anxiously guard such secrets.

Recently, the Andhra Pradesh-based Anveshi Research Centre for Women’s Studies did a study in a few government schools in and around Hyderabad, and found a disabling gap between children’s home life and the assumptions on which school culture was built. Most of the children who attended these schools shouldered responsibilities in their families, and contributed towards their economic survival; these children’s sense of worth was positively constituted through the role they played. Yet such lives had no legitimate space in the education system. In fact, set against this dominant culture, these childhoods could only appear as deficient, deprived of play, pleasure and parental guidance. Children often dropped out because the school remained a forbidding place, identified not only with abuse from upper-caste teachers but also with the absence of recognition and endorsement of themselves or their home lives.
…

Deeptha Achar teaches English at the Maharaja Sayajirao University of Baroda and Deepa Sreenivas is with Anveshi, the Research Centre for Women’s Studies in Hyderabad.

Read the full article here

 
From Between Literacy and Reading by V. Geetha

In post-Independence India…Books that featured ‘modern’ situations, however, remained rare; when works did so it was only in a generic way, without attempting to recreate a lifelike world that might delight a child. In their anxiety to avoid the indecencies of caste and the tensions of faith-related issues, those few ‘modern’ tales courted a decorous artifice, and created happy nuclear or extended households that abounded in moral stereotypes: the good father, the indulgent grandmother, the naughty younger brother and so on. Names of characters were self-consciously Tamil, as if this took care of caste and other identities. While poverty, labour and the natural world were part of these fictional universes, they were present as mere rhetorical tropes rather than as descriptions of existing situations.
…
Also during the era immediately following Independence, Tamil publishing gained from an unexpected quarter. As happened in other languages of the region, the publishing scene was enlivened by books from the Soviet Union. Though the translations were often literal and even tendentious, these works made available to young readers far and wide wonderfully visual worlds that were novel. Furthermore, the brilliantly sure plots, the magic of poetic-sounding places and names, and the diverse universes that came alive in these books sustained several generations of young readers. Through all of this, however, avid young readers were – and remain – a small group, often restricted to those from the middle and lower-middle classes, with only a smattering of children from peasant and working-class households. Family reading habits, the openness or otherwise of local librarians, and the interest that the occasional teacher might show in a child’s linguistic development were crucial factors in creating and sustaining a child’s love for books.

…

V Geetha is editorial director of the Chennai-based publisher Tara Books.
Read the full article here

The caste of gods

Please sign this solidarity statement in support of academic freedom and cultural innovation and their autonomy from legal control here.

 

June 1, 2011, Coimbatore: A judicial magistrate court on Tuesday issued summons to Viduthalai Chiruthaigal Katchi president Thol Thirumavalavan, writer Meena Kandasamy and a Kolkata-based publishing house for allegedly changing historical facts related to Ponnar and Shankar, two figures revered in Tamil Nadu.

…
Read the rest of the report here.

June 6, Affidavit filed by R. Kalaiarasu

“The allegation of the complainant is that he is belonged to Kongu Vellala Gounder community and devotee of Veerapur Annamar Swamigal. He read a book viz., “Uproot Hindutva” and it was mentioned in the book that “Two dalit brothers, Ponnar and Sankar, who saved their people from invasion and worshipped….”. He was put much mental shock and trauma, because he believed that the Annamar brothers are belonged to Kongu Vellala Community. He felt that it will create disharmony in society. Hence he filed the present complaint.

I humbly submits that the complainant was not obtained prior sanction from State or Central Government, required under section 196 of Criminal Procedure Code to take cognizance of offences under section 153 – A & 505 (2) of Indian Penal Code. Hence this case is not legally sustainable unless there is the prior sanction from the government.

I humbly submit that there are lot of disputed version regarding origin and history of Ponnar and Sankar. Mr.L.Paranan of Periyariyal History and Arts Research Centre published a book viz. “Ponnar Sankar – A Historical Social Study”. It was mentioned in the book that, “the story of Ponnar Shankar was not based historical evidence and facts and it was a story”.

I learnt that during British period, the book based on Annamar Sanikal Kathai of Pulavar Pichai Pattar was banned citing the reason that it was creating disharmony in society.

Further I state that various Dalit communities are worshipping the Annamar Samilgal as their family deities particularly in western districts of Tamil Nadu.

Further I state that it is almost seven years since the book published by 2nd accused and no disharmony in society has been caused in all these years. Now the complainant filed the present complaint. I apprehend that the filing of complaint itself and its vide publicity in the newspapers for the present complaint which based on a book, that was banned during the period of British rulers, will create disharmony in the society. Hence I would like to challenge the present complaint before the Hon’ble High of Judicature at Madras in the interest of Communal harmony.”

Read the full text here.

June 7, Meena Kandasamy writes, “I will fight this casteist absurdity and publicity-seeking harassment that masquerades as a court case. Such a frivolous petition only displays the loathsome, supremacist caste-Hindu mentality as to who is worthy of worship in our society: in this telling, a hero can never be Dalit, and conversely, a Dalit can never be a hero.”

Read her note titled ‘Does God have a caste?’ on the India Site

“The co-opting and appropriation process of Hindutva-ization/Brahminization/Sansritization swallowed a lot of our village/regional/folk deities into the burgeoning Hindu pantheon, and Dalit deities were ascribed caste-Hindu origins because the casteist mindset could not accept the Dalit in the role of a valiant hero. The oral nature of the epic in which Ponnar-Sankar appears makes it almost impossible to ascertain either their exact caste origins, or even if they really existed historically. The present case filed against us does not arise out of the petitioner’s faithfulness to history: it clearly springs out of his intolerance, that refuses to treat Dalit heroes as worthy of deification. Such a litigation reflects a worldview that if heroes have to retain godhood, they have to maintain caste-Hindu credentials. That is why, the litigant claims to be hurt when his ancestral deities are said to be Dalit.

I am outraged that an caste-Hindu is able to misuse a court of law by filing such a patently abusive and absurd case that disgraces the history and experience of being Dalit. The real offence in this instance is the litigant’s act of taking offence when something holy and venerable is identified as Dalit. I only hope that the real crime here—rampant and rabid anti-Dalit hatred—gets its due punishment.” she writes.

June 9, In his piece titled, India’s Hidden Apartheid, Anapayan writes,

“This judicial farce raises two issues, first, the state of Indian democracy, second, the Indian judiciary upholding the upper-caste Hindu notion that being a Dalit is humiliating and shameful.
The notable fact is that summons have been issued under the Indian Penal Code sections, with potential for incarceration if they were found to be guilty by the court. Decision to use criminal provisions of the law rather than civil provisions, flies in the face of Indian press freedom and democracy.

With the failure of Dravidian politics in delivering the social justice, we saw the rise of a more assertive and confident Dalit movement. Importantly there was no compromise in Dalit identity; the emergence of VCK and Puthiya Thamizhakam reflected this new paradigm of assertive Dalit activism. Meena Kandasamy belongs to this new generation of activists with no hesitancy in identifying themselves as Dalits. It is shocking that this judge seems to be thinking that being associated with Dalits is shameful and humiliating.”

Read the full piece here…

June 14, In solidarity with Thirumavalavan, Meena Kandasamy, and Samya (now Stree-Samya)

“We are offended that a deity being named dalit can even be called an offensive act. We are offended at how legal backing is available for openly-casteist harassment. We are offended at news reports that present this case as a quaint little example of caste quibbling, without pointing to the long history of violence, without pointing to the continued conspiracy to maintain the status quo and culture of violence that this case is an outcome of.

Our histories are deeply marked by caste. We seek to emancipate our present by reclaiming these histories for the marginalised.

Re-writing history from the perspective of the marginalised is necessary and vital for the self-determination of dalit communities. Now, such an effort is being criminalised. This is a threat to democracy and the pluralist ethos. This is an offence against free speech. We stand in solidarity with Thirumavalavan, Meena Kandasamy and Samya, in support of the subaltern perspective and assertion they stand for.”

This solidarity statement has been posted on Facebook on June 14 and Kafila on June 17. Please sign.

ஆதிதிராவிடன் 2 / Adi Dravidan 2

ஆதிதிராவிடன்: ‘கற்பனை’யாக்கப்பட்ட இதழ் (உண்மெய்யும் திரிபும்)
ஸ்டாலின் ராஜாங்கம்

காலச்சுவடு இதழ் 93-இல் வெளிவந்த கட்டுரை

Adi Dravidan : The magazine that was made ‘imaginary’ (The truth and the falsification)
Stalin Rajangam

Essay published in Kalachuvadu, Issue 93

Read the first half of this essay in translation here

…

ஆதிதிராவிடர் என்னும் அடையாளம் அரசியல் தளத்தில் முக்கியத்துவமடைந்த சமகாலத்தில்தான் ஆதிதிராவிடன் என்னும் மாத இதழ் இலங்கையிலிருந்து வெளியானது. 1912ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் இலங்கையில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட தென் இந்திய ஐக்கியச் சங்கத்தின் சார்பில் இவ்விதழ் 1919ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டது. எஸ்.பி. கோபால்சாமி என்பவர் இதன் ஆசிரியராவார். இச்சங்கம் 1922இல் இந்தியன் ஒடுக்கப்பட்ட இந்திய மக்களின் ஊழியன் என்று பெயர் மாற்றம் பெற்றது. இரண்டாண்டுகளுக்கும் மேலாக இவ்விதழ் வெளியானதாகத் தெரிகிறது. இரண்டாண்டு முடிவில் முதலாண்டு இதழ்கள் ஒரு தொகுதியாகவும் இரண்டாமாண்டு இதழ்கள் மற்றொரு தொகுதியாகவும் தொகுத்து வெளியிடப்பட்டன.

As the identity called Adi Dravidar became important in the political sphere, at the same time, a monthly magazine called Adi Dravidan was published from Sri Lanka. On behalf of the South Indian Aikiya Sangam – which was begun in Sri Lanka in March, 1912 – this magazine was begun in 1919. S.P. Gopalsami was the editor. The Sangam changed its name in 1922 to Indian Oppressed Peoples’ Servant. It seems that the journal was published for over two years. At the end of two years, the journals of the first year were published as one volume and those of the second as another.

ஆதிதிராவிடர்களின் கல்வி, ஒழுக்கம், கலாச்சாரம், லௌகீக விசயம், ராஜ விசுவாசம் ஆகியவற்றை நோக்கமாகக்கொண்டு தொடங்கப்பட்டதாகச் சொல்லிக்கொண்டாலும், ஆதிதிராவிடர்களுக்கான கல்வியையே முதன்மை நோக்கமாய்க்கொண்டு இயங்கியது. கேசவ பிள்ளை, சிதம்பரம் நந்தனார் பாடசாலை சுவாமி சகஜானந்தர் ஆகியோர் இலங்கை சென்ற காலத்திலேயே இவ்விதழ் உருப்பெற்றது. சமய அடிப்படையில் சைவ சமய உணர்வைப் போற்றிய இதழ் இது.

Though the stated aim was to foster the education, discipline, culture, spiritual guidance and loyalty to the King among Dalits, it functioned with education as its primary aim. This magazine had taken shape in the time when people like Kesava Pillai, Chidambaram Nandanar, Paadasaalai Swami Sagajaanandar had gone to Sri Lanka. With a religious base, this magazine fostered the Shaivite religious sentiment.

தெய்வமிகழேல், சக்கர நெரிநில், ஊக்கமது கைவிடேல் என்னும் வாசகங்களை முகப்பிலே தாங்கி 16 பக்கங்களில் வெளியானது. இதழின் பக்கங்களைக் கூட்டவும் வார இதழாக மாற்றவும் தொடர்ந்து விருப்பத்தை வெளிப்படுத்திய இவ்விதழ் விருப்பம் நிறைவேறாமலேயே நின்றுபோனது. 1000 சந்தாவினை நெருங்கியிருந்த இந்த இதழ் தமிழகம், கோலார் தங்கவயல், பர்மா ஆகிய இடங்களுக்கும் அனுப்பப்பட்டது. தொடர்ந்து நன்கொடை, சந்தா ஆகியவை கிடைத்துவந்தபோதிலும் இதழ் நிலைப்பதற்கு போதுமானவையாக அவை இல்லை. ஆயிரம் பிரதிகளை நெருங்கியிருந்த இவ்விதழ் ஆதிதிராவிடர்களின் அறிவுசார்ந்த வேட்கையினை அடையாளம் காட்டக்கூடியதாக இன்றைக்கு மாறி நிற்கிறது. ஆதிதிராவிடர் அல்லாதாரும் சந்தாதாரர்களாகவும் பங்களிப்பாளர்களாகவும் ஈடுபட்டு வந்தனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதழ் பற்றிய விமர்சனம் சுதேசமித்திரன் இதழிலும் வெளியானது.

With aphorisms such as ‘Do not despise god’, ‘Stand by ethics’, ‘Do not abandon enthusiasm’ on the cover, it was published with 16 pages. Though the wish that pages could be increased and that the journal be made a monthly was expressed frequently, this never happened. This magazine, which had a subscriber base of close to 1000, was sent to places including Tamil Nadu, Kolar Gold Fields and Burma. Though it received continuous donations and subscriptions, these were not sufficient to keep the magazine going. This magazine, that reached a print run of close to 1000, today has become proof of the Adi Dravidar’s intellectual thirst. It is notable that non-Adi Dravidar also participated in this magazine as contributors and subscribers. A review of the magazine also appeared in the Sudesamitran.

பின்னாளில் திராவிடன் இதழின் ஆசிரியராக விளங்கிய கனக சங்கர கண்ணப்பன் சூத்திரர் யார்? ஆதிதிராவிடர்களின் தொழில் போன்ற கட்டுரைகளைத் தொடர்ந்து எழுதிவந்தார். ஆதிதிராவிடர்கள் விவசாயம், நெசவு, போர், இசைத் தொழில், வள்ளுவர் எனப் பல்வேறு தொழில் புரிந்தவர்களாகவே இருந்து வந்துள்ளனர் என்றெழுதிய அவர் இக்கருத்தினையே எஸ். சோமசுந்தரம்பிள்ளை போன்ற சென்னை வாழ் ஆதிதிராவிடர்களும் கொண்டிருக்கின்றனர் என்று குறிப்பிட்டார். ஆதிதிராவிடர்கள் பல்வேறு தொழிலிலும் ஆற்றல் பெற்றவர்களாக இருந்தனர் என்னும் வரலாற்றுரீதியான நம்பிக்கையினைப் பலரும் கொண்டிருந்தனர் என்பதை இதன்மூலம் அறியமுடிகிறது. அதேபோல இவ்விதழில் வெளியான சுவாமி சகஜானந்தரின் உரைகள் மூலம் அவருக்கிருந்த விரிவான தமிழறிவு புலப்படுகிறது. சகஜானந்தரைப் போற்றிய இவ்விதழ் நம் தலைவர் எம்.சி. ராஜா என்று எம்.சி. ராஜாவையும் போற்றத் தவறவில்லை. இத் தலைப்பிலேயே வெளியான கட்டுரையொன்றில் “இம்மஹான் நம் ஆதிதிராவிட குலசிரேஷ்டர், சென்னை, ஆதிதிராவிட மஹாஜன சபைக்கு செக்ரடேரியும் தற்காலம் வந்துலாவும் சென்னை ஆதிதிராவிடன் பத்திரிக்கைக்கு ஆசிரியருமாவார். . . ஆதிதிராவிட மக்களில் சட்ட நிருபண சபைக்கு மெம்பராகத் தெரிந்தெடுப்பது இதுவே முதல் தடவை” (1919 ஆகஸ்ட் 15) என்று புகழ்கிறது. இதே காலத்தில் சென்னையிலிருந்து ஆதிதிராவிடன் என்னும் இதழ் எம்.சி. ராஜாவை ஆசிரியராகக்கொண்டு வெளியானது எனும் குறிப்பும் இக்கட்டுரை மூலம் கிடைக்கிறது.

Who was Kanaga Sankara Kannappan Soothirar, the editor of the Dravidan magazine in later days? He continually wrote essays such as the work of Adi Dravidar. Mentioning that the Adi Dravidar were involved in agriculture, weaving, war, music, fortune telling and other such work, he mentions that Adi Dravidar Chennai residents like Somasundaram Pillai said the same. Through this, we learn that many people believed the Adi Dravidar to have skill in many trades. Similarly, the speeches of Swami Sagajaanandar show the breadth of his knowledge of Tamil. The same magazine that praised Sagajaanandar did not fail to praise M.C. Raja as ‘our leader M.C. Raja’. In an essay that was published under this headline, he is praised as, “This great man of our Adi Dravidar clan is Chennai secretary of the Adi Dravida Mahajana Sabha and is editor of the Chennai Adi Dravidan magazine as well…this is the first time that a member of the Adi Dravida people has been selected to the Legislative Council” (1919, August 15). Through this essay, we learn that a magazine called Adi Dravidan was being published from Chennai with M.C. Raja as the editor.

பெண்கள் முன்னேற்றம் பற்றித் தொடர்ச்சியாக எழுதப்பட்ட இவ்விதழில் மறைமலையடிகள் எழுதிய நூல்கள் குறித்த விளம்பரங்கள் விரிவான அறிமுகக் குறிப்புகளுடன் பன்முறை வெளியிடப்பட்டன. ராமநாதபுரம் மாவட்டம் கல்லல் பகுதியில் ஆதிதிராவிடர்கள் படும் சாதிக் கொடுமைகள், இலங்கையில் நடக்கும் சாதிப் பிரச்சினைகள், தென்னிந்திய ஐக்கியச் சங்கத்தின் பணிகள் போன்ற பல செய்திகளும் இடம் பெற்றன.

In this magazine that continuously wrote about the advancement of women, Maraimalai Adigal’s books were advertised several times with extensive introductions. There was also other news about the caste atrocities that were inflicted upon Adi Dravidar in the Kallal region of the Ramanathapuram district, the caste problems in Sri Lanka and the work of the South Indian Aikkiya Sangam.

ஆதிதிராவிடர்களின் கல்வி சார்ந்து இவ்விதழில் பதிவுகள் தனியாக எழுதுமளவுக்கு விரிவாக அமைந்துள்ளன. ஆதிதிராவிடர்கள் கல்வியின் மூலமே சாதிய இழிவை விலக்கிக்கொள்ள முடியும் என்று உறுதிபட எழுதியது. கிறித்தவப் பாதிரிமார்கள்கூடக் கல்வியின் பெயரால் இம்மக்களைப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்கள் என்னும் கோபத்தை வெளிப்படுத்திய இவ்விதழ் இம் மக்களின் தனித்துவமான நடவடிக்கைகளினாலே இவை சாத்தியமடைய முடியும் என்று சொல்லவும் செய்தது. அதாவது, “இலங்கை தென்னிந்திய ஐக்கியச் சங்கம், தென்னிந்திய ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் ஐக்கியச் சங்கம் மற்றும் குலாபிமானிகள் முன்னின்று நடத்தினால் மட்டுமே” கல்வி உள்ளிட்ட சீர்திருத்தங்கள் கைகூடுமென்று எழுதியது.

There are separate essays that find place in this journal on the theme of the education of the Adi Dravidar. It was written firmly that the Adi Dravidar would be able to remove the slights of caste through education alone. The magazine expressed anger against Christian pastors who were ‘using’ these people in the name of education, while acknowledging that the unique practices of the people made this possible. The magazine carried exhortations that only the uniting of the Sri Lanka South India Aikkiya Sangam and the South India Oppressed People’s Aikkiya Sangam and other leaders from the community could lead to reforms in areas including education.

கோயம்புத்தூர் ஆர். வீரையன் போன்றோர் ஆதிதிராவிடர் கல்விக் குறித்துத் தொடர்ந்து எழுதிவந்தனர். அவர் பெயரில் வெளியான அறிக்கை ஒன்று:

People like Coimbatore R. Veeraiyan wrote continuously about Adi Dravidar education. A statement that was issued in his name:

அறிக்கை

நண்பர்கள்!
வீணாக காலங்கழிக்காதீர்கள். கோயம்புத்தூரில் நடைபெற்றுவரும் நக்ஷ்த்ரவாசக சாலை இரவு பள்ளிக்கூடத்தில் இரவு 7 மணியிலிருந்து 9 1/2 மணி வரைக்கும் இலவசமாக வாசித்து முன்னேறுங்கள்.
“முன் கசக்கும் பின் இனிக்கும்”
திருமால் வீதி                                   ஆர். வீரையன்
கோயம்புத்தூர்

Statement

Friends!

Do not waste time. Go to the Nakshatravaasaga Road Night School that is being run in Coimbatore between 7 and 9.30 at night, read for free and progress.

‘What is bitter to start with, will be sweet later’

Thirumal Street                                    R. Veeraiyan

Coimbatore

 

என்று வெளியாகியிருந்தது. 1919ஆம் ஆண்டிலேயே சிதம்பரம் நந்தனார் பாடசாலையில் சுமார் 100 மாணவர்கள் படித்தார்கள் என்னும் குறிப்பையும் இதழ் தருகிறது.

is published thus. We learn from this magazine that the Chidambaram Nandanar School has about 100 students in the year 1919 itself.

பிராமணரல்லாதார் அரசியல் தலித் மக்களையும் உள்ளிழுத்துக்கொண்டு திராவிடர் என்னும் ஒற்றை அடையாளத்திற்குள் இணைத்தபோதுதான் தனித்துவத்தின் அடையாளமாக ஆதிதிராவிடன் என்னும் சொல்லாடல் மேலுக்கு வந்தது. எனினும், இந்நடவடிக்கையில் முன்னின்ற எம்.சி. ராஜா நீதிக்கட்சியோடு இணைந்து பணியாற்றியதோடு தன் முயற்சியின் காரணமாக அச்சொல்லுக்கு அரசின் அங்கீகாரத்தையும் பெற்றார். ஆதிதிராவிடன் இதழுங்கூடப் பிராமணரல்லாத அரசியலையும் ராஜாங்கத்தின் கல்விப் பணிகளையும் ஆதரித்து எழுதிவந்தது. டாக்டர். டி.எம். நாயரின் மரணம் பற்றி விரிவான இரங்கல் அறிக்கையும் எழுதப்பட்டது.

It was when the non-Brahmin politics pulled in the Dalit people under the unified identity of Dravidan that the term Adi Dravidan came into use to identify difference. M.C. Raja, who worked with the Justice Party, through his labour, found government recognition for the term. The Adi Dravidan magazine, too, wrote in support of the non-Brahmin politics and Rajangam’s work in education. It published a long condolence message for the death of Dr. T.M. Nair.

ஆனால், 1921ஆம் ஆண்டு சென்னை பின்னி ஆலை வேலைநிறுத்தப் போராட்டத்தை ஒட்டியெழுந்த கலவரத்தின் பின்னணியில் ஆதிதிராவிடன் இதழ் நீதிக் கட்சிக்கு எதிராக எழுதியது. இப்போராட்டத்தின் போது, எம்.சி. ராஜா தலித் மக்களை வேலைக்குத் திரும்பும்படி கோரியதால் அம்மக்களும் வேலைக்குத் திரும்பினர். அதனால் இம்மக்கள் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டனர். வீடுகள் எரிக்கப்பட்டன. புளியந்தோப்பு கலவரம் என்று சொல்லப்பட்ட இக்கலவரத்தைத்தான் பறையர்களைச் சென்னையைவிட்டே அப்புறப்படுத்த வேண்டுமென எழுதப்பட்ட சர்.பி.டி. தியாகராயரின் அறிக்கையைத் திராவிடன் இதழ் வெளியிட்டது. நீதிக்கட்சியும் திராவிடன் இதழும் தலித்துகளுக்கு எதிராக நேரடியாகப் பேசின. இவ்விடத்தில் எம்.சி. ராஜா நீதிக்கட்சியிடமிருந்து விலகி நின்றார். இன்றைக்கும் சென்னை பின்னி மில் கலவரம், நீதிக்கட்சியின் தலித் எதிர்ப்பு ஆகிய அனைத்திற்கும் கிடைக்கும் தகுதி வாய்ந்த தலித் தரப்பு ஆதாரம் இவ்விதழ்தான்.

Yet in 1921, during the violence that followed the strike at the Binny Mill, the Adi Dravidan magazine wrote against the Justice Party. During this struggle, M.C. Raja requested the Dalit people to return to work and they did so. They were severely attacked in consequence. Houses were burnt. The Adi Dravidan magazine published a statement from Sir P.T. Thiagarayar saying that the Paraiyar should be removed from Chennai, during these riots that are termed the Pulianthope riots. The Justice Party and the Dravidan journal spoke openly against Dalits. At this point, M.C. Raja stood apart from the Justice Party. Till date, the only authoritative Dalit recording of the Chennai Binny Mill violence and the Justice Party’s opposition to Dalits is this journal alone.

நீதிக்கட்சியும் திராவிடன் போன்ற பத்திரிகையும் ஆதரவாயிருப்பார்கள் என்று நம்பிய ஆதிதிராவிடன் இதழ் சாதிஇந்துக்களும் கைவிட்டுவிட்டனர் என்று வருந்தி எழுதியது. திராவிடன் போன்ற இதழின் ஆதிதிராவிடர் விரோதப் போக்கைத் தொடர்ந்துதான் ‘ஆதிதிராவிடர்களுக்கு தினசரியோ வார இதழோ நடத்த வேண்டும் அல்லது ஆதிதிராவிடனையாவது வார இதழாக மாற்றிட’ வேண்டுகோள் விடுத்தது இவ்விதழ். அதோடு இலங்கையில் கூடியளவு நல்ல நிலைமையிலிருக்கும் இந்தியரும் ஆதிதிராவிடர்களும் இயன்ற அளவு தொகை அனுப்பும்படியும் உதவிசெய்பவர் பெயர் ஆதிதிராவிடனில் பிரசுரிக்கப்படும் என்றும் அறிவிக்கப்பட்டது. அதேபோலச் செய்யவும்பட்டது.

The Adi Dravidan journal that had once believed that the Justice Party and the Dravidan journal would support them, expressed grief that the caste Hindus had abandoned them. It is an expression of the hostility towards the Adi Dravidan journal that the Dravidan journal asked that ‘the Adi Dravidar should have a daily or a weekly or the Adi Dravidan should be made a weekly’. Immediately, it was announced that the names of those who contribute for this – either well-to-do Indians in Sri Lanka or other Adi Dravidar – would be published in the pages of the Adi Dravidan magazine. This was done.

ஆதிதிராவிடர் நலனில் அர்ப்பணிப்புள்ள இந்த இதழை நீதிக்கட்சியை அம்பலப்படுத்தியது என்ற காரணத்தினாலேயே ‘கற்பனையான பத்திரிக்கை’ என்று சொல்லிவிடவும் இங்கு முயற்சிக்கப்பட்டது. எஸ்.வி. ராஜதுரையும் வ. கீதாவும் இணைந்து எழுதிய பெரியார்: சுயமரியாதை சமதர்மம் என்னும் நூலில் “நீதிக்கட்சி பத்திரிக்கையான திராவிடன் இழிவுக் குறிப்போடு எழுதியதாகச் சிலர் கூறுவதும் அதன் பொருட்டுக் கற்பனையான சில பத்திரிகையொன்றை ஆதாரம் காட்டுவதும் அடிப்படையில்லாதவை”(பக். 381) என்று குறிப்பிடுவது ஆதிதிராவிடன் இதழைத்தான். அதேபோல 1940களில் ‘திராவிடஸ்தான் போல எங்களுக்கும் ஆதிதிராவிடஸ்தான் வேண்டும்’ என்று முனுசாமிப்பிள்ளை அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டபோது, அதற்கு மறுப்பாக “திராவிடர், திராவிடம் என்பவை சரித்திரச் சான்றுகளைக் கொண்ட சொற்கள், ஆதிதிராவிடன் என்ற சொல்லுக்கு சரித்திர ஆதாரமில்லை” என்று விடுதலை தலையங்கம் சொன்னது. திராவிடம் என்னும் கருத்தாக்கத்தை உறுதிபடக் கட்டியெழுப்பிய கால்டுவெல்லின் விளக்கமே இந்த மண்ணின் பூர்வகுடிகள் ஒடுக்கப்பட்டவர்களே என்பதுதான்.

Since this magazine that had given itself to the service of the Adi Dravidar had ripped the mask off the Justice Party, there was an effort to brand this magazine as ‘imaginary’. S.V. Rajadurai and V. Geetha in their jointly-written Periyar: Suyamariyathai Samatharmam, refer to the Adi Dravidan magazine when they say ‘Some say baselessly that the journal of the Justice Party, the Dravidan, had used derogatory words and quote imaginary magazines as proof’. Similarly, in the 1940s, when Munusamipillai issued a statement that ‘We need Adi Dravidastan, just like Dravidastan’, the Viduthalai journal published an editorial that ‘Dravidar and Dravidian were words with historic proof, whereas Adi Dravidan did not have any historic standing’. It was to prove that the marginalised people of this country were its indigenous inhabitants that Caldwell built up the Dravidan ideology.

தலித்துகள் தங்கள் கருத்துக்கு ஆதரவாக இருக்கும்வரை அவர்களை ஆதரவாளர்களாகச் சொல்லுவதும் தனித்துவமாக எழுதவோ செயற்படவோ முனையும்போது, அவர்களின் இருப்பையே காலிசெய்யும் நிலைமைக்குத் துணிந்ததையுமே இப்போக்குகள் சுட்டுகின்றன.

As long as Dalits are supportive of their ideas, they were called supporters. The tendency to negate their very existence, when they sought to write or act separately, is visible here.

தொடக்ககால ஆதிதிராவிட முன்னோடிகள் பௌத்தம், வைணவம், சைவம் என்று வெவ்வேறு ஆன்மீக நோக்கங்களில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தாலும் ஆதிதிராவிடர்களுக்கான நலன் எனும் பயணத்தில் ஒன்றுபட்டிருப்பதைக் காணமுடிகிறது. வித்வான் க்ஷி.கி. முனிசாமி பிள்ளை எழுதிய தெய்வப்புலமைத் திருவள்ளுவ நாயனார் புராணம் என்னும் நூல் வள்ளுவர் ஆதிதிராவிடரே என்பதை நிறுவவந்த நூலாகும் என்று ஆதிதிராவிடன் (1919 ஜூன் 15) கூறுகின்றது. 26.04.1920 சுதேசமித்திரனில் ஸ்ரீமான் கோ. குப்புசாமி என்பவர் வள்ளுவர் பஞ்சமரா? என்று சகஜானந்தரை நோக்கிக் கேள்வி எழுப்பினார். இதற்குப் பதிலளித்துப் பெருமாள் நாயனார் என்பவர் வள்ளுவர் பஞ்சமரே பறையரே என்று ஆதிதிராவிடனில்தான் (1920 ஜூன் 15) எழுதினார். வள்ளுவர் தொடர்பான இத்தகு விவாதம் இருபதாம் நூற்றாண்டில் பரவலாக நடந்ததாகவும் அதில் ஆதிதிராவிட அறிவாளிகள் பலரும் வள்ளுவர் பஞ்சமரே என்று நிறுவுவதில் ஒன்றுபட்டிருந்தனர் என்றும் தெரிகிறது. அயோத்திதாசப் பண்டிதரும் இத்தகு விளக்கத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

While the Adi Dravida leaders had various spiritual leanings including Buddhism, Vaishnavism and Shaivism in the early years, we can see that they were united in the journey towards the well-being of Adi Dravidar. Vidwan K.K. Munisami Pillai’s Theivappulamai Thiruvalluva Naayanaar Puranam tried to establish that Valluvar was an Adi Dravidar, according to the Adi Dravidan (1919 June 15) magazine. In Sudesamitran, issue dated 26.04.1920, Sriman K. Kuppusamy asks Sagajaanandar if Valluvar is a Panjamar. In reply to this, Perumal Nayanar writes in Adi Dravidan (1920 June 15) that Valluvar was indeed Panjamar and Paraiyar. Though this debate around Valluvar has been widespread through the 20th century, it is clear here that Dalit intellectuals were united in proving that Valluvar was truly a Panjamar. It is notable that Iyothee Thass was also involved in such explanations.

பயன்பட்ட ஆதாரங்கள்:
1. ராஜதுரை, எஸ்.வி., கீதா, வ. – பெரியார்: சுயமரியாதை – சமதர்மம். மே, 1999, விடியல் பதிப்பகம், கோவை.
2. ராஜதுரை, எஸ்.வி. – பெரியார் – ஆகஸ்ட் 15. பிப்ரவரி 1998, விடியல் பதிப்பகம், கோவை.
இதழ்கள்:
1. ஆதிதிராவிடன் (இரண்டு ஆண்டு இதழ் தொகுப்பு): மதுரை தலித் ஆதார மையம்.
2. தலித் – 2004 (ஜூலை-ஆகஸ்ட்) – ஆ.இரா. வேங்கடாசலபதியின் கட்டுரை.

References:

1. Rajadurai, S.V., Geetha, V. – Periyar: Suyamariyaathai – Samatharmam, May 1999, Vidiyal Pathippagam, Coimbatore

2. Rajadurai, S.V. – Periyar – August 15. February 1998, Vidiyal Pathippagam, Coimbatore

Journals

1. Adi Dravidan (Collected volume): Madurai Dalit Support Centre

2. Dalit – 2004 (July-August) – A. R. Venkatachalapathy’s essay

ஆதிதிராவிடன் 1 / Adi Dravidan 1

ஆதிதிராவிடன்: ‘கற்பனை’யாக்கப்பட்ட இதழ் (உண்மெய்யும் திரிபும்)
ஸ்டாலின் ராஜாங்கம்

காலச்சுவடு இதழ் 93-இல் வெளிவந்த கட்டுரை

Adi Dravidan : The magazine that was made ‘imaginary’ (The truth and the falsification)
Stalin Rajangam

Essay published in Kalachuvadu, Issue 93

தீண்டப்படாதோரின் இதழியல் பயணம் நாமறிந்து 19ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியிலேயே தொடங்கிவிட்டது. அன்று தொடங்கி இன்று வரையிலும் பல்வேறு அரசியல் கருத்துகளையும் மாற்றங்களையும் வெளிப்படுத்துபவையாக அவை வெளியாகி வருகின்றன. அவற்றிடமிருந்து பிறந்த கருத்துகள் பல இன்று சிறந்த அரசியல் ஜனநாயகக் கருத்துகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. ஆனால், அவை தலித்துகளிடமிருந்து பிறந்தவை என்னும் உண்மை மட்டும் சொல்லப்படுவதில்லை. இந்நிலையில் கடந்தகால இதழ்களின் வரலாற்றைச் சொல்லுவதை இழந்துபோன அறிவடையாளத்தை மீள்கண்டுபிடிப்புச் செய்யும் சமூகச் செயல்பாடாகவே புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தீண்டப்படாதோர் வெளியிட்ட இதழ்களில் சில: சூரியோதயம் (1869), பஞ்சமர் (1871), ஜான் ரத்தினம் நடத்திய திராவிட பாண்டியன் (1885), வேலூர் முனிசாமி பண்டிதரின் ஆன்றோர் மித்திரன் (1886), டி.ஐ. சுவாமிக்கண்ணுப் புலவரின் மகாவிகட தூதன், இரட்டைமலை சீனிவாசன் நடத்திய பறையன் (1893), இல்லற ஒழுக்கம் (1898), தசாவதானம் பூஞ்சோலை முத்துவீரப் புலவரின் பூலோக வியாசன் (1900), அயோத்திதாசப் பண்டிதரின் தமிழன் (1907), சொப்பனேஸ்வரி அம்மாள் நடத்திய தமிழ்மாது (1907), மற்றும் ஆதிதிராவிடமித்திரன் போன்ற இதழ்கள் தொடக்கக் காலத்தவையாகும்.

The journalistic journey of the untouchable community begins, to our knowledge, in the middle of the 19th century. These journals have been published to express many political thoughts and changes from that period till date. Many ideas that emerged from them have been accepted today as exceptionally democratic political concepts. Yet, the truth that they were born from dalits is, alone, not acknowledged. In such a condition, the act of telling the history of these journals of the past has to be understood as a social act that is recovering a lost intellectual identity. Some of the journals published by the untouchable communities include : Suryodayam [Sun Rise] (1869), Panjamar (1871), Dravida Pandian (1885) that was run by John Rathinam, Vellore Munisami Pandithar’s Aandror Mithran (1886), D.I. Swamikannu Pulavar’s Mahavikada Thoothan, Rettaimalai Seenivasan’s Paraiyan (1893), Illara Ozhukkam [Domestic Order] (1898), Dasavadanam Poonjolai Muthuveera Pulavar’s Poologal Viyaasan (1900), Iyothee Thass Pandithar’s Thamizhan (1907), Soppanesvari Ammal’s Tamizh Maathu (1907) and Adi Dravida Mithran were among the journals that belonged to the initial period.

அயோத்திதாசரின் தமிழன் இதழை அவரது மறைவிற்குப் பின் அவருடைய மகன் க.அ. பட்டாபிராமன் 05.05.1914 முதல் 18.08.1915 வரை நடத்தினார். பின்னர் ஜீ. அப்பாத்துரையாரும் பி.எம். ராஜரத்தினமும் சேர்ந்து கோலார் தங்கவயலிலிருந்து 09.07.1926 முதல் 27.06.1934 வரை மீண்டும் தமிழன் இதழைக் கொணர்ந்தனர். அயோத்திதாசர் காலத் தமிழன் இதழுக்கும் பிந்தையோர் நடத்திய தமிழன் இதழுக்கும் நிறைய வேறுபாடுகள் உண்டு. இதற்கான சமூக அரசியல் பின்புலங்கள் தனியே ஆராயத்தக்கன. மேற்கண்ட இதழ்களில் தமிழன் தவிர வேறெந்த இதழும் முழுமையாகக் கிடைக்கவில்லை என்பது மாபெரும் இழப்பாகும். 20ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரை நடத்தப்பட்ட இதழ்களின் கதியும் அதுதான். அத்தகைய இழப்பு இப்போது அரசியல்ரீதியான இழப்பாகவும் மாறி நிற்கிறது. இதனால் தலித் அரசியல் வரலாற்றில் நிகழ்ந்த கடந்தகாலப் போராட்டங்கள், வெற்றிகள், இழப்புகள், ஏமாற்றங்கள் என யாவும் மங்கலாகவே தெரிகின்றன. எனினும் தலித்துகளின் நீண்ட கால அரசியல் தொடர்ச்சியினைக் கண்டெடுக்கக் கடந்த காலத்தின் மீதான வரலாற்றுரீதியான பயணமும் தேவைப்படுகின்றது.

Iyothee Thass’ Thamizhan journal continued to be published after his death by his son K. A. Pattabiraman from 05.05.1914 to 18.08.1915. Afterwards, G. Appadurai and B.M. Rajarathinam together brought out the Thamizhan journal again, jointly publishing it from Kolar Gold Fields between 09.07.1926 and 27.06.1934. There are many differences between the Thamizhan journal that Iyothee Thass published and the journal that others published after him. The social circumstances that were responsible for this require separate research. Of the journals listed above, except Thamizhan, it is a great loss that we have not recovered even one journal fully. Journals that were published till the middle of the 20th century have suffered the same fate. Such a loss has also become a political loss now. Undertaking a historical journey into the past to find out the long, unbroken political movement of dalits is an imperative.

நாமக்கல் பகுதியிலிருந்து வெளியான சமத்துவம் (1945), வேலூர் பகுதியிலிருந்து நடத்தப்பட்ட பள்ளிக்கொண்டா கிருஷ்ணசாமியின் சமத்துவச் சங்கு, 1942இல் ஆம்பூர் ஈ.சுப்பிரமணியத்தால் மாதம் இரு முறையாகத் தொடங்கப்பட்ட தென்னாடு, 1941 முதல் வார இதழாகவும் 1946 முதல் மாதமிருமுறை இதழாகவும் வெளியான ஜே.ஜே. தாஸ், மூர்த்தி ஆகியோர் இணைந்து நடத்திய உதயசூரியன், 1930களில் க.அ. பட்டாபிராமதாஸால் நடத்தப்பட்ட ஆங்கில-தமிழ் மாத இதழான தர்மதொனி போன்ற இதழ்கள் இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் வெளியாயின. அதற்கும் சற்றே பின்னால் நடத்தப்பட்ட அன்பு பொன்னோவியத்தின் அறவுரை, மக்கள் அறம், டி. குப்புசாமியின் பௌர்ணமி, சென்னை நீலக்கொடி, வீராசாமியின் தொண்டு, ரத்தினம் நடத்திய எரிமலை, ரத்தினமும் எக்ஸ்ரே மாணிக்கமும் இணைந்து நடத்திய சிவில் உரிமை, டாக்டர் அ. சேப்பன், சக்திதாசன் ஆகியோர் இணைந்து நடத்திய உணர்வு, மேலும் அம்பேத்கரிஸ்டு, அறிவுவழி ஆகிய இதழ்கள் இங்குக் குறிப்பிடத்தக்கவை. இத்தகைய நெடிய மரபில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் கால்பகுதியிலேயே வெளியான இதழ்களிலொன்றுதான் ஆதிதிராவிடன் என்னும் இதழ்.

Samththuvam [Equality] (1945) that was published from the Namakkal region, Pallikonda Krishnaswami’s Samaththuva Sangu that was published from the Vellore region, Ambur E. Subramaniam’s Thennadu [Southern Country] that was published bi-monthly in 1942, J.J. Thass that was published from 1941 as a weekly and from 1946 as a bi-monthly, UdhayaSooriyan [Rising Sun] that was published by people including Moorthy, the English-Tamil monthly Tharmathoni that was published from the 1930s by K.A. Pattabiramathass and similar journals were among those that were published towards the middle of the 20th century. Magazines that were published slightly later such as Anbu Ponnoviyam’s Arivurai [Advice], Makkal Aram [People's Ethics], D. Kuppusami’s Pournami [Full Moon/Poornima], Chennai Neelakodi, Veerasami’s Thondu [Service], Rathinam’s Erimalai [Volcano], Civil Urimai [Civil Right] that was jointly published by Rathinam and X-ray Manickam, Unarvu [Feeling] that was jointly published by Dr. A. Seppan, Sakthithaasan and others, Ambedkarist, Arivu Vazhi [The Path of Knowledge], are among the note-worthy journals. In this long tradition, Adi Dravidan is among the journals to have been published in the first quarter of the 20th century.

***

சமூகத்தளத்திலும் அரசியல்தளத்திலும் திராவிடம், திராவிடர் என்னும் சொல்லைக் கையாண்டு முதலில் அமைப்புகளையும் கருத்தியலையும் உருவாக்கியவர்கள் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தினரே ஆவர். திராவிடம் என்பதை மொழி, இனம் என்னும் தளத்தைக் கடந்து சாதிபேதமற்ற சமூகம் என்னும் நிலையில் பொருள்படுத்தியவர்கள் இவர்களே. எனினும், எண்ணிக்கை பலங்கொண்ட பெரும்பான்மை இந்து சாதியினர் அச்சொல்லையே தங்களின் அடையாளமாக மாற்றிக்கொண்ட வேளையில், சிறுபான்மை தலித் சாதி அறிவாளிகளும் அரசியல் செயல்பாட்டாளர்களும் ஆதிதிராவிடர்கள் என்னும் கூடுதலான அரசியல் அடையாளமுள்ள பெயரின் மூலம் தங்களை வெளிப்படுத்திக்கொண்டனர். அயோத்திதாசர் காலத்திலும் அதிகம் புழக்கமில்லாத இச்சொல் அவர் மறைந்த காலத்திற்குப் பின்பே அழுத்தம் பெற்று மேலெழுந்தது. 1910களின் மத்தியில் பிராமணரல்லாதார் இயக்கம் உருபெற்றதன் பின்னணியில் இச்சொல்லிற்கான தேவை கூடுதலாகியது. 1920களில் தமிழக தலித் அரசியலில் கோலோச்சிய எம்.சி. ராஜா, இரட்டைமலை சீனிவாசன் போன்ற செயற்பாட்டாளர்களின் காலத்தில் இச்சொல் நிலைபெற்றது. இப்பெயரில் அமைப்புகளையும் இதழ்களையும் அரசியல் விண்ணப்பங்களையும் இம்மக்கள் வெளிப்படுத்தினர்.

In the social and political spheres, the organisations and ideologies that first used the words Dravidianism and Dravidian were from the marginalised communities. Beyond the realm of Dravidian as relating purely to language and race, they identified the word to mean a society free of caste. At the time when the majority caste-Hindus adopted that word to mean their identity, the minority Dalit intellectuals and political activists took on the additional political identity of Adi Dravidan to express themselves. This word, that was not much in use in Iyothee Thass’ time, received emphasis and rose in importance after his death. In the middle of the 1910s, in the context of the emergence of the non-Brahmin movement, the need for this word increased. In the 1920s, in the time of people like M.C. Raja and Rettaimala Seenivasan who left their mark upon Dalit politics, this word was established. The people began to establish organisations and magazines and publish political petitions using this word.

கோபால் செட்டியாரின் ஆதிதிராவிடர் வரலாறு (1920), திரிசிரபுரம் ஆ. பெருமாள்பிள்ளையின் ஆதிதிராவிடர் வரலாறு (1922) போன்ற வரலாற்று நூல்கள் வெளியானது இக்காலத்தில்தாம். ஆ. பெருமாள்பிள்ளை ஆதிதிராவிடர் வரலாறு எழுதக் காரணமாக இருந்த எம்.சி. ராஜா சென்னை மாகாணச் சட்டப் பேரவையில் 1922இல் ஆதிதிராவிடர் என்னும் சொல்லினை அரசுப் பதிவாக்கக் கோரிக் கொணர்ந்த தீர்மானம் ஏற்கப்பட்டது. ஆதிதிராவிடர் என்னும் சொல்லைத் தலித் சாதிகள் பலவற்றையும் குறிப்பதாக இத்தலைவர்கள் மாற்றவும் செய்தனர். 1938ஆம் ஆண்டு ஆலயப் பிரவேசம் என்னும் சிறுபிரசுரத்தை வெளியிட்ட இரட்டைமலை சீனிவாசன் அந்நூலில் செடூல் காஸ்ட்கள் என்னும் 86 வகுப்புகளையும் சேர்த்தே ஆதிதிராவிடர் என்னும் சொல்லால் குறிக்கிறார்.

Historical books such as Gopal Chettiar’s Athithraavidar Varalaaru [Adi Dravida History] (1920), Thirisirapuram A. Perumalpillai’s Athithraavidar Varalaaru [Adi Dravida History] (1922) were published in this time. M.C. Raja – who was the reason for A. Perumalpillai to write an Adi Dravida history – successfully brought in the resolution seeking for the government to register the word Adi Dravida in the Madras Presidency Legislature in 1922. The word Adi Dravida was changed to refer to the many Dalit castes by these leaders. In 1938, Rettaimalai Seenivasan published a small tract on temple entry and refers to the 86 classes of Scheduled Castes jointly with the word Adi Dravidar.

தொடரும்…

To be continued…