Graffiti for the Self-Respect Movement

சுவர்களை ‘சுயமரியாதைக் கள’மாக்கியவர்

விடுதலை இராசேந்திரன்

 

The man who made walls the battleground of the Self-Respect Movement

Viduthalai Rajendran

 

முழு கட்டுரை இங்கே / Read the full article in Tamil here

தமிழ்நாட்டுச் சுவர்களை ‘சுயமரியாதைக் களமாக்கிய’ சுவரெழுத்து சுப்பையா, பெரியார் இயக்க வரலாற்றில் நீங்காத இடம் பெற்றவர்களில் ஒருவர். சொந்த வாழ்க்கையை மறந்து கொள்கை வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர். சாலை போடுவதற்காக வீதிகளில் கிடத்தப்பட்டுள்ள தார்க் குவளைகளில் உள்ள தாரில் கெரசினைக் குழைத்து துண்டுத் துணியை அந்தக் கலவையில் நனைத்து, சுவர்களில் எழுதுவதே அவரது வழக்கம். கையில் தார்ச் சட்டியுடன் ஊருக்கு ஊர் நடந்தே செல்வார். வழிநெடுக சுவர்களில் எழுதிக் கொண்டே போவார்.

Suverezhuthu (Graffiti) Subbiah who made Tamil Nadu’s walls the battleground of the Self-Respect Movement, is among those who have an irremovable place in the history of the Periyar Movement. Forgetting his personal life, he lived a life of principle. Taking some of the tar intended to lay roads from the barrels, he mixed in some kerosene, dipped a rag into this mixture and wrote on walls. With a bowl of tar in his hand, he wandered from town to town. Along the way, he continued to write on walls.

பெரியாரின் சுயமரியாதை கருத்துகளை சொற் சித்திரமாக அவரது சிந்தனையில் செதுக்கி, உள்ளத்தில் பதியச் செய்யும் சொற்களில் எழுதுவார். கடவுள் மறுப்பு, பகுத்தறிவு, பார்ப்பன எதிர்ப்பு, புராணம், தமிழ் இலக்கியம், பெண்ணுரிமை, சுயமரியாதை வாழ்வியல் என்று அவரது சிந்தனை ஆழமாக பரந்து விரிந்திருந்தது.

He would take Periyar’s ideas of Self Respect, craft word-sculptures out of them in his thought and write in a language that embedded them in the heart. Atheism, rationality, anti-Brahminism, epic and Tamil literature, women’s rights, self-respect – his thought spread deep and wide through these.

தன்னிடம் நெருக்கமாகப் பழகிய தோழர்களிடம் தனது கைப்பட எழுதிய நாட்குறிப்பை அவர் தந்திருந்தார்….17.4.2011 ஞாயிறு அன்று மாலை 7 மணிக்கு, கோவை வி.கே.கே. சாலையில் கோவை மாவட்ட பெரியார் திராவிடர் கழக சார்பாக, “சுவரெழுத்துப் புரட்சியாளர் சுவரெழுத்து சுப்பையா சிந்தனைப் பொறிகள்” நூல் வெளியீட்டு விழா பொதுக் கூட்டம் நடைபெற்றது.

…

 

He had given his hand-written diaries to his close friends….On Sunday, 17.4.2011, at 7 p.m. this book ‘Suveruzhuthu Puratchiyaalar Subbiah Sinthanai Porigal‘ (The Sparks of Thought of Graffiti Revolutionary Subbiah) was released at V.K.K. Road, Coimbatore, on behalf of the Coimbatore Periyar Dravida Kazhagam, at a public meeting.

…

 

‘தார்ச்சட்டியை தலையில் கவிழ்த்தது காவல்துறை’

‘The police upended the tar bowl on his head’

மயிலாடுதுறையில் பெரியார் இயக்கத்தின்  உறுதியான தொண்டர் மறைந்த டெய்லர் மாரிமுத்து. சுவர் எழுத்து புரட்சியாளர் சுப்பையாவுடன் நெருக்கமாக குடும்பத்துடன் பழகியவர். தனது சொந்த வாழ்க்கையை எவருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பாதவர் சுப்பையா. ஆனாலும் டெய்லர் மாரிமுத்துவிடம் கொண்டிருந்த நெருக்கமான கொள்கை நட்பால், சுப்பையாவின் வாழ்க்கைப் பாதையை அவர் பகிர்ந்து கொண்டார். ‘சுவரெழுத்து புரட்சியாளர் சுப்பையா சிந்தனைப் பொறிகள்’ நூலுக்கு தோழர் மாரிமுத்து, மறைவுக்கு முன் வழங்கிய அணிந்துரையை கழக இளைய தலைமுறையினர் அறிவதற்காக இங்கு வெளியிடுகிறோம்.

The late Tailor Marimuthu, a steadfast volunteer of the Periyar Movement in Mayiladuthurai, was very close to the family of Graffiti Revolutionary Subbiah. Subbiah did not like to share details of his personal life with anybody. Yet, due to the close ideological friendship with Tailor Marimuthu, he shared his life-path with him. For the benefit of the younger generation, we here publish the preface that comrade Marimuthu wrote just before his death to the book ‘Suveruzhuthu Puratchiyaalar Subbiah Sinthanai Porigal‘ (The Sparks of Thought of Graffiti Revolutionary Subbiah).

காரைக்குடிக்கு அருகில் உள்ள சூரக்குடி கிராமம் தான் சுவரெழுத்து சுப்பையாவின் சொந்த ஊர். இளமையில் அவர் மயிலாடுதுறை அஞ்சலகம் அருகில் தேனீர்க் கடை ஒன்றில் வேலை செய்து வந்தார். அருகிலிருந்த தாயுமானவன் என்ற தையல் கடைக்காரர் பெரியாரைப் புகழ்ந்து பேசியபோது சுப்பையா அவரிடம் எதிர்வாதம் செய்து பெரியாரை தப்பாகப் பேசிவிட்டார். கோபமுற்ற தாயுமானவன் இவரை அடித்து விட்டு, பெரியாரைப் பற்றித் தெளிவாக விளக்கியுள்ளார். அதன்பின் பெரியார் என்னதான் சொல்கிறார் எனக் கவனிக்க ஆரம்பித்து அடிக்கடி பெரியாரின் கூட்டங்களுக்குச் சென்று அவர் பேச்சைக் கேட்டு சிந்திக்கத் தொடங்கினார்.
…

Soorakudi, near Karaikudi, is Graffiti Subbiah’s home town. In his youth, he worked at a tea shop near the Mayiladuthurai Post Office. When Thayumanavan, a tailor who had a shop nearby, spoke in praise of Periyar, he argued against him and spoke wrongly of Periyar. The angered Thayumanavan beat him up and then explained Periyar to him. He later began to pay attention to him and would frequently attend Periyar’s meetings and started thinking about his speeches.

 

…

ஒரு முறை, சென்னையில் சுவரெழுத்து செய்து கொண்டிருந்தபோது, யாரோ ஒருவர் தந்த புகாரின் பேரில் தார் சட்டியுடன் அவரை காவல் நிலையத் திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். காவல் நிலையத்தில் காவலர்கள் தார்சட்டியை இவரது தலையில் கவிழ்த்து விட்டனர். யார் உதவியும் கோராமல் உழைப்பின் பரிசு என சுப்பையா பேசாமல் இருந்து விட்டார். இவரைத் தெரிந்தவர் சென்னையில் உள்ள தோழர்களுக்குத் தகவல் சொல்ல தோழர்கள் உடனே காவல் நிலையத்திற்குச் சென்று இவரை விடுவித்த துடன் சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமே ஒழிய அடாத செயல் செய்யக் கூடாது எனக் கூறி, அந்தக் காவலரை மன்னிப்புக் கேட்கச் செய்த பின்னரே அவரைத் திரும்ப அழைத்துச் சென்றனர்.

Once when he was creating graffiti in Chennai, somebody complained against him and he was taken with his bowl of tar to the police station. The policemen at the station upended the bowl on his head. Subbiah did not seek anybody’s help and quietly took this as a gift given in exchange for his labour. A person who knew him informed comrades in Chennai and they immediately went to the station, told the police that only legal action could be taken and that they should not commit such uncontrolled acts, made the policeman apologise to him and took him with them.

காவலர் செய்த அடாவடித்தனமான செயலால் சுவரெழுத்து சுப்பையாவின் கண்கள் மிக விரைவாக ஒளியை இழந்து மங்கத் தொடங்கியது. அந்தக் குறைந்த பார்வையோடுதான் தனது இறுதிக் காலம் வரை சுப்பையா அவர்கள் தனது பணியைச் செய்தார்….

The constable’s irrational act led to Graffiti Subbiah’s eyesight dimming very rapidly. With his reduced eyesight, he spent his final years continuing his task….

இராஜகோபாலாச்சாரி குலக் கல்வித் திட்டம் கொண்டு வந்த போது, அதனை எதிர்த்து மன்னார்குடியில் சுவரெழுத்து செய்து வந்தார். அங்கு ஒரு சுவரில் இவர் எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது பார்ப்பனர் ஒருவர் இவரைக் குச்சியால் தட்டினார். ஏனென்றால், அது அந்தப் பார்ப்பனரின் வீடு. இவர் எழுதிக் கொண்டே இருந்தார். அந்த பார்ப்பான் தட்டிக் கொண்டே இருந்தான். இவர் எழுதி முடித்த பின் தான் திரும்பிப் பார்த்தார். இவரது வழக்கமே இதுதான். சுவரெழுத்துச் செய்கின்றபோது யாராவது திட்டினாலும் கூட திரும்பியே பார்க்க மாட்டார். தன்னுடைய வேலை முடியும் வரை எந்த இடை யூறும் அவரைத் தடுக்க முடியாது. அதுபோலவே, அன்றும் எழுதிய பிறகே திரும்பிப் பார்த்தார்.

When Rajagopalachari brought in his Hereditary Education Policy, he created graffiti against it in Mannarkudi. When he was writing on a wall there, a Brahmin came and hit him with a stick. This was because it was the Brahmin’s house. Subbiah continued writing. The Brahmin continued hitting him. Once he had finished writing, he turned around and looked. This was his habit. When he was writing graffiti, he would never turn, no matter who was scolding him. Until his work was done, no obstacle could come in his way. In the same manner, he turned that day only after finishing his work.

“யாரைக் கேட்டுடா என் சுவற்றில் எழுதினாய்” என்று அந்தப் பார்ப்பான் கேட்டான். “யாரை கேட்டுடா இராமானுஜர் பிரச்சாரம் செய்தார்?” என்று சுப்பையா எதிர்க் கேள்வி கேட்டார். அந்தப் பார்ப்பனர் சிறிது நேரம் எதுவும் பேசாமல் யோசித்தபடியே நின்று கொண்டிருந்து விட்டு தானே வீட்டுக்குள் சென்று தாழிட்டுக் கொண்டார்.

“With whose permission did you write on my wall?” the Brahmin asked him. “With whose permission did Ramanuja do his propaganda?” asked Subbiah in reply. The Brahmin stood there without a word, thinking for a while, he then went into his house and locked the door.

…

அவருடைய சுவரெழுத்து எத்தனையோ பேரை தந்தை பெரியாரின் இயக்கத்திற்கு கொண்டு வந்திருக்கிறது. அவரைப் போல சுவற்றில் சிந்தனைகளை எழுதிக் குவித்தவர் இதுவரை யாருமே இல்லை.

His graffiti drew many people into Periyar’s movement. There is none who have written and heaped thought upon walls like he has.

முழு கட்டுரை இங்கே / Read the full article in Tamil here

தீண்டாமையைப் பற்றி பெரியார் பேசுகிறார் Periyar speaks on untouchability

குடி அரசு 1925 – தொகுப்பு 1 – பெரியாரின் எழுத்தும் பேச்சும்,

வெளியீடு: தந்தை பெரியார் திராவிட கழகம், 2003

Kudi Arasu (Republic) 1925 – Anthology 1 – Periyar’s Writing and Speeches,

Published by Thanthai Periyar Dravida Kazhagam, 2003

காரைக்குடி ஜில்லா முதலாவது அரசியல் மகாநாடு
முடிவுரை

Karaikudi District First Political Conference

Concluding remarks

…
இப்படி நமது நாட்டில் தீண்டாமை, பார்க்காமை, பேசாமை, கிட்ட வராமை ஆகிய இவை ஒருவரையாவது விட்டவை இல்லை. ஒருவர் தனக்குக்கீழ் இருப்பவரைத் தீண்டாதவர், பார்க்காதவர் என்று சொல்லுவதும், அதே நபர் தனக்குமேல் உள்ளவருக்கு தான் தீண்டாதவருமாகவும் பார்க்கக்கூடாதவராகவும் இருப்பது வழக்கமாயிருப்பது மாத்திரம் அல்லாமல், இவர்கள் இத்தனை பேரும் சேர்ந்து நம்மை ஆளுகிற ஜாதியாயிருக்கிற ஐரோப்பியருக்குத் தீண்டாதவராகவும், இன்னும் தாழ்மையாகவும் இருந்து வருவதையும் நாம் காண்கிறோம். இந்த முறையில் தீண்டாமை என்பதை ஒழிப்பது என்று சொல்வது கேவலம் பஞ்சமர்களை மாத்திரம் முன்னேற்ற வேண்டுமென்பதல்லாமல் அவர்களுக்கு இருக்கும் கொடுமைகளை மாத்திரம் விளக்கவேண்டும் என்பதல்லாமல் நம் ஒவ்வொருவருக்குள் இருக்கும் இழிவையும், கொடுமையையும் நீக்க வேண்டும் என்பதுதான் தீண்டாமையின் தத்துவம்.

…
So in our country, untouchability, unseeability, untalkability and unapproachability have not left out a single individual. It is not only in practice for an individual to name someone below him as untouchable and unseeable, while the same individual is untouchable and unseeable to one above him – but also to find that they are all untouchable and lowly in front of our ruling caste, the Europeans. In this case, we cannot say that the abolishing of untouchability is solely to bring progress to the Panjamar and to only undo the cruelty that is done to them. The philosophy of untouchability is that we must, every one of us, remove both the abasement and the cruelty that is within us.

இதைச் சொல்கிறபோது ஆ! தீண்டாமை விலக்கா? பஞ்சமரையா தெருவில் விடுவது? அவர்களையா தொடுவது? அவர்களையா பார்பெதேன்று ஆச்சரியப்பட்டுவிடுவார்கள். நம்மில் ஒரு கூட்டத்தாராகிய சூத்திரர் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் நாம்,நம்மில் ஒருவன் சூத்திரன் என்று அழைக்கும் போது ஆ! நம்மையா, சர் பட்டம் பெற்ற நம்மையா, ஜாமீன்தாராகிய நம்மையா, லட்சாதிகாரியாகிய நம்மையா, சத்திரம் சாவடி கட்டிய நம்மையா, தூய வேளாளனாகிய நம்மையா, பரிசுத்தனாகிய நம்மையா, உத்தமனான நம்மையா, மடாதிபதியான நம்மையா, இன்னும் எத்தனையோ உயர்குணங்களும், எவ்வித இழிவுமற்ற நம்மையா தேவடியாள் மகன், வைப்பாட்டிமகன், அடிமையென்று அர்த்தம் கொண்ட சூத்திரன் என்று சொல்லுவதென ஒருவரும் வெட்கபடுவதேயில்லை.
…

When I say this, people will be react with astonishment: Oh! Abolishing untouchability? Should the Panjamar be allowed on the street? Them? How can we touch them? How can we see them? And, yet, one group of us call ourselves Shudra. When one of our own calls us Shudra, we are not ashamed by this thought: Oh! We who have been given the title of ‘Sir’, we who are zamindars, lakhpatis, we who have built rest houses for travellers, we who are pure Vellala, we who are saintly, chaste, religious leaders, and who possess so many high qualities, who are without any blemish…are we to be called children of Devadasis and mistresses and be named slaves – for that is the meaning of Shudra – we do not feel ashamed in this manner.

…

பறையன், சக்கிலி முதலியோரை நாம் ஏன் தொடக்கூடாது, பார்க்கக்கூடாது என்கிறோம் என்பதைச் சற்று கவனித்தால் அவன் பார்வைக்கு அசிங்கமாயிருக்கிறான், அழுக்குடை தரிக்கிறான்; அவன்மீது துர்நாற்றம் வீசுகிறது; அவன் ஆகாரத்திற்கு மாட்டுமாமிசம் சாப்பிடுகிறான்; மாடு அறுக்கிறான்; மற்றும் சிலர் ‘கள்’ உற்பத்தி செய்கிறார்கள் என்கிறதான குற்றங்கள் பிரதானமாகச் சொல்லப்படுகிறது. இவற்றை நாம் உண்மை என்றே வைத்துக்கொள்வோம். இவர்கள் பார்வைக்கு அசிங்கமாகவும், அழுக்கான துணிகளுடனும், துர்வாடையுற்றும் ஏன் இருக்கிறார்கள் என்றும், இதற்கு யார் பொறுப்பாளி என்றும் யோசியுங்கள். அவர்களை நாம் தாகத்திற்கே தண்ணீர் குடிப்பதற்கில்லாமல் வைத்திருக்கும்போது குளிக்கவோ வேஷ்டி துவைக்கவோ வழியெங்கே? நாம் உபயோகிக்கும் குலமோ, குட்டையோ, கிணறோ இவர்கள் தொடவோ, கிட்ட வரவோ கூடாதபடி கொடுமை செய்கிறோம். அதனால் அவர்கள் அப்படியிருக்கிரார்கலேயல்லாமல் அது அவர்கள் பிறவிகுணமாகுமா? …நாம் தான் அவர்களின் இந்நிலைக்கு காரனமாயிக்கிறோம்.

…

சொற்பொழிவு : குடி அரசு 7.6.1925, 21.6.1925, 28.6.1925

முழு உரை இங்கே

If we look at why we name the Paraiyar and Sakkiliar as untouchable and unseeable, we will hear reasons such as: they are ugly to look at, they are dirty, they stink and they eat beef, they cut the meat of cows, some others manufacture arrack – these are the crimes that are prominently listed. Let us even assume that they are all true. If they are ugly, dressed in dirty clothes and of bad smell, think about why they are like this and who is responsible for this state. If we do not give them water to slake their thirst even, where will they find water to bathe or wash their veshtis? We torment them by not allowing them to even touch or approach the ponds and puddles and wells we use. Is that not the reason for their state, rather than some inborn quality?…We are responsible for their present condition.

…
Speech: Kudi Arasu 7.6.1925, 21.6.1925, 28.6.1925

Plain Speaking: A Sudra’s Story

Excerpts follow from Plain Speaking: A Sudra’s Story by A.N. Sattanathan, edited by Uttara Natarajan (Permanent Black, 2007).  Growing up in abject poverty-his very name, as he tells it in Chapter 6 of the memoirs, was acquired as a means of currying patronage. A.N. Sattanathan had a distinguished career in the All-India Services. In 1969, he was appointed Chairman of the first Tamilnadu Backward Classes Commission and made a lasting impact on the state’s policy of affirmative action. He wrote his memoirs in 1958, covering the period from his birth in 1905 till his second job in 1928.

In the light of recent attempts to reassess the role of Christianity in the struggle against caste, sections describing the impact of the missionaries have been included. From book division I : An Exercise in Biography (1958), Experiments with Schools p. 33 onwards

…

All craftsmen and artists in India in those early decades of the century had an abhorrence for making their profession hereditary, strange as it may seem. Every father, however eminent he may have been in his particular craft of art – be he a good goldsmith, mason, locksmith, or musician – wanted his son to get a smattering of an English education and to become a holder of a Government job.  The attraction of a Government job in Travancore in those days was irresistible. Even a peon or a police constable was regarded as highly respectable. It was the beginning of the breakdown of the occupational basis of the caste system. The social taboos and stratification according to birth showed no signs of a decline, but there was a flight from hereditary avocations. To become a clerk or a sub-inspector of police was the height of ambition. Many fathers spent their hard-earned savings to educate their sons, so that they might become clerks in government offices. They might be indifferent clerks, making far less money than their fathers as masons or carpenters, but the fathers wanted to see their sons dressed in shirt and coat and sitting in an office chair.

My father, experiencing as he had poverty in all its manifestations and the taboos of caste and caste professions, wanted to see that I became a Matriculate and a Government servant.

…

My sister’s wedded home, as we call it, was in a village about 12 miles away from ours. It had a big Christian population and a mission school where English was taught from the earlier standards. Father thought I should go to this school and be looked after by my sister and her husband. So before I was eight, during the middle of the school year, I was transplanted to this Christian mission school in Surandai.

Surandai was a twin-village. The Christian converts had moved out from the main village during the course of the years, and with the help of the mission, built another village about a mile to the east. Most of the houses were tile-roofed, as distinct from the thatched huts in the original village. The missionaries – Indian and European – had small Bungalows. There was a school and an impressive church. The new village came to be known as ‘Bungalow Surandai’ and was the pride of the Christian community for miles around.

In those days, the members of a particular caste – toddy-tapping being their hereditary profession – were converted to Christianity in large numbers. They got free education and the educated young men and women had no difficulty in getting suitable employment in Government departments and in educational institutions. The women trained in nursing were rapidly filling up the hospitals. Indian Christian women were the first to take up nursing as a career. A community which was regarded as backward was soon in the forefront of advancement as soon as they changed their religion. It was due to the interest taken by European missionaries and the active support they received from the Government and the European civil servants who were all-powerful in those days. Soon, from the Christian villages in the District of Tinnevelly, there went out all over the state, doctors, lawyers, teachers and nurses. Their new-won prosperity was reflected in their parent villages where the older people lived while men and women of the younger generation were out in Madras and in distant towns, earning comfortable livings owing to the benefits of missionary education.

The village of Bungalow Surandai could boast even then of several graduates and doctors and teachers. It had a clean, healthy, prosperous appearance and the school was the central show-piece. It had extensive playgrounds and shady avenues of trees, and the atmosphere was conducive to education. The teachers were Christian converts, and some of them were really gifted men indeed.

To this school came many pupils from many neighbouring villages. The school was partly residential, but the facilities for boarding and lodging it provided were not taken advantage of by the non-Christian students, though there was no restriction against them. Some boys walked four and five miles from their villages, morning and evening, carrying a little packet of cooked rice with them for the midday repast. Brahman boys also attended the school, though orthodoxy in the villages in those days was very severe. But orthodox or otherwise, they were quick to take advantage of educational facilities wherever they were available. Brahman boys on returning from school used to remove their school clothes and keep them apart in an outside apartment and enter the house only after a purifying bath.

…

Related reading from The Hindu: An interview with the author with additional excerpts from the book.

திராவிட கழக நினைவுகள் 1 / Memories of the Dravidian Movement 1

தலித் முரசு இதழில் வெளிவந்த, பூங்குழலி பதிவு செய்த இந்த நேர்காணலின் சில பகுதிகள்.

Some excerpts from an interview conducted by Poonguzhali for the Dalit Murasu journal.

முனைவர் க. நெடுஞ்செழியன் அவர்கள் தஞ்சைத் தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகத்தின் இலக்கியத் துறைத் தலைவராகவும், பேராசிரியராகவும் பணியாற்றி வந்தவர். 20க்கும் மேற்பட்ட நூல்களை எழுதியவர். 500க்கும் மேற்பட்ட ஆய்வுச் சொற்பொழிவுகளையும், ஆய்வுக் கட்டுரைகளையும் வழங்கியவர்.

Professor K. Nedunchezhian  is professor and head of the department of literature at the Thanjavur Tamil University. He has written more than 20 books and presented more than 500 research lectures and essays.

…
தாங்கள் பிறந்து வளர்ந்த சூழல் பற்றி சொல்லுங்கள்.

Tell us about the place where you were born and grew up.

…
1938 – 39 இல் என் தந்தை தமது திருமணத்திற்கு முன்பே வரவு செலவு கணக்குப் புத்தகத்தில் – ‘திராவிட நாடு திராவிடர்க்கே’, ‘வாழ்க பெரியார்’ என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். அந்த ஏட்டை நாங்கள் வெகுகாலம் வைத்திருந்தோம். அதனால் நான் பிறப்பதற்கு முன்பே எங்கள் குடும்பம், திராவிட இயக்கத்துடனும் பெரியாருடனும் தொடர்புள்ள குடும்பம். அப்போது திராவிடர் கழகம் என்ற அமைப்பு கிடையாது. என் தந்தை, பெரியார் இயக்கத்தின் தாக்கமுடைய ஒரு விவசாயி. அப்போது என் சித்தப்பா பள்ளி மாணவர். அவர் லால்குடியில் உள்ள பள்ளிக்கு 7 கட்டை 7 கிலோ மீட்டர் நடந்து சென்று வருவார். அப்போது பேருந்து வசதி கிடையாது. அவருக்குப் பெரியார் கொள்கையின் மீது கொண்ட ஈடுபாட்டின் காரணமாக, சுயமரியாதை ஏடுகளைப் படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அந்தப் பகுதியில் 1945 – 46 இல் முதன் முதலாக நடந்த சுயமரியாதைத் திருமணம் எங்கள் அத்தையுடைய திருமணம்.

In 1938-39, before my father was married, he had an accounts notebook with ‘Dravida Country for the Dravidians’, ‘Long Live Periyar’ inscribed in it. We had preserved that book for a long time. Before I was born, my family was involved with the Dravidian movement and Periyar. There was no Dravida Kazhagam at the time. My father was a farmer deeply influenced by the Dravidian movement. My uncle was a student in school at the time. He would walk seven kilometres to his school in Lalgudi. There were no buses at the time. Because of his involvement with Periyar’s principles, I got the opportunity to read pamphlets on Self-Respect. The first Self-Respect wedding that took place in the region was that of my aunt’s 1945-46.

1944 இல் திராவிடர் கழகம் உருவான ஆண்டுதான் நான் 1944 சூன் 15 இல் பிறந்தேன். அப்போது பெரியார் சுயமரியாதை இயக்கத்தில் மிகச்சிறந்த பேச்சாளராக இருந்த நாவலர் நெடுஞ்செழியனின் செல்வாக்கு மற்றும் புகழ் கருதி அந்தப் பெயரை எனக்கு வைத்தார்கள். 1940களில் எல்லாத் துறைகளிலும் திராவிடர் இயக்கத்தின் வீச்சு அதிகமாக இருந்த நேரம். அதனுடைய தாக்கம் முழுவதும் எனது குடும்பத்தில் இருந்தது. என் சித்தப்பா நன்றாகப் பாடுவார். அப்போது பாரதிதாசனின் ஆண் குழந்தைத் தாலாட்டைப் பாடி, என்னைத் தூங்கச் செய்வார். வீட்டில் நான் மூத்த குழந்தை. எனக்குப் பிறகு ஏழு ஆண்டுகள் கழித்துதான் என் தம்பி பிறந்தான். அதனால் 7 வயது வரை செல்லப் பிள்ளையாகவே இருந்தேன். என் சித்தப்பா தோள்மீது போட்டுக் கொண்டு ஆண் குழந்தை தாலாட்டு பாடிச் சொல்லியது நினைவு இருக்கிறது.

In 1944, the year that the Dravida Kazhagam was formed, I was born on June 15. I was named after the famous Navalar Nedunchezhian who was among the foremost speakers in Periyar’s Self-Respect Movement.  In the 1940s, the Dravidian movement has deeply influenced all walks of life. My family had taken the full impact of it. My uncle would sing well. He would sing me to sleep with the lullabies for male children that Bharathidasan had written. I was the eldest child in the house. My younger brother was born seven years after me. I was the apple of everyone’s eye till I was seven years old. I still remember my uncle, singing that lullaby with me on his shoulder.

1946 இல் தூத்துக்குடியில் நடைபெற்ற திராவிட மாநாட்டிற்குச் சென்றுவிட்டுத் திரும்பி வருவதற்குப் பணம் இல்லாமல் கழுத்தில் கிடந்த சங்கிலியை அடகு வைத்துவிட்டுத் திரும்பியிருக்கிறார் என் சித்தப்பா. அந்தச் சங்கிலியை மீட்க முடியாமல் போய்விட்டது. அதனால் குடும்பத்தின் சிந்தனைப் போக்கு என்பதும் வளர்ச்சி என்பதும் பெரியாரை ஒட்டியே இருந்தது. அதற்குப் பிறகு அண்ணா, பெரியாரிடமிருந்து பிரிந்த பிறகு எங்கள் குடும்பம் அப்படியே அண்ணாவழியில் வந்தது.

In 1946 to attend the Dravidian conference in Thoothukudi, my uncle had to pawn the chain he was wearing on his neck to cover his travel to and fro. We were never able to recover it. The family thought was in harmony with that of Periyar’s. Once Anna parted ways with Periyar, the family moved to Anna’s way.

உங்களுடையது சிற்றூர் என்று சொன்னீர்கள். அங்கு கல்விக்கான சூழல் எப்படி இருந்தது?

You said you belonged to a small town. How was the educational system there?

…
அந்தப் பகுதியில் எஸ்.எஸ். மணி என்பவர் இருந்தார். அவர் பெரியாரின் தளபதி போன்று இருந்தவர். அவர், படித்த மாணவர்களை வைத்துக்கொண்டு, ஊருக்கு இரண்டு மூன்று பேரை வைத்துக்கொண்டு கூட்டங்களைப் போடுவது, பிரச்சாரம் செய்வது என்று ஒரு களப்பணியாளராக செயல்பட்டார். அவர் இளம் வயதிலேயே இறந்துவிட்டார். ஆனால், அவருடைய படங்கள் அந்த ஊரில் ஒவ்வொரு திராவிடர் கழகத் தோழர் வீட்டிலும் இருக்கும். அவர் பெரிய படிப்பாளியோ, தலைவரோ கிடையாது. அவர் பெரியார் கொள்கைகளை மக்களிடம் கொண்டு சேர்த்தவர். அந்தக் காலத்தில் கையில் காசு கிடைப்பது மிகவும் அரிது. ஆனால், அதில் பத்திரிகை வாங்கிப் படிப்போம் என்பார் சித்தப்பா. சனி, ஞாயிறு விடுமுறைகளில் கூலிக்கு ஏர் உழுது அதன் மூலம் கிடைக்கும் பணத்தில் ஏடுகளை, பத்திரிகைகளை வாங்கிப் படிப்போம் என்று சித்தப்பா சொல்லியிருக்கிறார்.

There was a person called S.S. Mani in that region. He was like Periyar’s general. He also worked in the field, using some educated students, two or three to a town, to organise meetings and conduct propaganda for the movement. He died young. There were pictures of him in the home of every comrade of the Dravida Kazhagam. He was not a great scholar or leader. He only took Periyar’s ideals to the people. It was a time when it was very difficult to get cash in hand. Yet, we would use the little money we had to buy magazines. My uncle used to say that he would would plough the fields with buffaloes for daily wages and use the money earned to buy pamphlets and magazines.

How Periyar got his name

இந்த செய்தியைப் பகிர்ந்துகொண்ட பாரி செழியன் அவர்களுக்கு நன்றி.

Thank you Paari Chezhian for sharing this news clipping

“பட்டம் கொடுத்தபோது…பெரியார் சிரித்தார்”

“When the title was bestowed..Periyar laughed”

சமீபத்தில் பெரியார் பிறந்த நாள் விழா தடபுடலாக தமிழக அரசு சார்பில் நடைபெற்றது. அதில் கலந்துகொண்டு பேசிய தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதா “ஈ. வெ. ரா. பெரியாருக்கு ‘பெரியார்’ என்கிற பட்டப்பெயர் வழங்கப்பட்டது ஒரு பெண்கள் மாநாட்டில்தான்…” என்று குறிப்பிட்டார். அப்போது நடந்த பெண்கள் மாநாட்டைத் தலைமைதாங்கி நடத்திய மீனாம்பாள் சிவராஜ் சென்னையில் தான் வசித்து வருகிறார். அவரை நாம் நேரில் சந்தித்தோம். தன்னுடைய எண்பத்து ஒன்பதாம் வயதில் பார்வையிழந்த நிலையில், மிகவும் மெல்லிய குரலில் பேசத் தொடங்கிய அந்த மூதாட்டி சொன்ன சுவையான தகவல்கள்…

Recently Periyar’s birth anniversary was celebrated with much pomp on behalf of the Tamil Nadu government. Tamil Nadu Chief Minister Jayalalithaa, who participated and spoke at the function, said, “E.V.R. Periyar was given the title of ‘Periyar’ at a women’s conference…” Meenambal Sivaraj, who headed and organised a women’s conference at that time, still lives in Chennai. We met her in person. In her 89th year now, she has lost her eyesight. She began to speak to us in a very soft voice. These are the tasty tidbits that this elderly lady shared with us….

“1938 -ம் வருஷம்னு நினைக்கிறேன்…தமிழ்நாட்டுப் பெண்களுக்காக நாங்களெல்லாம் ஒரு அமைப்பு நடத்திக்கிட்டு இருந்தோம். அப்போது ‘நாராயணியம்மா’னு ஒருத்தர் குயின் மேரிஸ் கல்லூரியில் புரொபசரா இருந்தாங்க. அவங்க என்னிடம் ‘இந்த மெட்ராஸ் மாகானத்தில் உள்ள முக்கியமான பிரமுகர்கள் எல்லாரும் ஒவ்வொரு பட்டப்பெயரோட இருக்காங்க…ஆனா, ஈ.வெ.ரா-வுக்கு மட்டும் எந்த பட்டமும் இல்லை. அவருக்கு ஏதாவது ஒரு பட்டம் நம்ம அசோஸியேஷன் மூலமா கொடுக்கணும்’ னு சொன்னாங்க…நான் சொன்னேன் – ‘எல்லாருக்கும் வழிக்காட்டியாகவும், பகுத்தறிவுத் தந்தையாகவும் ஈ. வெ. ரா. இருக்காரு..இப்படி அவரை எல்லோரோடும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் போது உயர்ந்த இடத்துல இருக்குறதால, அவருக்குப் ‘பெரியார்’னு பட்டம் கொடுக்கலாம்’னு  யோசனை சொன்னேன். அதன்படி, அப்போ  மூர்மார்க்கெட் பக்கத்துல இருந்த விக்டோரியா பப்ளிக் ஹால் கட்டடத்துல கூட்டம் போட்டுப் பட்டத்தை முறைப்படி அறிவிச்சோம். அந்த நேரத்தில் ஈ.வெ. ரா. இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் கைதாகி ஜெயிலில் இருந்தார். கூட்டம் முடிந்ததும் நாங்கள் நேரில் சென்று ‘பெரியார்’ பட்டம் சூட்டியிருக்கும் விவரத்தை அவரிடம் தெரிவிச்சோம். அதைக் கேட்டவுடன் அவர் ஒரு சிரிப்பு சிரித்தார். இதிலிருந்து ‘பெரியார்’ பட்டத்தை அவர் ஏற்றுக்கொண்டதாகப் புரிந்து கொண்டோம்…” என்றார், மீனாம்பாள் சிவராஜ்.

“I think the year was 1938…we were running an organisation for Tamil Nadu’s women. A person called Narayaniamma was a professor at Queen Mary’s College then. She told me, “All important people in Madras Presidency have special titles…but, E.V.R. alone does not have any such title. We have to give him some title through our Association.”..I gave the suggestion – ‘E.V.R. shows us all the way and is the father of Rationalism here…He occupies a higher place than any others we can compare him to, we can give him the title of ‘Periyar’ (the great one)’ And so, we organised a meeting at the Victoria Public Hall that was near Moore Market then and announced this title formally. E.V.R. was in jail at the time, after having been arrested during the anti-Hindi agitation. After the meeting was over, we went to see him in person and told him the news of having given him the title of ‘Periyar’. He laughed. From this, we took it that he had accepted the ‘Periyar’ title…” said Meenambal Sivaraj.

இவர், தென்னிந்திய ஷெட்யூல்டு கேஸ்ட் பெடரேஷனுக்குத் தலைவராக இருந்தவர். மீனாம்பாளின் கணவர் சிவராஜ் ‘குடியரசுக் கட்சி’யைத் துவக்கியவர். பிரிட்டிஷ் காலத்தில் ஒரு முறையும், சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு குடியரசுக் கட்சி சார்பாக ஒரு முறையும் சிவராஜ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்திருக்கிறார் (சிவராஜுக்கு இந்த செப்டம்பர் 29 -ம்  தேதி – நூற்றாண்டு விழா!)

Meenambal Sivaraj was the head of the South Indian Scheduled Caste Federation. Her husband Sivaraj began the Republican Party. Sivaraj became a member of Parliament, once during British rule and once after Independence on behalf of the Republican Party (Sivaraj’s centenary birthday falls on September 29)

இந்தி எதிர்ப்புப் பற்றி மீனாம்பாள் சொல்லும்போது, “இதற்காக முதன்முதலில் சென்னை மாகாணத்தில் பொதுக்கூட்டம் கூட்டிப் பேசினேன். நாங்கள் இருந்த ராயப்பேட்டை வீட்டில்தான். ‘திருவாரூர் ஸ்டாலின் ஜெகதீசன்’ என்பவர் இந்தியை எதிர்த்துச் சாகும்வரை உண்ணாவிரதம் துவங்கினார். அப்போது கலைஞர் கருணாநிதிக்கு ரொம்பவும் சின்ன வயசு. திருவாரூர் ஸ்டாலின் ஜெகதீசனைப் பார்க்க அடிக்கடி கலைஞர் எங்கள் வீட்டுக்கு வருவார். அதற்குப் பின்பு அவரும் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் ரொம்பவும் தீவிரமாக இறங்கினார்…” என்றார்.

Speaking about the anti-Hindi agitation, Meenambal says, “I held the first public meeting on this issue in the Madras Presidency and spoke at it. It was at the house we were living in in Royapettah that Thiruvaroor Stalin Jegatheesan began a fast-unto-death against the imposition of Hindi. Kalaignar Karunanidhi was very young then. He would come often to our house to see Thiruvaroor Stalin. It was after this that he too joined the anti-Hindi agitation with great interest.”

டாக்டர் அம்பேத்கர் பற்றி நினைவுகூர்ந்த மீனாம்பாள் சிவராஜ். “அம்பேத்கர் சமையல்கலையில் வல்லவர். ஒருமுறை ஷெட்யூல்டு கேஸ்ட் பெடரேஷனுக்காக பம்பாயில் கூட்டம் ஒன்றில் கலந்து கொண்டேன். கூட்டம் முடிந்து திரும்பி வரும்போது ஏகப்பட்ட பசி…கூட்டத்தில் கலந்துகொண்ட எங்களை அம்பேத்கர், தன்னோட ‘ராஜ்கிரகா’  வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று அவர் கையினாலேயே உணவு பரிமாறினார். இதில் முக்கியமான விஷயம், அந்த உணவைச் சமைத்ததே அம்பேத்கர்தான்! டாக்டர் அம்பேத்கர் சென்னைக்கு வரும்போது ‘செட்டிநாட்டார்’  ராஜா சர் முத்தையா செட்டியார், ‘சென்னையில் உங்களுக்கு வேண்டியவர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா?’ என்று தமாஷாய்க் கேட்பார். அதற்கு அம்பேத்கர், ‘என்னோட உடன்பிறவாத சகோதரி மீனாம்பாள் மெட்ராஸில் இருக்காங்களே…’ என்று குறிப்பிடுவார்” என்று பெருமையுடன் சொல்லி முடித்தார் மீனாம்பாள்.

Remembering Dr. Ambedkar, Meenambal Sivaraj says, “Ambedkar was skilled at cooking. Once, I participated in a meeting of the Scheduled Caste Federation at Bombay. Returning from the meeting, we were really hungry…Ambedkar took some of us who had participated in the meeting to his ‘Rajgriha’ home and served us food with his own hands. The important thing here is, he had cooked the food himself! When he came to Chennai, the Chettinad Raja Sir Muthiah Chettiar would ask him teasingly, “Do you have any dear ones in Chennai?” To which Ambedkar would reply, “But my sister Meenambal is in Madras…” she concludes proudly.

- எஸ். முருகவேலு / S. Murugavel
படம்: அ. ஜெரால்டு / Picture: A. Gerald

(Editorial note: Meenambal Sivaraj was a Chennai Corporation Councillor – unfortunately this does not find mention in the article. She passed away on November 30, 1992. The great god Google couldn’t give me a single obituary or news item about her life or passing. There are mentions of her in books/papers listed below. Any other links are welcome.)

Related material:
Swati on Women’s participation in the Dravidian movement
Women and Social Reform in modern India : A Reader Sumit Sarkar & Tanika Sarkar
Dalit Movement in India and its leaders 1857 – 1956 Ramachandra Kshirasagara
Contextualising Dalit movement in south India: Selfhood, Culture and Economy (papers presented on a seminar on this theme)