The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan Part 13

இந்திய காங்கிரசில் மிக தனவந்தம் மேதாவியருமே இருந்து நடத்தி அரசாட்சியை கைப்பற்றவேண்டுமென்னும் நோக்கத்துடன் பேசியும் நடவடிக்கை நடத்தியும் வந்தார்களே யொழிய கோடி கணக்காய் இந்தியாவில் தாழ்த்தப்பட்டும் மிக ஏழ்மைத்தனத்திற்குள்ளாக்கப் பட்டுமிருக்கும் தங்கள் தேசத்தவர்களின் முன்னேற்றத்தை எவ்வளவும் நினைத்தார்களில்லை. அதனால் காங்ரஸ்காரரிடம் வெறுப்பும் எதிர்ப்பும் தாழ்த்தப்பட்டருக்குண்டாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. 1894-ம் வருஷம் சிவில் சர்வீஸ் பரீக்ஷை இந்தியாவில் நடைபெறவேண்டுமென பார்லிமெண்டு முன்பாக காங்ரஸ்காரர் கொண்டுபோன மசோதாவை தாழ்த்தப்பட்டார் எதிர்மறுத்து வெற்றிபெற்றார்கள். 45 வருஷங்களாக காங்ரஸ்காரரோடு தாழ்த்தப்பட்டோர் வாதம் தொடுத்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

The Indian Congress is full of highly respectable people who only spoke and act with the sole intention of capturing power and did not think at all of the progress of the many crores of their fellow country-men who live in India in an oppressed state and have been pushed into poverty. This is why hate and opposition to the Congress is emerging among the Depressed Classes. In 1894, the Depressed Classes opposed and defeated the Congress’ petition to conduct the Civil Services exam in India. For 45 years, the Depressed Classes have been continuing the argument with the Congress.

1918- ம் வருஷம் திரு. காந்தி அவர்கள் வெளிக்கிளம்பி அவரும் அவர் சார்பாயுள்ளவர்களும் தீண்டாமையையொழிக்க வேண்டுமென ஜாதி இந்துக்களிடம் இருபது வருஷங்களாய் கிளர்ச்சி செய்து வருவது கானகத்தே பெய்யும் மழை போலிருக்கிறது. திரு. காந்தி அவர்கள் காங்ரஸுக்கு கற்பிக்கும் மேலதிகாரியாக விளங்குகிறார். தீண்டாமையை யொழிக்க வேண்டுமென்று சொல்ல ஜாதி இந்துக்கள் நாதிரும்பியிருக்கிறதே யொழிய அவர்கள் மனம் திரும்பவில்லை. தாழ்த்தப்பட்டாரில் ஒரு சிலர் சொல்லுவது : “தீண்டாமை என்னும் பேய் ஜாதி இந்துக்களை பிடித்தாட்டுகிறது. தாங்களே அதை ஓட்ட முடியாது. நாங்கள் தடியெடுத்தால் ஒரு வருஷத்திற்குள் நாட்டைவிட்டு துரத்தி விடுவோம். கலகம் பிறந்தால் நியாயம் பிறக்கும்.” கலகம் கொடிய துன்பத்திற்குள்ளாக்கும். அதினின்று மீள வெகு நாள் செல்லும் என்பேன். விரோதமும், வெறுப்பும், மமதையும் பாவமானவைகள். அரசியல் தந்திரங்களையறிந்து ஆட்சியை கைப்பற்றும் முறையை நாடி உழைப்பதே உபாயம். அதற்கு ஆதி திராவிடர் சமூகத்தை வலிவு செய்யவேண்டும். ஆட்டுக்கடாக்கள் சண்டையில் புகுவதும், ஆடு நனைகிறதென்று குந்தி அழுவதும் மந்தையில் பாய்ந்து கொள்ளையாடுவதுமான ஜாதி இந்துக்களைக் காண்கிறோம். இவர்களை அகட்டியும், பதவிக்கும் பணத்திற்கும் சமூகத்தை வஞ்சிப்பவர் களை வழிப்படவும் செய்யவேண்டும். காங்ரஸ் காரரும் ஜாதி இந்துக்களும் சுயராஜிய முறையில் ஆட்சி நடத்திவருகிறார்கள். இன்னும் பூரண சுயராஜியம் பெற பாடுபடுகிறார்களும். அவர்களதை கைப்பற்றுமுன் எதிர்மறுத்து நின்று ஆதி திராவிடர்கள் தங்கள் சமூகத்தை வலிவுபடுத்தி தீவிரமாக கரையேறவேண்டும். நஷ்டமும் கஷ்டமும் தங்களுக்குண்டாகுமென ஜாதி இந்துக்கள் உணருமட்டும் தாழ்த்தபட்டாருக்கு வழிவிடமாட்டார்கள் என்பது என் அனுபவம். நாம் சமூகத்தை ஆதரித்து சமூக சேவை செய்யவேண்டும்.

In 1918, Mr. Gandhi set forth and, along with his supporters, has been crusading for 20 years to wipe out untouchability, though all their efforts are like rain falling on forests. Mr. Gandhi functions as the supervisor instructing the Congress. The tongues of caste Hindus have turned enough to say that untouchability should be wiped out, though their minds haven’t. Some among the Depressed Classes say that: “The evil spirit called untouchability has taken full possession of the caste Hindus. They will not be able to exorcise it by themselves. If we take up the stick, we will be able to drive it out of the country in a year. If revolution is born, justice will be born.” Revolution will create terrible miseries and, I would say that, it would take a long while to recover from it. Enmity, hatred and arrogance are sinful. It would be more helpful to learn political intrigue and work toward capturing power. For this, the Adi Dravidar community must be strengthened. We see the caste Hindus setting goats against each other, sitting and weeping when a goat is drenched and springing amidst a flock and looting it when necessary. We need to move them aside and bring to heel those who cheat society for power and money. The Congress and the caste Hindus conduct governance in the manner of home rule. They continue to struggle to achieve complete home rule. Before they achieve this, the Adi Dravidar must stand in opposition to them and strengthen their community and bring themselves to shore as rapidly as possible. In my experience, until the caste Hindus realise that doing otherwise would bring loss and difficulty to them, they will not give way to the Depressed Classes. We must engage in social service that supports society.

திரு காந்தி அவர்கள்
திரு காந்தி அவர்களைக் கல்வியாளரும் கனதனவான்களும் எப்பவும் சூழ்ந்திருப்பார்கள். 1895-6- ம் வருஷத்தில் பச்சையப்பன் கலாசாலையிலும் 1902 -ம் வருஷம் கீழ் ஆபிரிக்கா ஜான்ஸிபார் தீவிலும் இவர் உபநியாசத்தைக் கேட்டிருக்கின்றேன். தென்னாப்பிரிகா பீனிக்ஸ் என்னுமிடத்தில் அவர் உபவாசமிருந்து முடிவான பத்தாம் நாள் அவரைக் கண்டேன். என்னை உபசரித்து அன்பு பாராட்டினார். அன்றுமுதல் அவர் சிநேகம் எனக்குண்டாயிற்று. அது 1906 -ம் வருஷத்திலிருக்கலாம். அவர் இந்தியா திரும்பியதும் தீண்டாமையைப்பற்றி கிளர்ச்சி செய்தார். 1920 -ம் வருஷம் ஒரு பஹிரங்க கடிதம் எழுதினேன். அதை ஒரு சிறு புத்தகரூபமாய் பிரசுரித்தேன். வட்டமேஜை மகாநாடு நடந்தபோது பலதரம் சந்தித்தேன். தனித்தொகுதி தாழ்த்தப்பட்டாருக்கு கொடுக்க அவர் உயிர் போனாலும் விடமாட்டேன் என்று வாதம் தொடுத்தார். தாழ்த்தப்பட்டாருக்கு தனித்தொகுதி கொடுக்கப்பட்டது. பூனாசேர்ந்து ஏராவாடா சிறைச் சாலையிலிருக்கும்போது தாழ்த்தபட்டாருக்கு தனித்தொகுதி ஏற்பட்டதால் தன்னுயிரை மாயத்துக்கொள்ளுவதாக உண்ணாவிரதம் ஆரம்பித்தார். சிறைச்சாலையில் மூன்றுதரம் கண்டேன். வாதாடி வெற்றி பெறுவதை இவர் தவிர்த்து உன்னாவிரதமிருப்பது வீரத்தன்மையையிழந்து இரக்கத்தைத்தேட வேண்டியவரானார் என்பதைக் கண்டு என் மனதிறங்கி பூனா ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்டேன்.

Educationists and people of high esteem constantly surround Mr. Gandhi. In 1865-6 in Pachaiappan College and, in 1902, in the Zanzibar island in eastern Africa, I have heard his speech. In a place called Phoenix in South Africa, I met him ten days after his fast had ended. He welcomed me with affection. From that day, I had his friendship. That must have been in 1906. As soon as he returned to India, he created a stir about untouchability. In 1920, I wrote an open letter and published it in the form of a small book. I met him several times during the Round Table conference. He said that he would not allow separate electorates for the Depressed Classes even if it would cost him his life. The Depressed Classes were given a separate electorate. He began a fast in the Erawada Jail of Poona saying that he would kill himself because separate electorates had been given to the Depressed Classes. I saw him three times in jail. Instead of winning through argument, he had become a pitiable man, bereft of heroism, by embarking on this fast. Feeling pity for him, I signed the Poona Pact.

அவருக்கு அசரீரி கேழ்ப்பதைப்பற்றி அடிக்கடி பிரஸ்தாபிப்பார். அசரீரி வாக்கை நானும் கேட்டிருக்கிறேன். அநேகர் கேழ்க்கும் அருள் பெற்றிருக்கிறார்கள். அதைப் பிரஸ்தாபிக்கக்கூடாதென்று பத்திரிக்கை வாயிலாய் வெளியிட்டேன். அவர் சென்னை வந்த போது அவருடன் நான் சம்பாஷித்ததைச் சிறு புத்தகரூபமாய் வெளியிட்டிருக்கிறேன். தாழ்த்தப்பட்டார் சார்பாக பல லக்ஷம் கணக்கான பணத்தை வசூலித்து அவர்கள் பிள்ளைகள் கல்விக்காக செலவழித்தார். தீண்டாமையை யொழிக்க பல வருடங்களாக அவர் கிளர்ச்சி செய்துவந்ததும் ஜாதி இந்துக்களின் கல்மனதினின்று நாருரிக்க அவரால் முடியவில்லை. தாழ்த்தப் பட்டாரை ஹரிஜனங்கள் என்று இவர் பெயர்சூட்டி அழைத்துவருகிறார். “ஹரிஜனம்” என்னுமோர் பத்திரிகையும் பிரசுரம் செய்து வருகிறார். அவர் மனம்போனபடி ஏதேதோ எழுதிவருகிறார். அவைகளில் பெரும்பாலும் தாழ்த்தப்பட்டார் அபிப்பிராயமல்ல வென்றே சொல்லலாம். அது தன்னய தேட்டம். அவர் அசரீரி வாக்கைக் கேட்டறியும் அருள் பெற்ற ஒரு நல்ல ஆத்மா!

He would frequently announce that he heard the voices of incorporeal beings. I have also heard such voices. Many have the gift of hearing such voices. I told him openly through magazines that he should not be announcing this. I published my conversation with him during his visit to Chennai in the form of a booklet. He collected several lakh rupees on behalf of the Depressed Classes and spent it for the education of their children. He has not been able to peel a single fibre off the stony hearts of caste Hindus, despite his many years of creating a stir about untouchability. He has named the Depressed Classes Harijans and proceeds to call them by that name. He also publishes a magazine by the name ‘Harijan’. He writes all sorts of things in it as his heart pleases. We can say that most of this is definitely not the opinion of the Depressed Classes. It is a pure quest for self-satisfaction. He is a good soul who has the gift of hearing unearthly voices!

என் இல்வாழ்கை
நான் கடனுக்காளாகமலிருந்து வருவதும், எதிர்த்து பேசாத என்பிராணேசியின் சாந்த குணமும், சமூகத்திற்குழைக்க எனக்கு சாத்தியமாக இருந்தது. இதைச் சென்னை ஓட்டேரி மயானத்தில் அவர் சமாதிக் கல்லில் குறித்திருக்கின்றேன்.

My domestic life
Staying out of debt and my wife’s docile nature that does not allow her to talk back have helped me work for society. I have noted this upon her headstone in the Chennai Otteri cemetery.

…

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan Part 12

My apologies for this unannounced and unreasonably long silence. Posting will resume with lower frequency than earlier, but I hope to be able to post three to five times a week. The entire brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan will soon be available in translation over the next few posts and other personal narratives shall follow. As always, your comments, suggestions and contributions are welcome.

- Malar

மதமாற்றல்
Religious Conversion

இந்துக்கள் அடக்கத்தினின்று தாழ்த்தப்பட்டார் மதமாறவேண்டு மென்று டாக்டர் அம்பேத்கார் பஹிரங்கமாய் பிரஸ்தாபித்தபோது தாழ்த்தப்பட்டார் இந்துக்கள் அடக்கத்திலில்லை தாங்களிருக்கும் மதத்திலிருந்து கொண்டே ஆண்மையான வீரத்துவத்துடன் முன்னேற வேண்டுமென்று உடனே தந்திமூலமாக பிரஸ்தாபித்தேன். இந்துக்கள் அனுசரிக்கும் நாலு வர்ணங்களிலொன்றிலேனும் சேர்ந்திராததால் தாழ்த்தப்பட்டோர் இந்துக்கள் அடக்கத்திலில்லை என்பது வெளிப்படை.

When Doctor Ambedkar announced openly that the Depressed Classes should convert, I immediately announced to him through a telegram that the Depressed Classes did not belong to the Hindu fold and should forge ahead with manly courage from within the religion they are currently in. It is obvious that the Depressed Classes are not encompassed within the Hindu fold, since they do not belong to any of the four varnas that the Hindus observe.

பௌத்த மதம்:- 1882 மாது ஸ்ரீ பிளாவட்ஸ்கி அம்மையையும் கர்னல் ஆள்காட்டு அவர்களையும் நீலகிரியில் தரிசித்து அவர்களுடன் சிலநாள் பழகிவந்தேன். யோகானுபவ சங்கத்தில் சேர்ந்து அதின் தலைவராயிருந்த கர்னல் ஆள்காட்டு அவர்களால் தீக்ஷை பெற்றேன். பௌத்த மதத்தை சீர் தூக்கி அவர் பேசுவார். 1900 வருஷம் அம்மதத்தை தாழ்த்தப்பட்டார் சமூகத்தில் நுழைக்க தொடங்கினார். சமூகத்தில் பிரிவினையுண்டாகுமென அஞ்சி அவரை பத்திரிக்கை மூலமாய் தாக்கினேன். ஒருவரை யொருவர் தான் தோன்றிய தம்பிரான் என்று தற்கித்து கொண்டோம். சிலர் அம்மதம் புகுந்தார்கள். பறையர் என்பதைவிட பௌத்தர் என்பது சிலாக்கியமான தென்று சொல்லிக் கொண்டார்கள். சில இடங்களில் மடங்களைக் கட்டிக்கொண்டார்கள். பறையர் அல்லது ஆதி திராவிடர்கள் என்னும் சமூகத்தவர்களுக்கு கல்வியிலும் பொருளாதாரத்திலும் சர்க்கார் கொடுக்க ஏற்படுத்தியிருக்கும் உதவி பௌத்த மதத்தறாய் மாறிய சமூகத்தவர்களுக்கு கிடைக்கக்க்கூடாததாயிற்று.

Buddhist faith: In 1882, I spent some time in the company of Madam Blavatsky and Colonel Olcott in the Nilgiris. I received dheeksha from Colonel Olcott who was the head of the yoga association that he had joined. He would talk highly of the Buddhist religion. In 1900, he began to insert that religion among the Depressed Classes. Fearing that this might lead to splintering this community, I attacked him through journals. We declaimed each other as a self-proclaimed messiah. Some entered that religion. They said that Buddhist is more honourable term than Paraiyar. They built monasteries in some places. It became impossible for those who had converted to claim the benefits that the government had arranged to give for those of the community known as Paraiyar or Adi Dravidar.

இந்து சமயவாதிகலென்னும் ஜாதி இந்துக்களும் தமிழ் சமயிகலான தாழ்த்தப்பட்டாரும் ஒரே மதசார்பினராவர். ஜாதி இந்துக்கள் செய்யும் கொடுமையை தாளமுடியாமல் தாழ்த்தப்பட்டார் மதமாறிபோகிறார்கள். தௌர்பாக்கிய நிலையினின்று சீர்தூக்க வேணுமென தாழ்த்தப்பட்டார் பல நூற்றாண்டுகளாக முறையிட்டதர்கிணங்கி கல்வியிலும் செல்வத்திலும் விருத்திப்பெற கவர்ன்மெண்டார் பல வருடங்களாக உதவி புரிந்து வருகிறார்கள். தாழ்த்தப்பட்டார் சமூகத்தினின்று மதமாறி வேறு சமூகத்தில் சேர்ந்து கொண்டவர்கள் தங்களை தாழ்த்தப்படாரோடு சேர்த்து உதவ வேண்டுமென விதண்டாவாதம் கவர்ன்மெண்டாரிடம் தொடுத்திருக்கிறார்கள். கவர்ன்மெண்டார் சட்டபடி சமூகங்களின் வரையரையேற்பட்டிருக்கிறது ஒரு சமூகத்தவருக்கு கவர்ன்மெண்டார் கொடுத்த உதவியை மற்றொரு சமயத்தார் பெற கூடாது.

Those of the Hindu faith, known as caste Hindus, and those of the Tamil Depressed Classes are of the same religion. Unable to bear the cruelties of the caste Hindus, those of the Depressed Classes convert to other religions. The Government has been providing assistance for many years now in order that they may prosper in education and wealth in compliance with a centuries-old plea from the Depressed Classes that they be lifted up from their degraded state. Those who have joined other religions after conversion from the Depressed Classes are now stubbornly insisting that they be given the same assistance. In accordance with law, the Government has drawn up a list of communities and it cannot give to a community the assistance that it provides to another.

ஒரு மதத்தினின்று வேறொரு மதத்திற்கு மாறினால் ஒரு சமூகத்தினின்று வேறொரு சமூகத்திற்கு மாறினவர்களாவார்கள். அவர்கள் முன்னிருந்த சமூகத்திற்கு கிடைத்த உதவியை மாறியிருக்கும் சமூகத்தினின்று பெறக்கூடாது. அப்படி பெறச்செய்தால் மதமாறியவர்களே முழு உதவியையு மேற்றுக் கொள்வார்கள். அன்றியும் தங்கள் மதமாற்றம் சூட்சியுமுண் டாகுமென தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தார் பீதி கொள்ளுகிறார்கள். மதமாறி வேறு சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் தனிப்பட தங்களுக்கு வேண்டிய உதவியை சர்க்காரிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்ளுவது உத்தமம். இந்தக் கருத்தைக் கொண்டு சட்ட சபையில் பலதரம் பேசியும் பத்திரிகைகளுக் கெழுதியும் வருகிறேன்.

Those who convert from one religion to another are those who have converted from one community to another. They cannot claim the assistance they received as former members of that community. If this assistance is extended to them, those who have converted as likely to claim all of the assistance that is available. Besides that, members of the Depressed Classes worry that their conversion will prove detrimental to them. It is best if those who have converted to another community are provided assistance that is due to them from the Government separately. I have continued to speak this belief in the Legislative Assembly and write about it in the newspapers several times.

இந்திய காங்ரஸ்
1884 சென்னையில் அடையார் என்னுமிடத்தில் தியாசாபிக்கள் சொஸயிட்டி என்னும் யோகானுபவ ஞான சங்கத்தின் வருஷாந்தர உற்சவம் நடந்தது. சங்கத்தில் நானும் ஓர் அங்கத்தினர். அந்த உற்சவத்திற்கு வங்காள பாபுகளும், பம்பாய் பார்சீகளும், நமது மாகான பிராமணர்களும், ஐரோப்பா, அமெரிக்கா, இலங்கை முதலான தேசங்களிலிருந்து பலரும் வந்து கூடினார்கள். நானும் போய் கூடினேன். கர்னல் ஆல்காட் என்பவர் சங்கத்தின் தலைவர். அப்போது வங்காள பாபுகள் ஒரு ஆலோசனை செய்தார்கள். அதாவது இந்தியர்கள் இம்மாதிரியாகக்கூடி அரசியல் விஷயமாய் ஒரு சபை நடத்த கூடுமென்பது. அவர்கள் கல்கத்தா திரும்பியபிறகு இந்திய காங்ரஸ் என்பது 1885-ம் வருஷம் ஏற்பட்டது. இந்த காங்ரஸ் உற்பத்தியானதற்கு காரணஸ்தர் அவர்தானென்று கர்னல் ஆல்காட் தன்னை சொல்லிக் கொள்வார்.

Indian Congress
In 1884, in a place called Adyar in Chennai, the annual celebration of an association for yoga and enlightenment called the Theosophical Society was in progress. I am also a member of this Association. Many people including Bengali babus, Bombayee Parsis, Brahmins from our Presidency, and many from Europe and countries such as America and Sri Lanka had come for the celebrations. I was there too. Colonel Olcott headed this association. Then the Bengali babus gave some advice – that Indians should gather in a similar association for political reasons. After they returned to Calcutta, the Indian Congress took place in 1885. Colonel Olcott used to claim that he was the reason why this Congress took place.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 11

(புதிய சீர்திருத்தம்) பூனா ஒப்பந்தம்
இந்த ஒப்பந்தத்திற்கு பிறகு மாகாண சட்டசபையானது (மேல் சபை) கவுன்சில் (council) என்றும் (கீழ் சபை) அசம்பிளி (Assembly) என்றும் சென்னையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

(New Amendment) Poona Pact
After this pact, the Presidency’s legislative assembly was made into the (upper house) Council and the (lower house) Assembly in Chennai.

கூட்டுத்தொகுதி
அசம்பிளியில் ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பினர்களை இதர சமூக கக்ஷிக்காரர்கள் தங்கள் பக்கம் சேர்த்துக்கொள்ள முயன்றார்கள். அசம்பிளிக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 30 மெம்பர்கள் தனியானதோர் கட்சியாயிராமல் அவர்களில் 27 பேர்கள் காங்கரஸ் கட்சியில் சேர்ந்துவிட்டார்கள். இவர்களை தெரிந்தேடுத்தவர்களும் (voters) தெரிந்தெடுக்கப்பட்டவர்களும் (elected members) தங்கள் சமூக சேவை இன்னதென்றும் அதனால் உண்டாகும் பலாபலன்களை கவனியாதவர்களாகவோ தெரியாதவர்களாகவோ நடந்துவருகிறார்கள் என்பதை தெரியாமல் கூட்டு தொகுதியாளுண்டான கெடுதி என்று இச்சமூகத்தவர்களில் பலர் அபிப்பிராயம் கொள்ளலாம். அறியாமையோ வறுமையோ இதற்கு காரணமாகக் கொள்ள வேண்டுமேயொழிய கூட்டு தொகுதியில் மாத்திரமல்ல தனித் தொகுதியினாலும் மேற்கண்ட காரணங்களால் கெடுதியே நேரிடும்.

Joint constituency
In the Assembly, the party members of other castes attempted to pull the Depressed Classes to their side. Of the 30 members who were selected to the Assembly, instead of forming a separate party, 27 of them joined the Congress. Many people of this community may be of the opinion that the behaviour of the voters and the elected members shows that they have either not paid attention to or are not aware of what their duty to their society is and what the benefits of this are. They may feel that this is one of the harmful effects of the joint constituency. We have to believe that it is ignorance or poverty which is the reason, for it is not only in the joint constituency but also in the separate constituency where the above reasons can cause harm.

தனித்தொகுதி
சென்ற 1938 நவம்பர் கார்ப்போரேஷன் தேர்தல் நடந்த போது ஆதிதிராவிடர் சமூகத்திற்கென்று தனித் தொகுதியில் ஒதுக்கிவைத்த ஸ்தானத்திற்கு அபேக்ஷகராக நின்றவர்கள் இதர சமூகத்திற்கும் இதர கட்சிக்கும் நிற்பதாக சொல்லி நிற்க ஆதி திராவிட சமூக (ஒட்டர்கள்) தெரிந்தெடுப்பவர்கள் சம்மதம் கொடுத்து ஆதரித்தார்கள். இதனால் இந்நகரில் கல்வியும், சற்று பொருட்செல்வமும் விதரனையும் தேர்தல் காரியங்களை நன்கரிந்தவர்களும் தங்கள் சமூகத்தை அலட்சித்து இதர சமூகத்தையும் இதர கட்சியையும் ஆதரித்ததாக தெரிய வருகிறது. சமூகத்தவர் செய்யும் குற்றத்திற்கு பூனா ஒப்பந்தம் செய்தோரை நிந்திப்பேன். தேச சரித்திரத்தையும் ஆதி திராவிட சமூகத்தவர் சரித்திரத்தையும் பார்த்தால் ஒப்பந்தத்தில் கண்டிருக்கும் பத்து வருஷங்கள் பத்து நொடிகள் போல் பறந்துவிடும்.

Separate Constituency
When the last Corporation elections took place in 1938, those who contested from the separate constituencies for the Adi Dravidar also claimed to be standing for other parties of other communities and the Adi Dravida voters supported them. We come to know that, in this city, people with some education, wealth and social standing in this city have, without a care for their community, supported those of other communities and other parties. For this crime of the people of this community, I will accuse those who framed the Poona Pact. If we should look at the history of the nation and the history of the Adi Dravida community, the ten years that have been envisaged in the pact will fly past like ten minutes.

நானும் என் சகா அம்பேத்காரும் வட்டமேஜை மகாநாட்டில் வேண்டிய பாடுகள்பட்டு வாக்குரிமைக்கான யோக்கியதை இச்சமூகத்தவருக்கு வெகு சுலபமாய் மட்டுபடுத்தினோம். இவ்வினத்தவர் வாக்குரிமைகளால் சட்ட சபையில் அங்கத்தினவராய் அமைந்த 30 பேரில் 27 பேர் தங்கள் வாக்குரிமைகளை இதர கட்சியாருக்கு பலி கொடுத்து கொண்டிருக்க இச்சமூகத்தவர் கவனியாதிருப்பதை பார்க்க என் மனம் வருந்துகிறது. சமூகச் சேவை செய்வோர் தங்கள் சந்ததி செழிக்க உழைப்போராவர்.

I and my friend Ambedkar undertook the necessary labour, during the Roundtable Conference, to bring voting rights within the reach of this community. My mind is troubled to see that people of this community have not noticed how 27 members out 30 have sacrificed their voting rights to other parties. Those who do social service are those who work to enrich their descendants.

ஆலய பிரவேசம்
தீண்டாமை என்பது இந்தியாவிலிருக்குமட்டும் பூரண சுயராஜிய மேற்படுவது சாத்தியமல்லவென்று ஜாதி இந்துக்கள் உணர்ந்து தீண்டப் படாதவர்களை ஆலயங்களுக்குள் விடுவதாக ஆலயபிரவேசம் என்னும் மசோதா ரூபமாக இயக்கத்தை ஜாதி இந்துக்கள் கவர்ன்மெண்டார் மூலமாக சட்ட சபைகளிரண்டும் அங்கீகரித்து சட்டமேற்படுத்திவிட்டன. பிரிடிஷ் மலையாளம் ஜில்லாவில் இந்து ஆலயங்களில் தீண்டாதாரென்னும் இந்துக்கள் உள்பிரவேசிக்க விட அனுசரிக்கவேண்டிய கிரமங்கள் அந்த சட்டத்தில் கண்டிருக்கின்றன. கூடிய சீக்கிரம் அமுலுக்கு வரும்போலும். அநேக முக்கியமான ஆலயங்கள் ஆதி திராவிட சமூத்தை சார்ந்த பெரியோர்கள் தகனமான இடத்தில் கட்டப்பட்டனவென ‘பறையன்’ என்ற பத்திரிகையிலும் சமீபகாலத்தில் துண்டு பத்திரிகையிலும் பிரஸ்தாபித்திருக்கின்றேன். ஆதி திராவிடர் ஆலயங்களில் பிராமணர் முதலாக சகல ஜாதியாரும் மதஸ்தரும் பிரவேசித்து வணங்கலாம். ஆனால் ஜாதி இந்துக்கள் ஆலயங்களில் தங்களுக்குள்ளடங்கியிருக்கும் நாலு ஜாதியாரைத்தவிர வேறு யாரும் பிரவேசிக்கக்கூடாது.

Temple entry
Realising that complete self-rule is impossible as long as untouchability exists in India, the caste Hindus have brought in legislation through the government to allow untouchables to enter temples. Both Houses have supported it and made it into law. This law includes provisions to allow the Hindus known as untouchables to enter the Hindu temples in the British Malayalam Zilla. Apparently, it will come into force very soon. I have published in the ‘Paraiyan’ journal and in other pamphlets that many important temples are built over the places where prominent members of the Adi Dravida community were cremated. All castes beginning from the Brahmins and people of all religions can worship in the Adi Dravida temples. Yet in the temples of the caste Hindus, except for the four castes they count as their own, none other may enter.

ஜாதி இந்துக்கள் ஆலயங்களை ஆதி திராவிடருக்கு திறந்துவிட்டால் விருப்பமுள்ளவர்கள் பிரவேசிக்கலாம். ஜாதி இந்துக்கள் தங்கள் ஆலயங்களை திறந்துவிட அவர்களுக்குள்ளே ஆலோசித்து தீர்மானித்துக் கொள்ளட்டும். “ஆலயப் பிரவேசம்” என்னும் துண்டு பத்திரிகையில் இதை வெகுவாய் பிரஸ்தாபித்திருக்கின்றேன்.

If the caste Hindus open their temples to the Adi Dravidar, those who desire it may enter. Let the caste Hindus discuss this among themselves and come to a decision about opening their temples. I have spread this far and wide through the pamphlet ‘Temple Entry’.

சனாதனா தருமம் என்பதை நிலை நாட்ட இந்துக்களில் ஓர் பிரிவோர் சென்ற வருஷம் சென்னையில் கூட்டமாய் கூடியபோது ஒரு துண்டு பத்திரிக்கை பிரசூரித்து கொடுத்தேன். அதில் திருச்சிராபுரம் சாம்பவ சாம்பான் என்பவரை ஜம்புகேஸ்வரர் என்றும் தஞ்சாவூர் பிரவிடை சாம்பான் என்பவரை பிரகதீஸ்வரர் என்றும், திருவாரூர் தியாக சாம்பான் என்பவரை தியாக ராஜ பெருமாள் என்றும் பெயர் மாற்றி அவர்கள் தகனம் செய்யப்பட இடங்களில் கட்டியிருக்கும் திருப்பணிகளை கைப்பற்றிக் கொண்டு, மானியம் திரவிய முதலான உரிமைகளை அபகரித்ததுமல்லாமல் சாம்பவ சந்ததியாரை அத்திருப்பணிகளுக்குள் பிரவேசிக்க வொட்டாமல் நீக்கி வைத்திருப்பது தருமமாவென்று கேட்டிருக்கிறேன்.

When a group of Hindus gathered to to establish Sanatana Dharma in Chennai last year, I was distributing a pamphlet. In it I had asked if it was good Dharma to have not only renamed the Thiruchirapuram Sambava Samban as Jambukeswarar, the Thanjavur Piravidai Samban as Biragadeeswarar, the Thirvarur Thiyaga Samban as Thiyaga Raja Perumal, but also to have captured the memorials over the places where they were cremated, grabbed the rights and taxes associated with them and to have denied entry to the descendants of the Sambava to these places.

to be contd.

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது. அதற்கடுத்து வரும் செய்திகள் – பறையன் பத்திரிக்கையைப் பற்றியும், லண்டன் பயணத்தைப் பற்றியும் உள்ள பகுதிகள் இங்கே, அதன் பின் வரும் பகுதியில், சாதி வேறுபாடின் துவக்கமும், காங்கிரஸ்காரர் சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷை இந்தியாவில் நடத்தவேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்திற்கு எதிரே புறப்பட்ட மனுவைப் பற்றியும். இந்த மனு இங்கிலாந்திலும் இந்தியாவிலும் ஏற்பட்ட தாக்கத்தைப் பற்றி இங்கே. அதற்கடுத்த ஆதி திராவிடர் சமூகமேற்பட்டது எப்படி, மற்றும் இந்த சமூகத்தவர் கல்விப் பெற்றதை குறித்து. ரெட்டைமலை ஸ்ரீனிவாசனின் சட்டசபை பணிகள் குறித்து இங்கே. வட்டமேஜை மாநாடைபற்றியும், எம். சி. ராஜா கொண்டுவந்த மசோதாவைப்பற்றியும் குறிப்புகள் இங்கே.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here. The next part about the Paraiyan journal and the travel to London is here, which is followed by the section on the origin of caste and the birth of a petition against the Congress demand to hold the Civil Services exam in India and the impact it has in both England and India. The subsequent chapters are on how Adi Dravida society was formed and how they gained education and on Rettaimalai Srinivasan’s service in the Legislative Assembly, followed by brief notes on the Roundtable conference and a legislation brought in by M.C. Raja.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 10

பழக்க வழக்கம்
Habits

இந்த சரித்திரத்தை அச்சிடபோகும் தருவாயில் ஆதி திராவிடர்களைப் பல இடுக்கண்களால் ஜாதி இந்துக்கள் வாதித்து வரும் பழக்கம், வழக்கம், மாமூல் என்பவைகள் வேரோடு களைந்தெறிய ஓர் மசோதாவை ராவ் பகதூர் எம். சி. ராஜ கொண்டு போனார். இரண்டு சட்ட சபைகளும் அங்கீகரித்திருக்கின்றன. இந்த சட்டமும் பிரிட்டிஷ் மலையாளம் ஜில்லா ஆலய பிரவேச சட்டமும் பல்லில்லா பாம்புகளை யொத்தன. இச்சட்டங்களை மீறினவர்கள் பேரில் சிவில் கோர்டில் தாவா தொடுக்கவேண்டுமாம். ஜாதி இந்துக்கள் அவைகளைப் பசியால் வருந்த செய்து கொன்றுவிடாமல் இவ்வினத்தவர் காப்பாற்றினால் சிலநாளில் பற்கள் முளைத்து விடும்.

When this autobiography was going to press, Rao Bahadur M.C. Raja brought in a resolution against the habits and extortions with which the caste Hindus tortured the Adi Dravidar. Both legislative assemblies approved it. This law and the British Malayalam Zilla’s Temple Entry law are like toothless snakes. The Civil Court has to proceed with action against those who have broken these laws. To prevent the caste Hindus from starving and killing these laws, the people of this community should protect them; they will sprout fangs in a while.

வட்டமேஜை மகாநாடு
Round table conference

சவர்கட்சி மகாசபை என்னும் வட்டமேஜை மகா நாட்டுக்கு என்னையும் டாக்டர் அம்பேத்காரையும் இந்தியாவில் தாழ்த்தப்பட்டார் பிரதிநிதிகளாக கவர்ண்மென்டார் தேர்ந்தெடுத்து வரவழைத்திருந்தார்கள். நாங்களிருவரும் நகமும் சதையுமாகவிருந்து உழைத்தோம். 1928-1929-ம் வருஷங்களில் நடந்த மகா சபைக்கு நாங்களிருவரும் சென்றிருந்தோம். 1930-ம் வருஷம் டாக்டர் மட்டும் மகா சபைக்கு போனார். என் ஆலோசனையைக் கேட்க இந்தியா இராஜபிரதிநிதி கமிட்டிக்கு (Viceroy’s Consultative Committee) என்னை அழைத்துக் கொண்டார்கள். இந்தியாவிலுள்ள இந்த ஜனாங்கத் தாரவர்களுக்கு தனி தொகுதியும் வோட்டு உரிமையும் மற்ற சமூகத்தர்களைவிட அதிக அனூகூலமாக அனுக்கிரகிக்கப் பட்டது. இதின் பலாபலன்களை அடுத்த இரண்டு மூன்று எலக்ஷன்களில்  தாழ்த்தப்பட்டோர் தெரிந்து கொள்ளுவார்கள்.

Doctor Ambedkar and I were selected as the representatives of the Depressed Classes and invited by the government for the all-party conference known as the Round Table conference. We worked closely together like nail and flesh. Both of us had attended the conference in 1928-1929. In 1930, only Doctor attended. They invited me to give my counsel to the Viceroy’s Consultative Committee. Separate constituencies and voting rights for these people would be especially beneficial, more than for those of other communities. The Depressed Classes will enjoy the fruits of this in the next two or three elections.

சில நாட்களில் தாழ்த்தப்பட்டோர் உயர்த்தப் பட்டோராகியும் வெகு வலுவான சமூகத்தவர்களாகியும் ஆட்சியை கைப்பற்றும் நிலைக்கும் வந்துவிடுவார்கள். இதையறிந்த ஜாதி இந்துக்கள் தாழ்த்தப்பட்டோர் தங்களின்று பிரிந்து பெரியதோர் தனி சமூகமாக ஆகாதவண்ணம் தங்களோடு சேர்ந்துகொள்ள ஆலய பிரவேசம் என்றும் தீண்டாமையை  யொழிப்ப தென்றும் கிளர்ச்சி செய்து வருகிறார்கள்.

In a while, the Depressed Classes will become elevated and a strong community who will have the ability to capture power. In order to prevent the Depressed Classes separating from them and forming a big, distinct community, the caste Hindus have begun to protest for temple entry and against untouchability.

இந்த மகாசபை நடந்துகொண்டிருக்கும் காலத்தில் நேர்ந்த இரண்டொரு சம்பவங்களை மாத்திரம் சுருக்கி சொல்லுகிறேன். ஜார்ஜ் மன்னரையும் ராணியையும் காணும்பொருட்டு வின்சர் காஸ்சல் (Windsor Castle) என்னும் ராஜமாளிகைக்கு சபைக்கு சென்றிருந்த இந்தியா பிரதிநிதிகள் அழைக்கப்பட்டார்கள். என்னுடனும் சக்கரவர்த்தி, சக்கரவர்த்தினி இருவரும் கை குலுக்கி உபசரித்தார்கள். இப்படியாக மூன்று தடவை நடந்தது. ராஜமாளிகையில் சிற்றுண்டியும் பரிமாறப்பட்டது. பின்னுமோர்தடவை மன்னவரிடம் சம்பாஷிக்க நேர்ந்தது. தீண்டாமை என்றால் என்னவென்று மன்னவர் வினவினார். மேல்ஜாதியான் என்போன் கீழ்ஜாதியான் என்போனைத் தீண்டமாட்டான் என்றபோது, “ஒரு கீழ்ஜாதியான் தெருவில் விழுந்து விட்டால் மேல் ஜாதியான் தூக்கிவிடமாட்டானா?” என்று மன்னவர் பின்னும் வினவினார். தூக்கிவிடமாட்டான் என்றபோது மன்னர் திடுக்கிட்டு அசைந்துநின்று “அவ்விதம் நடக்க என் ராஜ்யத்தில் விடவேமாட்டேன்” என்றார். மன்னவர் மாளிகைக்குள் பிரவேசிக்கவும் மன்னரோடு கைகுலுக்கி பேசவுமுண்டான பாக்கியம் நமது சமூகத்தை பொருந்தியதல்லவா? இதர சமூகத்தவரோடு நம்மையும் சமமாக மன்னவர் நடத்தியதினால் ஆங்கிலேய அரசாட்சி எவ்வளவு அன்பும், அருமையுமானதென்றும் நம்மினம் முன்னேறவுஞ் செய்ததென்றும் விளங்குகிறது.

I will briefly describe one or two incidents that took place when this Conference was on. The Indian representatives were invited to Windsor Castle, the royal palace, in order to see King George and the Queen. The Emperor and Empress shook hands with me and gave us their hospitality. This happened three times. Tea was also served at the royal palace. It later happened that I could converse with the King. He asked me what untouchability was. When I said that those of higher castes will not touch those of the lower castes, he asked, “If a lower caste man should fall on the street, won’t the higher caste man help him up?” When I said he would not help him up, the king was stunned. He stood up and said, “I will not allow this to happen in my Empire.” The honour of entering the King’s palace and shaking hands with him and talking with him, does not this honour belong to my people? From the fact that the King treated us on par with other communities, we know how kind and excellent British rule is, and how it has helped our community progress.

சிவில் சர்வீஸ் பரீக்ஷை இந்தியாவில் நடைபெற கூடாதென்ற தாழ்த்தப்பட்டார் எதிர் மறுத்ததை முன்னிட்டு விவாதம் நடந்தபோது காங்கிரசுக்கு சார்பாகவிருந்த நார்ட்டன் (Eardly Norton) துறை அவர்கள் ஏளிதமாய் தாழ்த்தப்பட்டோனாயிருக்கும் நான் பாடிங்டன் (Paddington) என்னும் ஒரு குக்கிராம குடிசையிநின்று சென்ட் ஜேம்ஸ் (St. James Palace) என்னும் ராஜ மாளிகைக்குப்போக அபேட்சிக்கின்றேன் என்றார். வட்டமேஜை மகாசபை சென்ட் ஜேம்ஸ் மாளிகையில்தான் நடந்தது. ஒருநாள் அம்மாளிகையின் ஒரு பெரிய அறையில் நான் வீற்றிருக்கும்போது நார்ட்டன் துறை சொன்னது என் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. நான் புன்சிரிப்பு கொண்டு ஏழை மக்களின் பொருட்டாக நடபதேல்லாமிறைவன் செயலென மகிழ்ந்தேன்.

When the Depressed Classes had protested against holding the Civil Service exams in India, Eardly Norton, who had been in support of the Congress, had made a derogatory remark about me. He had said that I who belonged to the Depressed Classes was attempting to enter St. James Palace, the royal palace, from a hut in the tiny village of Paddington. The Round Table conference took place in St. James Palace. Once when I was seated in one of the large rooms of that palace, Norton’s remark came to my memory. I smiled and took delight in the fact that all that happened for the poor was an act of God.

நான் இந்தியா திரும்பிவந்தபோது மகாசபையில் இவ்வினத் தவர்பால் நடந்த விஷயங்களை என் சொந்த செலவில் பிரசூரம் செய்தும் பல கூட்டங்கள் கூட்டியும் விளக்கிக்காட்டினேன்.

When I returned to India, I published, at my own expense, what had happened at the Round Table conference for people of this community. I also convened a few gatherings to explain these things.

to be contd.

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது. அதற்கடுத்து வரும் செய்திகள் – பறையன் பத்திரிக்கையைப் பற்றியும், லண்டன் பயணத்தைப் பற்றியும் உள்ள பகுதிகள் இங்கே, அதன் பின் வரும் பகுதியில், சாதி வேறுபாடின் துவக்கமும், காங்கிரஸ்காரர் சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷை இந்தியாவில் நடத்தவேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்திற்கு எதிரே புறப்பட்ட மனுவைப் பற்றியும். இந்த மனு இங்கிலாந்திலும் இந்தியாவிலும் ஏற்பட்ட தாக்கத்தைப் பற்றி இங்கே. அதற்கடுத்த ஆதி திராவிடர் சமூகமேற்பட்டது எப்படி, மற்றும் இந்த சமூகத்தவர் கல்விப் பெற்றதை குறித்து. ரெட்டைமலை ஸ்ரீனிவாசனின் சட்டசபை பணிகள் குறித்து இங்கே.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here. The next part about the Paraiyan journal and the travel to London is here, which is followed by the section on the origin of caste and the birth of a petition against the Congress demand to hold the Civil Services exam in India and the impact it has in both England and India. The subsequent chapters are on how Adi Dravida society was formed and how they gained education and on Rettaimalai Srinivasan’s service in the Legislative Assembly.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 9

சட்டசபை
Legislative Assembly

நான் சட்டசபையைச் சேர்ந்த மூன்று மாதங்களுக்குள் ஒரு தீர்மானத்தை சபை முன்பாக கொண்டுபோனேன். சபையார் ஏகவாக்காய் ஒப்புக்கொண்டார்கள். அதாவது, தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்புகளைச் சேர்ந்தவர்கள் பொது ரஸ்தாக்கள், கிணறுகள், பொது கட்டிடங்கள், மார்கட்டுகள் முதலியவைகளை உபயோகிப்பது கவர்ன்மெண்டார் கொள்கை.

Within three months of joining the Legislative Assembly, I brought a new resolution before the Assembly. It was accepted unanimously. The resolution made it government policy that those belonging to the Depressed Classes should be able to use public roads, wells, buildings and markets.

மதுவிலக்குவதை ஆரம்பிக்க கருதி வாரத்திற்கொருநாள் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளிலும் பண்டிகை நாட்களிலும், கவர்ன்மெண்டார் விடுமுறை நாட்களிலும் சாராயக்கடைகள் மூடப்படவேண்டுமென ஓர் தீர்மானம் சட்டசபை முன்பாக கொண்டுபோனேன். அதைச் சபையார் ஏற்றுக் கொண்டார்கள். சில மாதங்கள் மட்டும் சாராயக் கடைகளை ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் மூடி வைத்திருந்து அதனால் கலால் வருமானம் குறைவுபடுகிற  தென்று கவர்ன்மெண்டார் கடைகளை மறுபடியும் வழக்கம் போல் திறந்துவிட்டார்கள்.

With the aim to initiate Prohibition, I brought a resolution before the assembly that the liquor shops should be shut once a week, on Sundays, on festival days, and on Government holidays. The members accepted it. For a few months only, the liquor shops were shut on Sunday. Seeing that their income fell, the Government again let the shops stay open as usual.

எழுதப்படிக்கத் தெரியாத பாமர ஜனங்கள் பத்திரங்களில் கைநாட்டு அல்லது விரல் முத்திரை போட வேண்டுமானால் தாசில்தார்களுக்கு முன்பாகவோ அல்லது அவர்களை போன்ற பொறுப்பாளிகள் முன்பாகவோ சாட்சிகளுக்கு முன் பத்திரத்தில் அடங்கிய விஷயங்களை தெளிவாய் வாசித்து காட்டி கைநாட்டு அல்லது விரல் முத்திரை போடும்படிசெய்து சாட்சிகள் கையொப்பங்களும் செய்யவைத்து மேற்கண்ட பொறுப்பானவர்களும் கையொப்ப மிட்டு பத்திரத்தை பூர்த்தி செய்யவேண்டும். கிராம முநிசீப்புகள் கணக்கர்கள் முன்பாக கைநாட்டு விரல் முத்திரை போடப்பட்ட பத்திரங்கள் செல்லப்படாது என்று ஒரு மசொதாகொண்டு போனேன். அதை கவர்ன்மெண்டார் அங்கீகாரம் செய்யவில்லை.

The ordinary people who did not know how to read or write, if they should have to put a fingerprint in lieu of a signature, it should be done in front of Tahsildars or others of similar responsibility with witnesses. The contents of the document should be clearly read out to them and the fingerprints should then be taken along with the signatures of the witnesses and those of the official present to complete the document. I brought in a petition to this effect, that documents with fingerprints affixed before the Village Muncifs and accountants should not be considered valid. It was not accepted by the government.

முனிசீப்பு, கணக்கர் முதலானவர்களை வம்சபரம்பரை பரியத்தை கொண்டு சர்க்கார் நியமனம் செய்யக்கூடதேன்று ஒரு தீர்மானம் கொண்டு போனேன். அதைப்பற்றி இந்த ராஜதாநியிலுள்ள மேற்படி உத்தியோகஸ்தர்கள் கூட்டங்கள் கூடி வெகு வலுவாய் எதிர்த்திருக்கின்றார்கள். அந்தத் தீர்மானம் இன்னமும் சட்டசபைக்கு முன் வரவில்லை.

I brought in a resolution that the Muncif, accountant and such posts should not be given on the basis of ancestral occupation of those posts. Many high-ranking officials in this region gathered in meetings to vociferously oppose this. This resolution has still not been brought before the Legislative Assembly.

கிராம முனிசீப்பு கோர்ட்களில் குற்றவாளிகளை தொழுவத்தில் போட்டுவைக்கும் சட்டத்தையும், வழக்கத்தையும் எடுபட செய்ததுமில்லாமல் தொழுவங்களைச் சுட்டெரிக்கும் செய்தேன்.

Not only did I ensure the removal of the law and custom that permitted Village Muncif Courts to enclose their prisoners in stables, I also torched these stables.

உப்பு வரி முற்றிலும் எடுபட வேண்டுமென ஒரு தீர்மானம் சபைக்கு முன் கொண்டுவரப்பட்டது. உப்பு விலை மிகக் குறைவாயிருப்பதால் ஏழைகளுக்கு அதனால் கஷ்டமில்லை. உப்பு வரியால் சர்க்காருக்கு வரும் வருமானத்தைக் கொண்டு ஏழைக் குடிகளுக்கு உபகாரம் செய்யலாமென்று நான் எதிர்த்தேன். வரி எடுபடவில்லை. அப்படி எடுபடாததால் இந்திய கவர்ன்மெண்டார் சென்னை கவர்ன்மெண்டாருக்கு பத்து லக்ஷத்திற்கு மேலாக கொடுக்க வேண்டிய ஏற்பாடிருன்தது. அது ஆதி திராவிடர்களுக்கு கவர்ன்மெண்டார் கொடுப்பார்களென எண்ணினேன். அதை வேறு காரியத்திற்கு சர்க்கார் உபயோகித்துக் கொண்டார்கள்.

A resolution had been brought before the assembly to remove the Salt Tax in full. Since the price of salt was very low, it did not harm the poor in any way. I protested the resolution, saying that the Sarkar could use the income from the Salt Tax to help the poor. The Tax was not removed. Since it was not removed, it happened that the Indian government had to give the Madras government more than ten lakh rupees. I thought that the government would give this money for the Adi Dravidar. The Sarkar used it for other purposes.

நிலவரியைக் குறைக்கவேண்டுமென ஒரு தீர்மானம் கொண்டு வரப்பட்டது. நிலசுவான்கள் சாகுபடி செய்யக் கூடியதற்கு மேலாக விஸ்தீரமான நிலங்களை வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அடுத்து கவர்ண்மென்டு நிலத்தை சாகுபடி செய்து பிழைக்க ஏழை குடியானவர்கள் மனு செய்து கொண்டால் நீர்பிடிப்பு, மேயகால், மாடுகள் போகும்வழி, பொங்கலுக்கு மாடுகள் சேர்ந்து நிற்குமிடம், ஒரு கல்லை நட்டுவிட்டு எல்லைப்பிடாரியை பூசைசெய்யுமிடம் என்னும் பலவித ஆட்சேபனைகள் செய்து, உழவு உழைப்பாளிகளுக்கு நாளொன்றுக்கு இரண்டு அணு கூலியும் சரிவரக் கொடாமல் தனவந்தாராய் தங்கள் பிள்ளைகளை கல்வியில் தேற்றி பெரும் உத்தியோகச்தராகச் செய்து மேல்மெத்தை வீடுகளிலும் மோட்டார்களில் சுற்றி சுகம் பெற்றிருக்குமிவர்கள் நிலவரி செலுத்த சக்தியற்றவர் களென்றால் எவ்வளவும் ஒப்புக் கொள்ள கூடியதல்ல வென்று பலமாய் எதிர்த்து தாக்கினேன். வரி குறைக்கப்படவில்லை.

A resolution for the reduction of property tax had been brought. Land owners currently land in excess of the area they are able to harvest. These people, if the poor should take the rights to harvest government lands adjacent to theirs, will have several restrictions such as where they can take water, graze cattle, route the cows, have place for the Pongal cows to stand, plant a stone and claim space to worship the boundary deities. These people will not give the poor the meagre wages due to them and lead wealthy lives with their children doing well in education and taking up high-ranking posts, living in houses with upper-storeys and taking their pleasure by driving around in motor vehicles. If these people claim that they do not have the means to pay property tax, it is entirely unacceptable. I opposed the resolution strongly and the tax was not reduced.

சபையின் பல கமிட்டிகளில் வீற்றிருந்தேன். அங்கே நான் பேசிய விஷயங்கள் அநேகம். பல கமிஷன்களுக்கு முன்னால் சாட்சியம் கூறியுமிருக்கின்றேன்.

சட்டசபையில் தாழ்த்தப்பட்ட இனத்தவரான கணம் தங்கிய அங்கத்தோர்கள் தங்கள் தொகுதியில் என்னை தலைவராக தெரிந்தெடுத்து வைத்திருந்தார்கள். பதினைந்து வருடம் சட்டசபையில் வீற்றிருந்தேன். பின்னும் தற்போது நடக்கும் சட்டசபையில் மேல்சபை (Legislative Council) யில் நான் நியமிக்கப்பெற்று வீற்றிருக்கின்றேன்.

I participated in many committees of the Assembly. I spoke on several things. I bore witness before several commissions.

In the Legislative Assembly, the honourable members belonging to the Depressed Classes elected me as their leader for their constituency. I was part of the Assembly for 15 years. Now, I have been appointed to the Legislative Council.

To be contd.
இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது. அதற்கடுத்து வரும் செய்திகள் – பறையன் பத்திரிக்கையைப் பற்றியும், லண்டன் பயணத்தைப் பற்றியும் உள்ள பகுதிகள் இங்கே, அதன் பின் வரும் பகுதியில், சாதி வேறுபாடின் துவக்கமும், காங்கிரஸ்காரர் சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷை இந்தியாவில் நடத்தவேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்திற்கு எதிரே புறப்பட்ட மனுவைப் பற்றியும். இந்த மனு இங்கிலாந்திலும் இந்தியாவிலும் ஏற்பட்ட தாக்கத்தைப் பற்றி இங்கே. அதற்கடுத்த ஆதி திராவிடர் சமூகமேற்பட்டது எப்படி, மற்றும் இந்த சமூகத்தவர் கல்விப் பெற்றதை குறித்து.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here. The next part about the Paraiyan journal and the travel to London is here, which is followed by the section on the origin of caste and the birth of a petition against the Congress demand to hold the Civil Services exam in India and the impact it has in both England and India. The subsequent chapters are on how Adi Dravida society was formed and how they gained education.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 8

கல்வி
Education

தாழ்த்தப்பட்டும் ஏழைகளாகவும் மௌடிகமுள்ளவர்களாகவுமிருக்கும் இச்சமூகத்தாரை உயர்த்த வேண்டுமானால் கல்வியை அவர்களுக்குள் பரவச் செய்யவேண்டுமென கருதி G.O. 68-1893 கவர்ன்மெண்டார் உத்தரவு ஒன்று வெளிப்படுத்தினார்கள். அது ஒரு சிலாசாசனமென்றே சொல்லலாம். குறைந்தது ஏழு பிள்ளைகள் வாசிக்க சேர்ந்தால் அதை ஒரு பள்ளிக்கூடமாக கவர்ண்மென்டார் ஒப்புக்கொண்டு கிறாண்டு கொடுக்கவேண்டும் என்றும் இன்னும் பல அநூகூலமான விதிகளும் அதில் இருந்தன. தீண்டாதாருக்கு போதிக்க ஜாதி இந்துக்கள் முன்வராமலிருந்துவிட்டார்கள். தீண்டாதாருக்கு ஜனசமூகத்தில் உபாத்தியாயர்கள் கிடைக்கவில்லை. சென்னை நகரில் மதமாற்றுதலுக்கென்று அவரவர்கள் ஸ்தாபித்த பள்ளிக் கூடங்களுக்கு கவர்ன்மெண்டார் உத்தரவு அனுகூலமாயிராததால் அந்த விதிகளின்படி இந்த இனத்து பிள்ளைகளை சேர்த்துக்கொள்ள மனமில்லாதவர்களாயிருந்தார்கள். ஆகையால் கவர்ண்மென்டார் உத்திரவு சென்னை நகருக்குள் பலிதப்படாமல் போய் விட்டது. இந்த தௌர்பாக்கியமான நிலையை கவர்ண்மென்டாருக்கு 1898 அக்டோபர் மாதம் 21-ந் தேதி தெரிவித்தேன். நான் தெரிவித்ததின் பயனாக சென்னை முனிசிபாலிட்டியார் பாடசாலைகளை ஸ்தாபிக்க வேண்டி உத்தரவளித்தார்கள். நாளுக்குநாள் உயர்தர கல்வியில் தேர்ந்துவர இவ்வினத்தவர் ஆரம்பித்து விட்டார்கள். சர்க்கார் ரிக்கார்டுகளை பரிசோதித்து பார்த்தால் 1772 வருஷ முதல் சர்க்கார் இவ்வினத்தவர் பொருட்டாய் கவலை எடுத்துவந்ததாக காணப்படுகிறது. அக்காலத்தில் பார்லிமெண்டுக்கும் நமது கவர்ண்மெண்டாருக்கும் கடிதபோக்கு வரவு நடந்து நம்மின குடியானவர்கள் பொருட்டாய் அநேக காரியங்களை நடத்தி இருக்கின்றனர். 1818 வருஷம் ரெவெநியூ போர்டார் கலெக்டர்களை நம்மின குடியானவர்களின் நிலைமையைப் பற்றி விசாரித்திருக்கின்றார்கள். பிறகு எப்படியோ கவனியாதிருந்து 1893 -ம் வருஷம் கல்வி கற்பித்து கொடுக்க சர்க்கார் தலைப்பட்டார்கள். அப்போதும் சர்க்கார் முயற்சி பலிதப்படாமல் போயிற்று. கிராம முனிசீப்பு முதல் ரெவின்யூ இனிஸ்பெக்டர்கள்  தாசில்தார்கள் தேப்ட்டி கலெக்டர்கள், கலெக்டர்கள், ரெவின்யூ போர்டுமட்டுமுள்ள உத்தியோதஸ்தர்கள் ஜாதி-இந்து இன பந்துக்கள். அவர்களுக்குள் நிலபாத்தியமுள்ளவர்கள் அநேகர். இவ்வின குடியானவர்கள் முன்னேராமல் சூட்சமா சூட்சிகளை இச்சாதி இந்துக்கள் செய்துவந்ததே காரணம்.

To uplift this community that is oppressed and poor, the Government decided that education should be spread among them and released an order, G.O. 68-1893. It has to be termed a great achievement. It had several rules that were helpful to our cause such as the one that declared that any place where a minimum of seven children gathered to learn should be declared a school and the Government should give a grant. The caste Hindus did not come forward to teach the untouchables. There were no teachers to be found among this society of people for the untouchable. In Chennai, people of various denominations had set up their own schools for the purpose of conversion. Since the Government’s order was not favourable to them, they did not have the heart to take in children of this community in keeping with the rules. So the Government Order did not have much use in Chennai city. I announced this sad state of affairs to the government on October 21, 1898. As a result of this announcement, the Chennai Municipality members issued orders for the establishment of schools. Day by day, people of this community began to avail quality education. Looking at the Sarkar’s records, it can be seen that they have been concerned about these people from 1772. There had been exchange of letters between the Parliament and our Government, and many things have been done for our people. In 1818, the Revenue Board had enquired with Collectors about the state of citizens of our clan. Then, somehow, after being without attention, in 1893, the Sarkar took the initiative to impart education. Then, too, their efforts were in vain. From the Village Muncif to the Revenue Inspectors, Tahsildars, Deputy Collectors, Collectors and Revenue Board officials, they are all the kith and kin of caste Hindus. Many owned land. The conspiracies of these caste Hindus is the reason why people of this community could not progress.

121 வருஷம் தூண்டுவாரற்று இருந்தது போல இனியுமில்லாமல் நம்மினத்தவர்களுக்குள் கல்வியை பரவச்செய்ய விடாமுயற்சியை இடைவிடாமல் பாடுபட வேண்டுமென அந்த 1893-ம் வருஷத்தில் ‘பறையன்’ பத்திரிக்கை பிரசுரித்தேன் . அது ஒரு தூண்டுகோலாயிற்று. லேபர் கமிஷனர் மூலமாகவும் டைரெக்டர் மூலமாகவும் வருஷா வருஷம் 20, 30 லக்ஷம் ரூபாய் சர்க்கார் செலவு செய்து கல்வி போதித்து வருகிறார்கள். இவ்வினத்தவரின்பேரால் பெற்றதைத் தாங்களும் அனுபவித்து தங்களினத்தவர்களுக்கும் உதவி. இனத்தை விருத்தி செய்ய வேண்டும். முன்னேற்றத்திற்கு கல்வியே முக்கிய காரணமாகும்.

சென்னை சர்வகலா சங்கத்தில் 10 வருடமாக அங்கத்தினராக ஆதி திராவிடர் அபிவிருத்தியை கண்ணும் கருத்துமாய் காத்து வருகிறேன்.

I published the ‘Paraiyan’ journal in 1893, so that we may not lie with none to motivate us as we did those 121 years, that education should spread among our people and that I should labour ceaselessly for this cause. It became a provocation. Through the Labour Commissioner and Director, the Sarkar now spends around 20-30 lakh Rupees a year to impart education. By assisting people of this community, they have also benefited. The community must develop. Education is an important reason for progress.

As a member of the Chennai Sarvakala Sangam, I have been protecting the welfare of the Adi Dravida with great care for the last ten years.

to be contd.

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது. அதற்கடுத்து வரும் செய்திகள் – பறையன் பத்திரிக்கையைப் பற்றியும், லண்டன் பயணத்தைப் பற்றியும் உள்ள பகுதிகள் இங்கே, அதன் பின் வரும் பகுதியில், சாதி வேறுபாடின் துவக்கமும், காங்கிரஸ்காரர் சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷை இந்தியாவில் நடத்தவேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்திற்கு எதிரே புறப்பட்ட மனுவைப் பற்றியும். இந்த மனு இங்கிலாந்திலும் இந்தியாவிலும் ஏற்பட்ட தாக்கத்தைப் பற்றி இங்கே. அதற்கடுத்த ஆதி திராவிடர் சமூகமேற்பட்டதேப்படி எப்படி அத்தியாயம் இங்கே.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here. The next part about the Paraiyan journal and the travel to London is here, which is followed by the section on the origin of caste and the birth of a petition against the Congress demand to hold the Civil Services exam in India and the impact it has in both England and India. The subsequent chapter on how Adi Dravida society was formed is here.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 7

ஆதி திராவிடர் சமூக மேற்பட்டதெப்படி?
How was Adi Dravida society formed?

இராஜ பிரதிநிதியும் கவர்னர் ஜெனரலுமான எல்ஜின் (Elgin) பிரபு 1895 டிசெம்பர் 6 சென்னைக்கு விஜயமானபோது பறையர் சமூகத்தை நிலைநாட்ட கருதி சென்னை நகரில் ஜெனரல் பாட்டர்ஸ்ரோடும் மவுண்டு ரோடும் சந்திக்குமிடத்தில் விசாலமான மவுண்டு ரோடுக்கு குறுக்கே நீண்டதோர் பந்தலிட்டு அதை சிங்காரித்து மத்தியில் இரு புறங்களிலும் ‘பறையர் மகாஜன சபையார் மாக்ஷிமை தங்கிய எல்ஜின் பிரபு பெருமாட்டி வரவேற்பு’ என்று தங்கம்போன்ற எழுத்துகளை யொட்டி நாட்டியா பிரிடஷ்த்வஜங்கள் காற்றிலசைத்து வருக! வருக! வென்றழைக்க இந்திய அரசர் மற்றும் பிரதான கனவான்க்களுமுள் பிரவேசித்து ரதாரூடறாய் போக அவ்வினத்தவர் கண்டு கழித்து மகிழ்ந்து பெருமை கொண்டாடினார்கள். இரவிலும் தீபாலங்காரமிருந்தன.

When the royal representative and the Governor General Lord Elgin came to Chennai on December 6, 1895, in order to establish the Paraiyar community, a giant arch was erected across the breadth of Mount Road where it meets General Patters Road. It was decorated, and in the centre and on both sides, it bore in golden letters ‘Paraiyar Mahajana Sabha welcome the most excellent Lord Elgin’. The festoons waved in the breeze as if to say, ‘Welcome! Welcome!’, and the members of the Indian government and other dignitaries proceeded through it royally, as people of this clan watched with joy and pride. At night, there were lamps to adorn it.

கவர்னர் ஜெனரல் அவர்களுக்கு வந்தனோபசார பத்திரிக்கை சமர்பிக்க உத்தரவு பெற்று மகாஜான சபை தலைவரையும் ஆறு அங்கத்தினர்களையும் காரியதரிசியாகிய நான் கவர்னர் வீட்டுக்கு அழைத்து போனேன். போகும் வழியில் எங்களில் ஒருவர் ஓர் ஆலோசனைச்செய்து இவ்வினத்திலுள்ள ஓர் கனதனவானையும் அழைத்து போகலாம் என்றார். அதற்கிசைந்து சென்று அந்த தனவானைக் கண்டபோது அவர் தாமதம்செய்து வார்த்தைகாலாடி வராமல்போனார். அதனால் காலதாமதமாகி குறித்த நேரத்திற்குமேல் அரைமணி தாமதமாகிவிட்டது. எங்களைக் காணாததால் கவர்ன்மெண்டு மாளிகைக்குள் பிரவேசிக்க பயந்து எங்கேனும் நாங்கள் நின்று கொண்டிருப்போமென்று கட்டிடத்தைச்சுற்றி சேவகர்கள் தேடிப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நேராய் கட்டிடத்திற்கு முன்புறம் சென்று வண்டிகளை விட்டிறங்கி உள்பிரவசித்தோம். கவர்னர் மாளிகைக்குள் இதற்குமுன் இவ்வினத்தவர் பிரவேசித்ததில்லை யாகையால் சீப்செக்ரடியாருக்கு இந்த சந்தேகமுண்டாயிற்று.

When they received the order to submit their message of welcome to the Governor General, I, as the secretary, took the Mahajan Sabha leader and six members to the Governor’s house. On the way, one of them suggested that we take along another man. When we went to see him, he delayed us, exchanged words and did not come with us. We were thus delayed by half an hour beyond the appointed time. Since they could not see us, the servants were searching for us around the building, wondering if we were afraid to enter the Government Bungalow and were standing somewhere outside. We went straight to the entrance of the building, alighted from our vehicles and entered. Nobody from this clan has ever entered the Governor’s Bungalow before and that was why the Chief Secretary had had this doubt.

அங்கே ஆங்கிலேய இந்தியர்கள், மகமதியர்கள், கிறிஸ்தவர்கள், எட்டு எட்டுபேர்கள் கும்பல் கும்பலாக நின்றுகொண்டு காத்திருந்தார்கள். நாங்களும் ஒரு கும்பலாக சேர்ந்து நின்றோம். எங்களைக்கண்ட மாற்ற சமூகத்தார் வெறுப்பும் சினமுங் கொண்டவர்களாகத் தோற்றப்பட்டார்கள். அவர்களோடு எங்களையும் சமமாக ஒரு சமூகத்தவராக அங்கீகரித்து தக்க சமாதானமான நல்மொழி கூறினார் எல்ஜின் பிரபு. அன்றுமுதல் இந்து சமூகத்தினின்று பிரிந்து பறையர் தனியதோர் சமூகத்தவர்களாக அங்கீகரிக்கப்பட்டார்கள். பின் இந்த இராஜபிரதினதிகளும் கவர்னர்களும் இவர்களை தனியதோர் சமூகமாக அங்கீகரித்தும் அனுசரித்தும் வருகின்றார்கள். 1898 மாக்ஷிமைபொருந்திய மகாராணி இந்தியா சக்ரவர்த்தினியின் அறுவதாவது ஆளுகைவிழாவின் போது வாழ்த்து கூறி அனுப்பிய உபசார பத்திரிகையை ராணியார் அகமகிழ்ந்து அங்கீகரித்ததாக இந்தியா செக்ரடரியார் 1898 ஜூன் 11 எழுதியிருக்கின்றார். மேற்கண்ட மூன்று சமூகத்தவர் போல் பறையர் பஞ்சமர் தாழ்த்தப்பட்டார் என்னும் பலபேரால் அழைக்கப்பட்டு வந்து இப்போது ஆதி திராவிடர் என வழங்கும் சமூகத்தவர்களுக்கு இதர சமூகத்தவர்கள்போல் அரசாங்கத்தில் காரிய நிர்வாகத்திலும், பரிபாலன நிறைவேற்றத்திலும் இராஜிய வியவகார மந்திரி பதவியிலும், பங்கு பெரும் உரிமை உண்டாகியிருக்கிறது. ஆனதால் சட்ட சபைகள், முனிசிபாலிட்டிகள், லோக்கல் போர்டுகள் பஞ்சாயத்துகள் மற்றுமுள்ள ஸ்தாபனங்களுக்கு அங்கங்களாகவும், சிவில் சர்வீஸில் உயர்தர உத்தியோகச்தராகவும் இந்த இனத்தவர்கள் மந்திரிகளாகவும் மேயர்களாகவும் அமையப்படுவதுமின்றி கல்வியிலும் செல்வத்திலும் விருத்திபெற மேற்கண்ட இனத்தவர்களை நான் சேகரித்து ஒரு முக்கிய குல சமூகமாக நிலைநாட்டியதே மூலகாரணமாகும். இச்சமூகத்தவர்களின் மகாசபை தொடர்ந்து நடைப்பெற்றே வந்திருக்கிறது. காலவரையருத்தல் முன்னிட்டு பெயர் மாற்றப்பட்டது. சென்னை மாகாண தாழ்த்தப்பட்டார் ஐக்கிய மகாசபை (Madras Depressed Classes Federation) என்றும் (Scheduled Castes Party) செட்யூல் காஸ்ட் பார்ட்டி என்றும் இவ்வினத்திலுள்ள கனவான்கள் நடத்தி வருகிறார்கள். அதில் என்னை தலைவராக தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்கள்.

There Anglo Indians, Mohammedans and Christians stood in groups of eight, waiting. We, too, joined them as a group. Seeing us, the people of the other communities seemed to have hatred and anger on their faces. Lord Elgin spoke soothing words of goodwill, acknowledging us as a community equal to theirs. From that day on, the Paraiyar community were acknowledged as separate from Hindus. Then the royal representatives and Governors began to acknowledge and honour this community as distinct and separate. In 1898, the Indian Secretary wrote to us on June 6 to say that the her excellency the Queen, Empress of India, had received with great delight and acknowledged the wishes that we had sent for for the 60th anniversary of her coronation. Just like for the three communities mentioned above, the ones who were called by many names including Paraiyar, Panjamar and Depressed Classes, were now called Adi Dravidar and the right to participate in the Government’s administration and ministerial posts came into being. Besides people of this clan being appointed as ministers and mayors, in Legislative Assemblies, Municipalities, Local Boards, Panchayats and other administrative posts, in high posts in the Civil Service, that they may grow in wealth and education, the efforts I put into gathering this community to make it an important part of society were a principal reason. The Mahasabha of the people of this community continues to function. The name was changed in the course of time. The Madras Depressed Classes Federation and the Scheduled Castes Party are conducted by respectable members of this community. They have also selected me as the leader for this.

இன்றைக்கும் இவ்வினத்தவரை ஜாதி இந்துக்கள் இம்சித்தே வருகிறார்கள். சில வருஷங்களாக சிவில் சர்வீஸ் பரீக்ஷை இந்தியாவிலும் நடைபெற்று வருகிறது. இந்த பரீக்ஷையில் தேர தமது குல வாலிபர்களும் அபேக்ஷகராகும் திறமையில் வந்திருப்பதால் பரீக்ஷை இந்தியாவில் நடப்பதைப்பற்றி எதிர் மறுக்கப் படவில்லை. நித்தியா கருமானுஷ்டங்களை நடத்துகிறபோது என் இனத்தவர்கள் தௌர்பாக்கியமான நிலைமையை நினைத்து அவர்கள் அபிவிருத்தியடைந்து வாழக் கிருபைகூர கடவுளை நோக்கி நான் பிரார்த்தித்து வருகிறேன். தங்கள் சமூகத்தை சீர் தூக்க பாடுபடுபவர்கள் வம்ச பாரம்பரியமாய் சகல சம்பத்துடையவர்களாவார்கள்.

Till date, the caste Hindus torture the people of this clan. For some years now, the Civil Service exam has been held in India too. Young men of the clan have established their merit and risen in the ranks in the exam, and this cannot be denied. While conducting my rituals, I think of the blessed state of the people of my clan and I pray to god that they may continue to flourish. Those who labour to uplift their people will live with all wealth and honour across generations.

…

To be contd.

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது. அதற்கடுத்து வரும் செய்திகள் – பறையன் பத்திரிக்கையைப் பற்றியும், லண்டன் பயணத்தைப் பற்றியும் உள்ள பகுதிகள் இங்கே, அதன் பின் வரும் பகுதியில், சாதி வேறுபாடின் துவக்கமும், காங்கிரஸ்காரர் சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷை இந்தியாவில் நடத்தவேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்திற்கு எதிரே புறப்பட்ட மனுவைப் பற்றியும். இந்த மனு இங்கிலாந்திலும் இந்தியாவிலும் ஏற்பட்ட தாக்கத்தைப் பற்றி இங்கே.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here. The next part about the Paraiyan journal and the travel to London is here, which is followed by the section on the origin of caste and the birth of a petition against the Congress demand to hold the Civil Services exam in India and the impact it has in both England and India.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 6

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது. அதற்கடுத்து வரும் செய்திகள் – பறையன் பத்திரிக்கையைப் பற்றியும், லண்டன் பயணத்தைப் பற்றியும் உள்ள பகுதிகள் இங்கே, அதன் பின் வரும் பகுதியில், சாதி வேறுபாடின் துவக்கமும், காங்கிரஸ்காரர் சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷை இந்தியாவில் நடத்தவேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்திற்கு எதிரே புறப்பட்ட மனுவைப் பற்றியும்.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here. The next part about the Paraiyan journal and the travel to London is here, which is followed by the section on the origin of caste and the birth of a petition against the Congress demand to hold the Civil Services exam in India.

கிராமங்களில் இவ்வின குடியானவர்கள் நிலைமையை திட்டமாய் குறித்ததோடு சென்னை நகரத்திலுங்கூட மயிலாப்பூரில் ஐகோர்ட்டு ஜட்ஜீயாகவிருந்த ஓர் இந்தியர் வீட்டுக்குச் சமீபமாயுள்ள பிராமணர் தெருவில் ‘பறையர் உள்ளே வரக்கூடாது’ என்ற விளம்பர பலகையொன்று இருப்பதாகவும், ஜாதி இந்துக்கள் ஸ்தாபித்திருக்கும் ‘பச்சையப்பான்’ கலாசாலையில் இவ்வினத்து பிள்ளைகளை சேர்ப்பதில்ல்லை என்றும் மனுவில் கண்டிருந்தது. அந்த பலகை எடுப்பட்டு போகவும், கலாசாலையில் பிள்ளைகளைச் சிலகாலத்திற்கு பிறகு சேர்க்கவும் இம்மனுவே காரணம்.

Besides noting the state of these people in the villages, the petition had mentioned that there was a board saying ‘Paraiyar should not enter’ in a Brahmin street in Mylapore, near the house of an Indian High Court Judge, and that the children of this clan were not admitted to the Pachaiyappan College, established by caste Hindus here in Chennai city. This petition was the reason why that board was removed and these children were admitted a little while later.

லேபர் கமிஷனர் ஸ்தாபிதம்.
மேற்கண்ட மனுவால் ஏற்பட்டது.

The appointment of the Labour Commissioner.
Was due to the above-mentioned petition.

மனு பிரதிகள் பார்லிமெண்டு மெம்பர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் கொடுக்கப்பட்டன. இதனால் ஜாதி இந்துக்கள் குரூரமாய் பல கோடிகணக்கான உழவு தொழில் செய்யும் உழைப்பாளிகளை நடத்துவதைப் பற்றி இங்கிலாந்திலுள்ள எல்லா பத்திரிகைகளும் பிரஸ்தாபம் செய்தன. இவ்வித கொடுமை இந்தியாவில் வியாபித்திருக்க இந்தியா கவர்ன்மெண்டார் எப்படி அதை கவனியாதிருக்ககூடுமென்ற கிளர்ச்சியும் ஏற்பட்டு இந்தியா கவர்ன்மெண்டார் நடவடிக்கை எடுத்துக்கொள்ளவேண்டுமென இந்தியா செக்றேடேரியார் வற்புறுத்தியதின் பயனாக இந்தியா கவர்ன்மெண்டார் சென்னை கவர்ந்மேண்டாரோடு ஆலோசிக்க தொடங்கினார்கள். இப்படி பல வருஷங்கள் சென்றபிறகு ஒடுக்கப்பட்டாரை கல்வியிலும் பொருளாதாரத்திலும் விருத்திக்கு கொண்டுவரும்படி சிவில் சர்வீஸ் உத்தியோகஸ்தர்களில் வயதிலும் உத்தியோகத்திலும் மூத்தவரும் அனுபோகமுள்ளவருமான ஒருவரை இரக்ஷகராக (Protector) நியமித்து அவருக்கு ஒரு ஸ்தாபிதம் கொடுத்து இந்த ஒடுக்கப்பட்டாரை முன்னேற்றம்செய்ய தீர்மானித்தார்கள். அதுமுதல் பள்ளிக்கூடங்கள், குடியிருப்பு மனைகள், விவசாய நிலம் முதலியவைகளை ஒடுக்கப்பட்டார் பெற்று வருகிறார்கள். இவ்வினத்தவர் விருத்திக்காக ஏற்படுத்திய இரக்ஷகரும் அவர் ஸ்தாபிதமும் கைதொழிலாளரையும் கவனிக்கவேண்டுமென ஏற்பட்டபோது லேபர் கமிஷனர் என்று அவர் அழைக்கப்பட்டு வருகிறார்.

Copies of the petition were given to all members of Parliament. All the newspapers of England published how cruelly caste Hindus treated many crores of agricultural labourers. There was a stir about how the Indian government could have not noticed the practice of such cruelties. As the Indian Secretary compelled the Indian Government to take action, Indian government officials began to hold discussions with the Chennai government officials. Many years later, they decided to encourage the advancement of these oppressed people by appointing the most senior by virtue of age and posting from among the Civil Service officers, one who was also compassionate, as Protector. Henceforth, these oppressed people have received schools, houses and agricultural land. When it came to pass that the Protector who was instituted for the welfare of these people also had to look after the artisans, he began to be called the Labour Commissioner.

செங்கல்பட்டு ஜில்லாவில் தற்காஸ்து நிலம் இவ்வினத்தவருக்கு கொடுக்கபடவேண்டுமென கவர்ந்மேண்டாரைக் கோரியிருந்தேன். அந்த ஜில்லாவில் இவர்களுக்கு கொடுக்க ஒரு ஏக்கரா நிலமும் கிடையாதென்று தெரிவித்தார்கள். 1894 ஏப்ரல் 28 கிருஷ்ணா ஜில்லாவில் வேண்டிய நிலமிருப்பதாக கலெக்டர் அட்கின்சந்துரை தெரிவித்தார். பண உதவியில்லாமல் அவ்வளவு தூரம்போய் ஏழைகள் விவசாயம் செய்யக்கூடாமல் போயிற்று. இப்போது ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கரா நிலம் கொடுத்துவருவதுமின்றி ஆதி திராவிட ஏழை விவசாயிகள் நேராய் கலெக்டருக்கு தற்காஸ்து கொடுத்து நிலம் பெறுவதை காண்கிறோம். கல்வி விஷயத்திலும் லேபர் கமிஷனர் செய்துவரும் உதவிகள் பல. தற்போது கவர்ன்மெண்டார் இவர்களுக்கு செய்துவரும் அநுக்கிரகங் களானது  சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷையை பறையர் மகாஜன சபையார் மறுத்ததினால் தீண்டாதார் என்போர் படுங் கடுங்கொடுமை வெளிப்பட்டதனாலன்றோ? நான் இந்தியாவில் இல்லா காலத்திலும் பறையர் மகாஜன சபையார் ஏகொபித்தும் தனிதனி அங்கத்தினர்களாகவும் அரும் பிரயாசம் செய்து வந்திருக்கின்றார்கள். இப்போதும் இனஞ்சேரா  சிலரைக் காண்கிறேன்.

I had petitioned the government to give land that was available on tender for these people in the Chengalpet Zilla. They said that there was not even one acre of land to give in that Zilla. On April 28, 1894, Collector Atkinson announced that there was enough land in the Krishna Zilla. The poor were unable to cultivate that land or travel that distance without monetary assistance. Now, we see poor Adi Dravida farmers taking lands on tender straight from the Collector, besides the many thousands of acres of land that he gives. In the matter of education, too, the Labour Commissioner is helping us in many ways. The assistance that the government is now providing to these people was the result of the opposition of the Paraiyar Mahajana Sabha to the Civil Services exam. Was this not how the terrible cruelty of untouchability was made public? Even in the time when I was not in India, the Paraiyar Mahajana Sabha was, together and as individual members, working very hard. Yet I still see a few people who do not join the clan.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 5

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது. அதற்கடுத்து வரும் செய்திகள் – பறையன் பத்திரிக்கையைப் பற்றியும், லண்டன் பயணத்தைப் பற்றியும் உள்ள பகுதிகள் இங்கே

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here. The next part about the Paraiyan journal and the travel to London is here.

சமூகம்

Society

ஆரியர்கள் நமது தேசத்தில் குடியேறிவந்து ஜாதி கோட்பாடுகள் உண்டாக்கியபோது இப்போது பறையர், பஞ்சமர், ஆதி திராவிடர்களேன்னும்  திராவிடர்கள் இசையாமல் பல துன்பங்களுக்குட்பட்டுகொண்டு தனியே சேரி என்னும் தங்கள் கிராமங்களையுன்டாக்கி கோயில், குளம், குரு, கிராம தலைவர் (நாட்டாண்மைக்காரர்), பஞ்சாயத்தார், வண்ணான், அம்பட்டன், சுடுகாடு, இடுகாடு, விதவாவிவாகம், விவாக சம்மந்த விலக்கு முதலியவையுடன் கிராமங்களில் தனி சமூகமாய் வாழ்ந்து வந்திருக்கிறார்கள். தேசாயி செட்டி என்போர் இவர்களுக்குள்ளுண்டாகும் வழக்கை தீர்ப்பதாக பணம் பறித்து போகும் வழக்கம் ஒழிந்துவருகிறது. நான் கண்டித்து வந்திருக்கிறேன். இவர்கள் வெளிப்படையாய் வந்து தங்கள் சுதந்திரங்களை பாராட்டாமல் ஆரியர் ஜாதி கோட்பாட்டுக்குள்ளானவர்கள். இவர்களை யடக்கி வைத்து வந்தார்கள். இவர்கள் தங்கள் உரிமைகளைக் கேட்டு அனுபவிக்கும்படி பெரியதோர் சமூகமாக சேர்க்க முயன்றேன். பத்திரிகையில் வெளியான விஷயங்களையுணர்ந்த இவ்வினத்தவர் தேசமெங்கும் கூட்டங்கள் கூடி தங்களுக்கிருக்கும் இடுக்கண்களைப்பற்றியும் தங்கள் அபிவிருத்தியைப்பற்றியும் பேசி வந்தார்கள். சென்னையில் ‘பறையர்’ மகா ஜனசபை என்ற தலைமைசபை யொன்று ஸ்தாபிக்கப்பட்டது. அதற்கு நானே காரியதரிசியாகவிருந்து நடத்தி வந்தேன்.

When the Aryans settled in our country and created the rules of caste, the Dravidians – who are now called Paraiyar, Panjamar and Adi Dravidar – were subject to much misery for they refused to concede. They lived as a separate society, in a separate space called the Cheri. They created their villages with such things as their temple, pond, priest, village head, panchayat members, washerman, barber, burial ground, burning ghat, and the customs of widow remarriage and divorce. The custom of the Thesaayi Chetti, who would come under the guise of resolving their disputes, snatch their money and leave, is now vanishing. I continue to condemn this practice. Instead of openly celebrating their freedom, they have been absorbed into the Aryan caste rules. Those people have kept them under control. I tried to collect them into a large community, that they may ask for and enjoy their rights. Reading and understanding all that was published in the journal, people of this clan gathered in groups across the nation to talk about the obstacles they faced and their development. In Chennai, a central group called the ‘Paraiyar’ Mahajana Sabha was established. I was the Secretary who led this group.

1895-ம் வருஷத்தில் ஓர் சம்பவம் நேரிட்டது. அதாவது லண்டன் நகரில் சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷை நடந்து கொண்டிருந்தது. அந்த பரிக்ஷையில் தேருகிறவர்கள் ஆங்கிலேயரே. அவர்கள் தான் கலெக்டர்களாகவும்  ஜட்ஜிகளாகவும் இன்னும் தேசபரிபாலனத்தில் உத்திரவாதமான உயர்ந்த பதவிகளினின்று தேச பரிபாலனஞ் செய்து கொண்டுவந்தார்கள். அந்த பரீக்ஷை இந்தியாவிலும் நடைபெற வேண்டுமென பிரிட்டிஷ் பார்லிமெண்டில் காங்கிரஸ்காரர்கள் ஓர் மசோதா சமர்பித்தார்கள். அந்த பரீக்ஷையானது இந்தியாவிலும் நடந்தால் ஜாதி இந்துக்கள் உயர்தர உத்தியோகங்களை வகித்து ஏழை ஜாதியானவர்களைத் தீண்டாதார் என்று இம்சிப்பார்களென பறையர் மகா ஜன சபையார் சென்னை வெசிலியன் மிஷன் காலேஜ் ஆலில் 1893 டிசம்பர் 23 தேதி ஒரு பெருங்கூட்டம் கூடி அந்த மசோதாவை எதிர் மறுத்து 112 அடி நீளமுள்ள ஒரு மனுவில் 3412 கையொப்பங்கள் சேகரித்து ஜெனரல் சர் ஜார்ஜ் செஸ்னி (Genl. Sir Geo. Chesney) என்னும் பார்லிமெண்டு மெம்பரைக் கொண்டு சமர்பித்தார்கள். அதைக்கண்ட காங்கிரஸ்காரர் தங்கள் மனுவை பின்னித்துக் கொண்டார்கள். அதின்பின் கீழ்தர உத்தியோகங்களிலிருந்து மேல்தர உத்தியோகத்தை வகிக்க யோக்கியதையுள்ளவர்களை நியமிக்கலாமென இந்திய செக்ரடரியார் உத்தரவளித்தார். எதிர் மறுப்பு மனு அனுபந்தம் 1-ல் காண்க.

In 1895, an incident took place. The Civil Services exams were on in London. Only the English would pass those exams. Only they could become Collectors and Judges and hold other high offices to perform tasks of national administration. Members of the Congress submitted a petition to the British Parliament that these exams should be conducted in India also. The Paraiyar Mahajana Sabha gathered as a large crowd at the Chennai Wesleyan Mission College Hall on December 23, 1893, to collect signatures opposing this petition, saying that if those exams were held in India too, the caste Hindus would corner all the high-ranking posts and would torture the poor castes by terming them untouchable. The opposing petition was 112 feet long with 3412 signatures and was submitted to the British Parliament through the Parliament member called General Sir George Chesney. Seeing this, the Congressmen withdrew their petition. After this, the India Secretary issued orders that all those in lower posts can be appointed to higher postings if they have the requisite capacity. (Look at appendix 1 to see the opposing petition)

…

To be contd.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 3

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே.

The publisher’s preface to the book is here, the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here.

ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம்

[மூல பிரதியில் ஒரு வரி சிதைந்துபோயுள்ளது]…காலத்தில் தஞ்சாவுரிலிருந்து வியாபார சார்பாக சென்னை பட்டணம் வந்ததாக என் பெரியோர்கள் சொல்வார்கள்.

[One line missing in the text received]…in this time, my elders say, our ancestors came to Chennai city from Thanjavur for purposes of trade.

நான் செங்கல்பட்டு கிராமங்களிலோன்றில் 1860-ம் வருஷம் பிறந்தேன். கோயம்புத்தூர் கலாசாலையில் நான் வாசித்தபோது சுமார் 400 பிள்ளைகளில் 10 பேர் தவிர மற்றவர்கள் பிராமணர். ஜாதி கோட்பாடுகள் மிக கடினமாய் கவனிக்கப்பட்டன. பிள்ளைகளிடம் சிநேகித்தால் ஜாதி, குடும்பம், இருப்பிட முதலானவைகளை தெரிந்துகொண்டால் அவர்கள் தாழ்வாக என்னை நடத்துவார்கள் என்று பயந்து பள்ளிக்கு வெளியே எங்கேனும் வாசித்துக்கொண்டிருந்து பள்ளி ஆரம்ப மணி அடித்தபிறகு வகுப்புக்குள் போவேன். வகுப்பு கலையும்போது என்னை மாணாக்கர்கள் எட்டாதபடி வீட்டுக்கு கடுகான நடந்து சேருவேன். பிள்ளைகளோடு கூடி விளையாடக் கூடாமையான கொடுமையை நினைத்து மனங்கலங்கி எண்ணி எண்ணி இந்த இடுக்கத்தை எப்படி மேற்கொள்ளுவதென்று யோசிப்பேன். கணக்கர் தொழிலில் தேர்ந்து நீலகிரி என்னும் மலைநாட்டில் ஐரோப்பிய வியாபாரசாலைகளில் கணக்கராக இருந்த பத்து வருடகாலமட்டும் தீண்டாமை என்பதை எப்படி ஒழிப்பதென்னும் கவலை எனக்குள் ஓயாமலிருந்தது.

I was born in one of the villages of Chengelpet in the year 1860. When I was reading in the Coimbatore School of Arts, out of about 400 children, except 10 of them, all of them were Brahmin. The rules of caste were maintained with great strictness. Afraid that the children should find out about my caste, family and the place I live in, if I became friendly with them, I would sit somewhere outside the school, reading, until after the first bell was rung. When classes were dismissed, I would walk as fast as I can home, so that the students wouldn’t be able to keep up with me. Thinking repeatedly about the cruelty of not being allowed to join other children in play, I would grow sad and think about how to overcome this obstacle. I joined the profession of accountancy and worked in European trading houses in the hill country of Nilgiris for ten years and the worry about how to destroy untouchability was constantly with me.

1890-ம் வருஷம் சென்னைக்கு வந்து “பறையர்” என்போரை இதர ஜாதியாரைப்போல் மேல் நிலைக்கு கொண்டுவந்து மதிக்கும்படி செய்வதெப்படி என்று மூன்று வருடமாய் பல ஆராய்ச்சிகள் செய்தேன். தெற்கு நோக்கி ரெயில் மார்க்கமாகவும் பெரும்பாலும் நடந்தும் கும்பகோணத்தில் பாழாக்கப்பட்ட நந்தன் கோட்டை மதில், தோல்காசு நந்தன், கலம்பகம் பாடிய நந்தன், கம்மாளர் கட்டியிருந்த காந்த கோட்டையானது சாம்பவ ராஜகுமாரியால் அழிக்கப்பட்டது, திருநாளைப்போவார் என்னும் நந்தனார் நின்று துதித்த ஊமைகுலக் கரை, அதையடுத்த மடம், திருச்சிராபள்ளி சாம்பவ சாம்பான், தஞ்சாவூர் பிரவியடை சாம்பான் பெரியநாயகி, மாரியம்மை, திருவாரூர் தியாக சாம்பான் முதலானவர்களைத் தகனம்செய்த இடங்களில் கட்டியிருக்கும் திருப்பணிகள், யானையேரும் பெரும்பறையன் சமாதி, அவர் சந்ததியாருக்கு திருவாரூர் தியாக சாம்பான் ஆலயத்திலுள்ள உரிமைகள், அவர்கள் வளவில் ஒரு இரவு தங்கி விசாரித்துக் கொண்டு பல தேவாலயங்களை அடுத்து ஆங்காங்குள்ள இவ்வினத்தவர்களைக் கண்டும் குளிக்கவும் குடிக்கவும் நீரற்று, வசிக்கும் குடிசை நிலையற்று, நடக்க பாதையற்று, பிழைக்க வழிவகையற்று, எங்கு சென்றாலும் தீண்டாமை என்னும் கொடுமைக்காளாகி, வாய்திறந்து பேசினால் அடி படுவதுமான குறை கோள்களைக் கேட்கும் அதிகாரிகளும், ஜாதி இந்துக்களுக்கு அஞ்சி வஞ்சகமாய் நடப்பதுமான ஆற்றொன்ன துன்பத்த்நின்று அவர்கள் படும் துயரத்தை யுனனர்ந்து பூர்வ சரித்திரத்தையும் விசாரித்தறிந்து திரும்பினேன்.

In 1890, I came to Chennai and undertook research for three years on how I could bring those called ‘Paraiyar’ to a higher state, like those of other castes, and make others respect them. I would walk great distances towards the South along the railway line and look at the destroyed walls of the Nandan fort in Kumbakonam, Tholkaasu Nandan, the Nandan who sang the Kalambagam, the Kandha Fort that was built by the Kammalar and wiped out by the Sambava princess, the Oomai Lake by the shores of which the Nandanar called Thirunaalaipovar had sung his praises, the Mutt next to it, the places where Tiruchirapalli Saambava Saambaan, the Thanjavur Saambaan Periyanaayagi, Maariammai, Thiruvarur Thiyaga Sambaan had offered sacrifices and the structures built in those places, the Samadhi of the Perumparaiyan who rode on elephants, the rights that his descendants have in the Thiruvarur Thiyaga Sambaan temple. Staying in these parts for a night, I would inquire about such things, see these people living next to several temples without water to bathe or drink, living in temporary huts, without paths to walk in and without ways to survive, subject to the cruelty of untouchability wherever they went, who were beaten if they should so much as open their mouths and talk, living in fear of officials and caste Hindus and practising deceit out of fear, living in sorrow that cannot be ameliorated, realising the pain they suffered, I would learn of our old history and return.

சர்க்கார் ரிக்கார்டுகளை பரிசோதித்து பார்த்தபோது 1772-ம் வருஷ முதல் இவ்வினத்தவர் பொருட்டாய் அவர்கள் கவலை எடுத்துவந்ததாக காணப்பட்டது. 1818-ம் வருஷம் இவ்வின குடியானவர்கள் முன்னேற்றமடைய வழிவகைகளைத் தெரிவிக்கும்படி கலெக்டர்களை ரேவிநியுபோர்டார்  கேட்டிருந்தார்கள். அது எப்பிடியாயிற்றென்று தெரியவில்லை. 1893 – ம் வருஷம் கல்வி கற்பித்து கொடுக்க தலைபட்டார்கள். 120 வருஷம் தூண்டுவாரற்று இருந்தார்கள். 1893-ம் வருஷம் சர்க்கார் வெளியிட்ட உத்தரவை ஒரு சிலாசாசனமாய் இவ்வினத்தார்கள் எண்ணினாலும் பலிதபடாமல் போய்விட்டது. அதற்கடுத்த படியாகத்தான் 1893-ம் வருஷம் ‘பறையன்’ என்ற பத்திரிக்கையை தூண்டுகோலாக வெளியிட்டேன்.

Looking through the old records of the Sarkar, it could be seen that they have been concerned about these people from 1772. In 1818, the Revenue Board had asked Collectors  to find ways in which these people could be helped to progress. It is not known what became of that request. In 1893, they sought to impart education to these people. They had lain for 120 years with none to care for them. Though these people were enthused by the orders that were issued by the Sarkar in 1893, they did not receive the fruits of it. Next, in 1893, I published ‘Paraiyan’ as a provocation to action.

இந்த ராஜதானியில் பேதைகளாய் இடுக்கன்களுக்குள்ளாகிக் கிடக்கும் கோடிக்கணக்கான மக்கள் மத்தியிலேயே முதன்முதலாக தோன்றி உழைத்து வந்த என் உபகாரத்திர்காக அரசாங்கத்தார் எனக்கு ராவ்சாஹிப் என்னும் பட்டம் 1926-ம் வருஷம் ஜனவரி மாதம் 1-ந் தேதியிலும், ராவ்பஹதூர் பட்டம் 1930-ம் வருஷம் ஜூன் மாதம் மூன்றாம் தேதியிலும், திவான்பஹதூர் என்னும் பட்டம் 1936-ம் வருஷம் ஜனவரி மாதம் 1 -ந் தேதியிலும் மகிழ்ச்சியுடன் அளித்திருக்கின்றார்கள்.

From the many crores of innocents who have been made to stumble upon obstacles within our royal estate, for being the first one to rise and labour for them, the government delighted in giving me the Rao Sahib title on January 1, 1926, the Rao Bahadur title on June 3, 1930 and the Diwan Bahadur title on January 1, 1936.