The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan Part 13

இந்திய காங்கிரசில் மிக தனவந்தம் மேதாவியருமே இருந்து நடத்தி அரசாட்சியை கைப்பற்றவேண்டுமென்னும் நோக்கத்துடன் பேசியும் நடவடிக்கை நடத்தியும் வந்தார்களே யொழிய கோடி கணக்காய் இந்தியாவில் தாழ்த்தப்பட்டும் மிக ஏழ்மைத்தனத்திற்குள்ளாக்கப் பட்டுமிருக்கும் தங்கள் தேசத்தவர்களின் முன்னேற்றத்தை எவ்வளவும் நினைத்தார்களில்லை. அதனால் காங்ரஸ்காரரிடம் வெறுப்பும் எதிர்ப்பும் தாழ்த்தப்பட்டருக்குண்டாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. 1894-ம் வருஷம் சிவில் சர்வீஸ் பரீக்ஷை இந்தியாவில் நடைபெறவேண்டுமென பார்லிமெண்டு முன்பாக காங்ரஸ்காரர் கொண்டுபோன மசோதாவை தாழ்த்தப்பட்டார் எதிர்மறுத்து வெற்றிபெற்றார்கள். 45 வருஷங்களாக காங்ரஸ்காரரோடு தாழ்த்தப்பட்டோர் வாதம் தொடுத்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

The Indian Congress is full of highly respectable people who only spoke and act with the sole intention of capturing power and did not think at all of the progress of the many crores of their fellow country-men who live in India in an oppressed state and have been pushed into poverty. This is why hate and opposition to the Congress is emerging among the Depressed Classes. In 1894, the Depressed Classes opposed and defeated the Congress’ petition to conduct the Civil Services exam in India. For 45 years, the Depressed Classes have been continuing the argument with the Congress.

1918- ம் வருஷம் திரு. காந்தி அவர்கள் வெளிக்கிளம்பி அவரும் அவர் சார்பாயுள்ளவர்களும் தீண்டாமையையொழிக்க வேண்டுமென ஜாதி இந்துக்களிடம் இருபது வருஷங்களாய் கிளர்ச்சி செய்து வருவது கானகத்தே பெய்யும் மழை போலிருக்கிறது. திரு. காந்தி அவர்கள் காங்ரஸுக்கு கற்பிக்கும் மேலதிகாரியாக விளங்குகிறார். தீண்டாமையை யொழிக்க வேண்டுமென்று சொல்ல ஜாதி இந்துக்கள் நாதிரும்பியிருக்கிறதே யொழிய அவர்கள் மனம் திரும்பவில்லை. தாழ்த்தப்பட்டாரில் ஒரு சிலர் சொல்லுவது : “தீண்டாமை என்னும் பேய் ஜாதி இந்துக்களை பிடித்தாட்டுகிறது. தாங்களே அதை ஓட்ட முடியாது. நாங்கள் தடியெடுத்தால் ஒரு வருஷத்திற்குள் நாட்டைவிட்டு துரத்தி விடுவோம். கலகம் பிறந்தால் நியாயம் பிறக்கும்.” கலகம் கொடிய துன்பத்திற்குள்ளாக்கும். அதினின்று மீள வெகு நாள் செல்லும் என்பேன். விரோதமும், வெறுப்பும், மமதையும் பாவமானவைகள். அரசியல் தந்திரங்களையறிந்து ஆட்சியை கைப்பற்றும் முறையை நாடி உழைப்பதே உபாயம். அதற்கு ஆதி திராவிடர் சமூகத்தை வலிவு செய்யவேண்டும். ஆட்டுக்கடாக்கள் சண்டையில் புகுவதும், ஆடு நனைகிறதென்று குந்தி அழுவதும் மந்தையில் பாய்ந்து கொள்ளையாடுவதுமான ஜாதி இந்துக்களைக் காண்கிறோம். இவர்களை அகட்டியும், பதவிக்கும் பணத்திற்கும் சமூகத்தை வஞ்சிப்பவர் களை வழிப்படவும் செய்யவேண்டும். காங்ரஸ் காரரும் ஜாதி இந்துக்களும் சுயராஜிய முறையில் ஆட்சி நடத்திவருகிறார்கள். இன்னும் பூரண சுயராஜியம் பெற பாடுபடுகிறார்களும். அவர்களதை கைப்பற்றுமுன் எதிர்மறுத்து நின்று ஆதி திராவிடர்கள் தங்கள் சமூகத்தை வலிவுபடுத்தி தீவிரமாக கரையேறவேண்டும். நஷ்டமும் கஷ்டமும் தங்களுக்குண்டாகுமென ஜாதி இந்துக்கள் உணருமட்டும் தாழ்த்தபட்டாருக்கு வழிவிடமாட்டார்கள் என்பது என் அனுபவம். நாம் சமூகத்தை ஆதரித்து சமூக சேவை செய்யவேண்டும்.

In 1918, Mr. Gandhi set forth and, along with his supporters, has been crusading for 20 years to wipe out untouchability, though all their efforts are like rain falling on forests. Mr. Gandhi functions as the supervisor instructing the Congress. The tongues of caste Hindus have turned enough to say that untouchability should be wiped out, though their minds haven’t. Some among the Depressed Classes say that: “The evil spirit called untouchability has taken full possession of the caste Hindus. They will not be able to exorcise it by themselves. If we take up the stick, we will be able to drive it out of the country in a year. If revolution is born, justice will be born.” Revolution will create terrible miseries and, I would say that, it would take a long while to recover from it. Enmity, hatred and arrogance are sinful. It would be more helpful to learn political intrigue and work toward capturing power. For this, the Adi Dravidar community must be strengthened. We see the caste Hindus setting goats against each other, sitting and weeping when a goat is drenched and springing amidst a flock and looting it when necessary. We need to move them aside and bring to heel those who cheat society for power and money. The Congress and the caste Hindus conduct governance in the manner of home rule. They continue to struggle to achieve complete home rule. Before they achieve this, the Adi Dravidar must stand in opposition to them and strengthen their community and bring themselves to shore as rapidly as possible. In my experience, until the caste Hindus realise that doing otherwise would bring loss and difficulty to them, they will not give way to the Depressed Classes. We must engage in social service that supports society.

திரு காந்தி அவர்கள்
திரு காந்தி அவர்களைக் கல்வியாளரும் கனதனவான்களும் எப்பவும் சூழ்ந்திருப்பார்கள். 1895-6- ம் வருஷத்தில் பச்சையப்பன் கலாசாலையிலும் 1902 -ம் வருஷம் கீழ் ஆபிரிக்கா ஜான்ஸிபார் தீவிலும் இவர் உபநியாசத்தைக் கேட்டிருக்கின்றேன். தென்னாப்பிரிகா பீனிக்ஸ் என்னுமிடத்தில் அவர் உபவாசமிருந்து முடிவான பத்தாம் நாள் அவரைக் கண்டேன். என்னை உபசரித்து அன்பு பாராட்டினார். அன்றுமுதல் அவர் சிநேகம் எனக்குண்டாயிற்று. அது 1906 -ம் வருஷத்திலிருக்கலாம். அவர் இந்தியா திரும்பியதும் தீண்டாமையைப்பற்றி கிளர்ச்சி செய்தார். 1920 -ம் வருஷம் ஒரு பஹிரங்க கடிதம் எழுதினேன். அதை ஒரு சிறு புத்தகரூபமாய் பிரசுரித்தேன். வட்டமேஜை மகாநாடு நடந்தபோது பலதரம் சந்தித்தேன். தனித்தொகுதி தாழ்த்தப்பட்டாருக்கு கொடுக்க அவர் உயிர் போனாலும் விடமாட்டேன் என்று வாதம் தொடுத்தார். தாழ்த்தப்பட்டாருக்கு தனித்தொகுதி கொடுக்கப்பட்டது. பூனாசேர்ந்து ஏராவாடா சிறைச் சாலையிலிருக்கும்போது தாழ்த்தபட்டாருக்கு தனித்தொகுதி ஏற்பட்டதால் தன்னுயிரை மாயத்துக்கொள்ளுவதாக உண்ணாவிரதம் ஆரம்பித்தார். சிறைச்சாலையில் மூன்றுதரம் கண்டேன். வாதாடி வெற்றி பெறுவதை இவர் தவிர்த்து உன்னாவிரதமிருப்பது வீரத்தன்மையையிழந்து இரக்கத்தைத்தேட வேண்டியவரானார் என்பதைக் கண்டு என் மனதிறங்கி பூனா ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்டேன்.

Educationists and people of high esteem constantly surround Mr. Gandhi. In 1865-6 in Pachaiappan College and, in 1902, in the Zanzibar island in eastern Africa, I have heard his speech. In a place called Phoenix in South Africa, I met him ten days after his fast had ended. He welcomed me with affection. From that day, I had his friendship. That must have been in 1906. As soon as he returned to India, he created a stir about untouchability. In 1920, I wrote an open letter and published it in the form of a small book. I met him several times during the Round Table conference. He said that he would not allow separate electorates for the Depressed Classes even if it would cost him his life. The Depressed Classes were given a separate electorate. He began a fast in the Erawada Jail of Poona saying that he would kill himself because separate electorates had been given to the Depressed Classes. I saw him three times in jail. Instead of winning through argument, he had become a pitiable man, bereft of heroism, by embarking on this fast. Feeling pity for him, I signed the Poona Pact.

அவருக்கு அசரீரி கேழ்ப்பதைப்பற்றி அடிக்கடி பிரஸ்தாபிப்பார். அசரீரி வாக்கை நானும் கேட்டிருக்கிறேன். அநேகர் கேழ்க்கும் அருள் பெற்றிருக்கிறார்கள். அதைப் பிரஸ்தாபிக்கக்கூடாதென்று பத்திரிக்கை வாயிலாய் வெளியிட்டேன். அவர் சென்னை வந்த போது அவருடன் நான் சம்பாஷித்ததைச் சிறு புத்தகரூபமாய் வெளியிட்டிருக்கிறேன். தாழ்த்தப்பட்டார் சார்பாக பல லக்ஷம் கணக்கான பணத்தை வசூலித்து அவர்கள் பிள்ளைகள் கல்விக்காக செலவழித்தார். தீண்டாமையை யொழிக்க பல வருடங்களாக அவர் கிளர்ச்சி செய்துவந்ததும் ஜாதி இந்துக்களின் கல்மனதினின்று நாருரிக்க அவரால் முடியவில்லை. தாழ்த்தப் பட்டாரை ஹரிஜனங்கள் என்று இவர் பெயர்சூட்டி அழைத்துவருகிறார். “ஹரிஜனம்” என்னுமோர் பத்திரிகையும் பிரசுரம் செய்து வருகிறார். அவர் மனம்போனபடி ஏதேதோ எழுதிவருகிறார். அவைகளில் பெரும்பாலும் தாழ்த்தப்பட்டார் அபிப்பிராயமல்ல வென்றே சொல்லலாம். அது தன்னய தேட்டம். அவர் அசரீரி வாக்கைக் கேட்டறியும் அருள் பெற்ற ஒரு நல்ல ஆத்மா!

He would frequently announce that he heard the voices of incorporeal beings. I have also heard such voices. Many have the gift of hearing such voices. I told him openly through magazines that he should not be announcing this. I published my conversation with him during his visit to Chennai in the form of a booklet. He collected several lakh rupees on behalf of the Depressed Classes and spent it for the education of their children. He has not been able to peel a single fibre off the stony hearts of caste Hindus, despite his many years of creating a stir about untouchability. He has named the Depressed Classes Harijans and proceeds to call them by that name. He also publishes a magazine by the name ‘Harijan’. He writes all sorts of things in it as his heart pleases. We can say that most of this is definitely not the opinion of the Depressed Classes. It is a pure quest for self-satisfaction. He is a good soul who has the gift of hearing unearthly voices!

என் இல்வாழ்கை
நான் கடனுக்காளாகமலிருந்து வருவதும், எதிர்த்து பேசாத என்பிராணேசியின் சாந்த குணமும், சமூகத்திற்குழைக்க எனக்கு சாத்தியமாக இருந்தது. இதைச் சென்னை ஓட்டேரி மயானத்தில் அவர் சமாதிக் கல்லில் குறித்திருக்கின்றேன்.

My domestic life
Staying out of debt and my wife’s docile nature that does not allow her to talk back have helped me work for society. I have noted this upon her headstone in the Chennai Otteri cemetery.

…

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan Part 12

My apologies for this unannounced and unreasonably long silence. Posting will resume with lower frequency than earlier, but I hope to be able to post three to five times a week. The entire brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan will soon be available in translation over the next few posts and other personal narratives shall follow. As always, your comments, suggestions and contributions are welcome.

- Malar

மதமாற்றல்
Religious Conversion

இந்துக்கள் அடக்கத்தினின்று தாழ்த்தப்பட்டார் மதமாறவேண்டு மென்று டாக்டர் அம்பேத்கார் பஹிரங்கமாய் பிரஸ்தாபித்தபோது தாழ்த்தப்பட்டார் இந்துக்கள் அடக்கத்திலில்லை தாங்களிருக்கும் மதத்திலிருந்து கொண்டே ஆண்மையான வீரத்துவத்துடன் முன்னேற வேண்டுமென்று உடனே தந்திமூலமாக பிரஸ்தாபித்தேன். இந்துக்கள் அனுசரிக்கும் நாலு வர்ணங்களிலொன்றிலேனும் சேர்ந்திராததால் தாழ்த்தப்பட்டோர் இந்துக்கள் அடக்கத்திலில்லை என்பது வெளிப்படை.

When Doctor Ambedkar announced openly that the Depressed Classes should convert, I immediately announced to him through a telegram that the Depressed Classes did not belong to the Hindu fold and should forge ahead with manly courage from within the religion they are currently in. It is obvious that the Depressed Classes are not encompassed within the Hindu fold, since they do not belong to any of the four varnas that the Hindus observe.

பௌத்த மதம்:- 1882 மாது ஸ்ரீ பிளாவட்ஸ்கி அம்மையையும் கர்னல் ஆள்காட்டு அவர்களையும் நீலகிரியில் தரிசித்து அவர்களுடன் சிலநாள் பழகிவந்தேன். யோகானுபவ சங்கத்தில் சேர்ந்து அதின் தலைவராயிருந்த கர்னல் ஆள்காட்டு அவர்களால் தீக்ஷை பெற்றேன். பௌத்த மதத்தை சீர் தூக்கி அவர் பேசுவார். 1900 வருஷம் அம்மதத்தை தாழ்த்தப்பட்டார் சமூகத்தில் நுழைக்க தொடங்கினார். சமூகத்தில் பிரிவினையுண்டாகுமென அஞ்சி அவரை பத்திரிக்கை மூலமாய் தாக்கினேன். ஒருவரை யொருவர் தான் தோன்றிய தம்பிரான் என்று தற்கித்து கொண்டோம். சிலர் அம்மதம் புகுந்தார்கள். பறையர் என்பதைவிட பௌத்தர் என்பது சிலாக்கியமான தென்று சொல்லிக் கொண்டார்கள். சில இடங்களில் மடங்களைக் கட்டிக்கொண்டார்கள். பறையர் அல்லது ஆதி திராவிடர்கள் என்னும் சமூகத்தவர்களுக்கு கல்வியிலும் பொருளாதாரத்திலும் சர்க்கார் கொடுக்க ஏற்படுத்தியிருக்கும் உதவி பௌத்த மதத்தறாய் மாறிய சமூகத்தவர்களுக்கு கிடைக்கக்க்கூடாததாயிற்று.

Buddhist faith: In 1882, I spent some time in the company of Madam Blavatsky and Colonel Olcott in the Nilgiris. I received dheeksha from Colonel Olcott who was the head of the yoga association that he had joined. He would talk highly of the Buddhist religion. In 1900, he began to insert that religion among the Depressed Classes. Fearing that this might lead to splintering this community, I attacked him through journals. We declaimed each other as a self-proclaimed messiah. Some entered that religion. They said that Buddhist is more honourable term than Paraiyar. They built monasteries in some places. It became impossible for those who had converted to claim the benefits that the government had arranged to give for those of the community known as Paraiyar or Adi Dravidar.

இந்து சமயவாதிகலென்னும் ஜாதி இந்துக்களும் தமிழ் சமயிகலான தாழ்த்தப்பட்டாரும் ஒரே மதசார்பினராவர். ஜாதி இந்துக்கள் செய்யும் கொடுமையை தாளமுடியாமல் தாழ்த்தப்பட்டார் மதமாறிபோகிறார்கள். தௌர்பாக்கிய நிலையினின்று சீர்தூக்க வேணுமென தாழ்த்தப்பட்டார் பல நூற்றாண்டுகளாக முறையிட்டதர்கிணங்கி கல்வியிலும் செல்வத்திலும் விருத்திப்பெற கவர்ன்மெண்டார் பல வருடங்களாக உதவி புரிந்து வருகிறார்கள். தாழ்த்தப்பட்டார் சமூகத்தினின்று மதமாறி வேறு சமூகத்தில் சேர்ந்து கொண்டவர்கள் தங்களை தாழ்த்தப்படாரோடு சேர்த்து உதவ வேண்டுமென விதண்டாவாதம் கவர்ன்மெண்டாரிடம் தொடுத்திருக்கிறார்கள். கவர்ன்மெண்டார் சட்டபடி சமூகங்களின் வரையரையேற்பட்டிருக்கிறது ஒரு சமூகத்தவருக்கு கவர்ன்மெண்டார் கொடுத்த உதவியை மற்றொரு சமயத்தார் பெற கூடாது.

Those of the Hindu faith, known as caste Hindus, and those of the Tamil Depressed Classes are of the same religion. Unable to bear the cruelties of the caste Hindus, those of the Depressed Classes convert to other religions. The Government has been providing assistance for many years now in order that they may prosper in education and wealth in compliance with a centuries-old plea from the Depressed Classes that they be lifted up from their degraded state. Those who have joined other religions after conversion from the Depressed Classes are now stubbornly insisting that they be given the same assistance. In accordance with law, the Government has drawn up a list of communities and it cannot give to a community the assistance that it provides to another.

ஒரு மதத்தினின்று வேறொரு மதத்திற்கு மாறினால் ஒரு சமூகத்தினின்று வேறொரு சமூகத்திற்கு மாறினவர்களாவார்கள். அவர்கள் முன்னிருந்த சமூகத்திற்கு கிடைத்த உதவியை மாறியிருக்கும் சமூகத்தினின்று பெறக்கூடாது. அப்படி பெறச்செய்தால் மதமாறியவர்களே முழு உதவியையு மேற்றுக் கொள்வார்கள். அன்றியும் தங்கள் மதமாற்றம் சூட்சியுமுண் டாகுமென தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தார் பீதி கொள்ளுகிறார்கள். மதமாறி வேறு சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் தனிப்பட தங்களுக்கு வேண்டிய உதவியை சர்க்காரிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்ளுவது உத்தமம். இந்தக் கருத்தைக் கொண்டு சட்ட சபையில் பலதரம் பேசியும் பத்திரிகைகளுக் கெழுதியும் வருகிறேன்.

Those who convert from one religion to another are those who have converted from one community to another. They cannot claim the assistance they received as former members of that community. If this assistance is extended to them, those who have converted as likely to claim all of the assistance that is available. Besides that, members of the Depressed Classes worry that their conversion will prove detrimental to them. It is best if those who have converted to another community are provided assistance that is due to them from the Government separately. I have continued to speak this belief in the Legislative Assembly and write about it in the newspapers several times.

இந்திய காங்ரஸ்
1884 சென்னையில் அடையார் என்னுமிடத்தில் தியாசாபிக்கள் சொஸயிட்டி என்னும் யோகானுபவ ஞான சங்கத்தின் வருஷாந்தர உற்சவம் நடந்தது. சங்கத்தில் நானும் ஓர் அங்கத்தினர். அந்த உற்சவத்திற்கு வங்காள பாபுகளும், பம்பாய் பார்சீகளும், நமது மாகான பிராமணர்களும், ஐரோப்பா, அமெரிக்கா, இலங்கை முதலான தேசங்களிலிருந்து பலரும் வந்து கூடினார்கள். நானும் போய் கூடினேன். கர்னல் ஆல்காட் என்பவர் சங்கத்தின் தலைவர். அப்போது வங்காள பாபுகள் ஒரு ஆலோசனை செய்தார்கள். அதாவது இந்தியர்கள் இம்மாதிரியாகக்கூடி அரசியல் விஷயமாய் ஒரு சபை நடத்த கூடுமென்பது. அவர்கள் கல்கத்தா திரும்பியபிறகு இந்திய காங்ரஸ் என்பது 1885-ம் வருஷம் ஏற்பட்டது. இந்த காங்ரஸ் உற்பத்தியானதற்கு காரணஸ்தர் அவர்தானென்று கர்னல் ஆல்காட் தன்னை சொல்லிக் கொள்வார்.

Indian Congress
In 1884, in a place called Adyar in Chennai, the annual celebration of an association for yoga and enlightenment called the Theosophical Society was in progress. I am also a member of this Association. Many people including Bengali babus, Bombayee Parsis, Brahmins from our Presidency, and many from Europe and countries such as America and Sri Lanka had come for the celebrations. I was there too. Colonel Olcott headed this association. Then the Bengali babus gave some advice – that Indians should gather in a similar association for political reasons. After they returned to Calcutta, the Indian Congress took place in 1885. Colonel Olcott used to claim that he was the reason why this Congress took place.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 11

(புதிய சீர்திருத்தம்) பூனா ஒப்பந்தம்
இந்த ஒப்பந்தத்திற்கு பிறகு மாகாண சட்டசபையானது (மேல் சபை) கவுன்சில் (council) என்றும் (கீழ் சபை) அசம்பிளி (Assembly) என்றும் சென்னையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

(New Amendment) Poona Pact
After this pact, the Presidency’s legislative assembly was made into the (upper house) Council and the (lower house) Assembly in Chennai.

கூட்டுத்தொகுதி
அசம்பிளியில் ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பினர்களை இதர சமூக கக்ஷிக்காரர்கள் தங்கள் பக்கம் சேர்த்துக்கொள்ள முயன்றார்கள். அசம்பிளிக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 30 மெம்பர்கள் தனியானதோர் கட்சியாயிராமல் அவர்களில் 27 பேர்கள் காங்கரஸ் கட்சியில் சேர்ந்துவிட்டார்கள். இவர்களை தெரிந்தேடுத்தவர்களும் (voters) தெரிந்தெடுக்கப்பட்டவர்களும் (elected members) தங்கள் சமூக சேவை இன்னதென்றும் அதனால் உண்டாகும் பலாபலன்களை கவனியாதவர்களாகவோ தெரியாதவர்களாகவோ நடந்துவருகிறார்கள் என்பதை தெரியாமல் கூட்டு தொகுதியாளுண்டான கெடுதி என்று இச்சமூகத்தவர்களில் பலர் அபிப்பிராயம் கொள்ளலாம். அறியாமையோ வறுமையோ இதற்கு காரணமாகக் கொள்ள வேண்டுமேயொழிய கூட்டு தொகுதியில் மாத்திரமல்ல தனித் தொகுதியினாலும் மேற்கண்ட காரணங்களால் கெடுதியே நேரிடும்.

Joint constituency
In the Assembly, the party members of other castes attempted to pull the Depressed Classes to their side. Of the 30 members who were selected to the Assembly, instead of forming a separate party, 27 of them joined the Congress. Many people of this community may be of the opinion that the behaviour of the voters and the elected members shows that they have either not paid attention to or are not aware of what their duty to their society is and what the benefits of this are. They may feel that this is one of the harmful effects of the joint constituency. We have to believe that it is ignorance or poverty which is the reason, for it is not only in the joint constituency but also in the separate constituency where the above reasons can cause harm.

தனித்தொகுதி
சென்ற 1938 நவம்பர் கார்ப்போரேஷன் தேர்தல் நடந்த போது ஆதிதிராவிடர் சமூகத்திற்கென்று தனித் தொகுதியில் ஒதுக்கிவைத்த ஸ்தானத்திற்கு அபேக்ஷகராக நின்றவர்கள் இதர சமூகத்திற்கும் இதர கட்சிக்கும் நிற்பதாக சொல்லி நிற்க ஆதி திராவிட சமூக (ஒட்டர்கள்) தெரிந்தெடுப்பவர்கள் சம்மதம் கொடுத்து ஆதரித்தார்கள். இதனால் இந்நகரில் கல்வியும், சற்று பொருட்செல்வமும் விதரனையும் தேர்தல் காரியங்களை நன்கரிந்தவர்களும் தங்கள் சமூகத்தை அலட்சித்து இதர சமூகத்தையும் இதர கட்சியையும் ஆதரித்ததாக தெரிய வருகிறது. சமூகத்தவர் செய்யும் குற்றத்திற்கு பூனா ஒப்பந்தம் செய்தோரை நிந்திப்பேன். தேச சரித்திரத்தையும் ஆதி திராவிட சமூகத்தவர் சரித்திரத்தையும் பார்த்தால் ஒப்பந்தத்தில் கண்டிருக்கும் பத்து வருஷங்கள் பத்து நொடிகள் போல் பறந்துவிடும்.

Separate Constituency
When the last Corporation elections took place in 1938, those who contested from the separate constituencies for the Adi Dravidar also claimed to be standing for other parties of other communities and the Adi Dravida voters supported them. We come to know that, in this city, people with some education, wealth and social standing in this city have, without a care for their community, supported those of other communities and other parties. For this crime of the people of this community, I will accuse those who framed the Poona Pact. If we should look at the history of the nation and the history of the Adi Dravida community, the ten years that have been envisaged in the pact will fly past like ten minutes.

நானும் என் சகா அம்பேத்காரும் வட்டமேஜை மகாநாட்டில் வேண்டிய பாடுகள்பட்டு வாக்குரிமைக்கான யோக்கியதை இச்சமூகத்தவருக்கு வெகு சுலபமாய் மட்டுபடுத்தினோம். இவ்வினத்தவர் வாக்குரிமைகளால் சட்ட சபையில் அங்கத்தினவராய் அமைந்த 30 பேரில் 27 பேர் தங்கள் வாக்குரிமைகளை இதர கட்சியாருக்கு பலி கொடுத்து கொண்டிருக்க இச்சமூகத்தவர் கவனியாதிருப்பதை பார்க்க என் மனம் வருந்துகிறது. சமூகச் சேவை செய்வோர் தங்கள் சந்ததி செழிக்க உழைப்போராவர்.

I and my friend Ambedkar undertook the necessary labour, during the Roundtable Conference, to bring voting rights within the reach of this community. My mind is troubled to see that people of this community have not noticed how 27 members out 30 have sacrificed their voting rights to other parties. Those who do social service are those who work to enrich their descendants.

ஆலய பிரவேசம்
தீண்டாமை என்பது இந்தியாவிலிருக்குமட்டும் பூரண சுயராஜிய மேற்படுவது சாத்தியமல்லவென்று ஜாதி இந்துக்கள் உணர்ந்து தீண்டப் படாதவர்களை ஆலயங்களுக்குள் விடுவதாக ஆலயபிரவேசம் என்னும் மசோதா ரூபமாக இயக்கத்தை ஜாதி இந்துக்கள் கவர்ன்மெண்டார் மூலமாக சட்ட சபைகளிரண்டும் அங்கீகரித்து சட்டமேற்படுத்திவிட்டன. பிரிடிஷ் மலையாளம் ஜில்லாவில் இந்து ஆலயங்களில் தீண்டாதாரென்னும் இந்துக்கள் உள்பிரவேசிக்க விட அனுசரிக்கவேண்டிய கிரமங்கள் அந்த சட்டத்தில் கண்டிருக்கின்றன. கூடிய சீக்கிரம் அமுலுக்கு வரும்போலும். அநேக முக்கியமான ஆலயங்கள் ஆதி திராவிட சமூத்தை சார்ந்த பெரியோர்கள் தகனமான இடத்தில் கட்டப்பட்டனவென ‘பறையன்’ என்ற பத்திரிகையிலும் சமீபகாலத்தில் துண்டு பத்திரிகையிலும் பிரஸ்தாபித்திருக்கின்றேன். ஆதி திராவிடர் ஆலயங்களில் பிராமணர் முதலாக சகல ஜாதியாரும் மதஸ்தரும் பிரவேசித்து வணங்கலாம். ஆனால் ஜாதி இந்துக்கள் ஆலயங்களில் தங்களுக்குள்ளடங்கியிருக்கும் நாலு ஜாதியாரைத்தவிர வேறு யாரும் பிரவேசிக்கக்கூடாது.

Temple entry
Realising that complete self-rule is impossible as long as untouchability exists in India, the caste Hindus have brought in legislation through the government to allow untouchables to enter temples. Both Houses have supported it and made it into law. This law includes provisions to allow the Hindus known as untouchables to enter the Hindu temples in the British Malayalam Zilla. Apparently, it will come into force very soon. I have published in the ‘Paraiyan’ journal and in other pamphlets that many important temples are built over the places where prominent members of the Adi Dravida community were cremated. All castes beginning from the Brahmins and people of all religions can worship in the Adi Dravida temples. Yet in the temples of the caste Hindus, except for the four castes they count as their own, none other may enter.

ஜாதி இந்துக்கள் ஆலயங்களை ஆதி திராவிடருக்கு திறந்துவிட்டால் விருப்பமுள்ளவர்கள் பிரவேசிக்கலாம். ஜாதி இந்துக்கள் தங்கள் ஆலயங்களை திறந்துவிட அவர்களுக்குள்ளே ஆலோசித்து தீர்மானித்துக் கொள்ளட்டும். “ஆலயப் பிரவேசம்” என்னும் துண்டு பத்திரிகையில் இதை வெகுவாய் பிரஸ்தாபித்திருக்கின்றேன்.

If the caste Hindus open their temples to the Adi Dravidar, those who desire it may enter. Let the caste Hindus discuss this among themselves and come to a decision about opening their temples. I have spread this far and wide through the pamphlet ‘Temple Entry’.

சனாதனா தருமம் என்பதை நிலை நாட்ட இந்துக்களில் ஓர் பிரிவோர் சென்ற வருஷம் சென்னையில் கூட்டமாய் கூடியபோது ஒரு துண்டு பத்திரிக்கை பிரசூரித்து கொடுத்தேன். அதில் திருச்சிராபுரம் சாம்பவ சாம்பான் என்பவரை ஜம்புகேஸ்வரர் என்றும் தஞ்சாவூர் பிரவிடை சாம்பான் என்பவரை பிரகதீஸ்வரர் என்றும், திருவாரூர் தியாக சாம்பான் என்பவரை தியாக ராஜ பெருமாள் என்றும் பெயர் மாற்றி அவர்கள் தகனம் செய்யப்பட இடங்களில் கட்டியிருக்கும் திருப்பணிகளை கைப்பற்றிக் கொண்டு, மானியம் திரவிய முதலான உரிமைகளை அபகரித்ததுமல்லாமல் சாம்பவ சந்ததியாரை அத்திருப்பணிகளுக்குள் பிரவேசிக்க வொட்டாமல் நீக்கி வைத்திருப்பது தருமமாவென்று கேட்டிருக்கிறேன்.

When a group of Hindus gathered to to establish Sanatana Dharma in Chennai last year, I was distributing a pamphlet. In it I had asked if it was good Dharma to have not only renamed the Thiruchirapuram Sambava Samban as Jambukeswarar, the Thanjavur Piravidai Samban as Biragadeeswarar, the Thirvarur Thiyaga Samban as Thiyaga Raja Perumal, but also to have captured the memorials over the places where they were cremated, grabbed the rights and taxes associated with them and to have denied entry to the descendants of the Sambava to these places.

to be contd.

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது. அதற்கடுத்து வரும் செய்திகள் – பறையன் பத்திரிக்கையைப் பற்றியும், லண்டன் பயணத்தைப் பற்றியும் உள்ள பகுதிகள் இங்கே, அதன் பின் வரும் பகுதியில், சாதி வேறுபாடின் துவக்கமும், காங்கிரஸ்காரர் சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷை இந்தியாவில் நடத்தவேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்திற்கு எதிரே புறப்பட்ட மனுவைப் பற்றியும். இந்த மனு இங்கிலாந்திலும் இந்தியாவிலும் ஏற்பட்ட தாக்கத்தைப் பற்றி இங்கே. அதற்கடுத்த ஆதி திராவிடர் சமூகமேற்பட்டது எப்படி, மற்றும் இந்த சமூகத்தவர் கல்விப் பெற்றதை குறித்து. ரெட்டைமலை ஸ்ரீனிவாசனின் சட்டசபை பணிகள் குறித்து இங்கே. வட்டமேஜை மாநாடைபற்றியும், எம். சி. ராஜா கொண்டுவந்த மசோதாவைப்பற்றியும் குறிப்புகள் இங்கே.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here. The next part about the Paraiyan journal and the travel to London is here, which is followed by the section on the origin of caste and the birth of a petition against the Congress demand to hold the Civil Services exam in India and the impact it has in both England and India. The subsequent chapters are on how Adi Dravida society was formed and how they gained education and on Rettaimalai Srinivasan’s service in the Legislative Assembly, followed by brief notes on the Roundtable conference and a legislation brought in by M.C. Raja.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 10

பழக்க வழக்கம்
Habits

இந்த சரித்திரத்தை அச்சிடபோகும் தருவாயில் ஆதி திராவிடர்களைப் பல இடுக்கண்களால் ஜாதி இந்துக்கள் வாதித்து வரும் பழக்கம், வழக்கம், மாமூல் என்பவைகள் வேரோடு களைந்தெறிய ஓர் மசோதாவை ராவ் பகதூர் எம். சி. ராஜ கொண்டு போனார். இரண்டு சட்ட சபைகளும் அங்கீகரித்திருக்கின்றன. இந்த சட்டமும் பிரிட்டிஷ் மலையாளம் ஜில்லா ஆலய பிரவேச சட்டமும் பல்லில்லா பாம்புகளை யொத்தன. இச்சட்டங்களை மீறினவர்கள் பேரில் சிவில் கோர்டில் தாவா தொடுக்கவேண்டுமாம். ஜாதி இந்துக்கள் அவைகளைப் பசியால் வருந்த செய்து கொன்றுவிடாமல் இவ்வினத்தவர் காப்பாற்றினால் சிலநாளில் பற்கள் முளைத்து விடும்.

When this autobiography was going to press, Rao Bahadur M.C. Raja brought in a resolution against the habits and extortions with which the caste Hindus tortured the Adi Dravidar. Both legislative assemblies approved it. This law and the British Malayalam Zilla’s Temple Entry law are like toothless snakes. The Civil Court has to proceed with action against those who have broken these laws. To prevent the caste Hindus from starving and killing these laws, the people of this community should protect them; they will sprout fangs in a while.

வட்டமேஜை மகாநாடு
Round table conference

சவர்கட்சி மகாசபை என்னும் வட்டமேஜை மகா நாட்டுக்கு என்னையும் டாக்டர் அம்பேத்காரையும் இந்தியாவில் தாழ்த்தப்பட்டார் பிரதிநிதிகளாக கவர்ண்மென்டார் தேர்ந்தெடுத்து வரவழைத்திருந்தார்கள். நாங்களிருவரும் நகமும் சதையுமாகவிருந்து உழைத்தோம். 1928-1929-ம் வருஷங்களில் நடந்த மகா சபைக்கு நாங்களிருவரும் சென்றிருந்தோம். 1930-ம் வருஷம் டாக்டர் மட்டும் மகா சபைக்கு போனார். என் ஆலோசனையைக் கேட்க இந்தியா இராஜபிரதிநிதி கமிட்டிக்கு (Viceroy’s Consultative Committee) என்னை அழைத்துக் கொண்டார்கள். இந்தியாவிலுள்ள இந்த ஜனாங்கத் தாரவர்களுக்கு தனி தொகுதியும் வோட்டு உரிமையும் மற்ற சமூகத்தர்களைவிட அதிக அனூகூலமாக அனுக்கிரகிக்கப் பட்டது. இதின் பலாபலன்களை அடுத்த இரண்டு மூன்று எலக்ஷன்களில்  தாழ்த்தப்பட்டோர் தெரிந்து கொள்ளுவார்கள்.

Doctor Ambedkar and I were selected as the representatives of the Depressed Classes and invited by the government for the all-party conference known as the Round Table conference. We worked closely together like nail and flesh. Both of us had attended the conference in 1928-1929. In 1930, only Doctor attended. They invited me to give my counsel to the Viceroy’s Consultative Committee. Separate constituencies and voting rights for these people would be especially beneficial, more than for those of other communities. The Depressed Classes will enjoy the fruits of this in the next two or three elections.

சில நாட்களில் தாழ்த்தப்பட்டோர் உயர்த்தப் பட்டோராகியும் வெகு வலுவான சமூகத்தவர்களாகியும் ஆட்சியை கைப்பற்றும் நிலைக்கும் வந்துவிடுவார்கள். இதையறிந்த ஜாதி இந்துக்கள் தாழ்த்தப்பட்டோர் தங்களின்று பிரிந்து பெரியதோர் தனி சமூகமாக ஆகாதவண்ணம் தங்களோடு சேர்ந்துகொள்ள ஆலய பிரவேசம் என்றும் தீண்டாமையை  யொழிப்ப தென்றும் கிளர்ச்சி செய்து வருகிறார்கள்.

In a while, the Depressed Classes will become elevated and a strong community who will have the ability to capture power. In order to prevent the Depressed Classes separating from them and forming a big, distinct community, the caste Hindus have begun to protest for temple entry and against untouchability.

இந்த மகாசபை நடந்துகொண்டிருக்கும் காலத்தில் நேர்ந்த இரண்டொரு சம்பவங்களை மாத்திரம் சுருக்கி சொல்லுகிறேன். ஜார்ஜ் மன்னரையும் ராணியையும் காணும்பொருட்டு வின்சர் காஸ்சல் (Windsor Castle) என்னும் ராஜமாளிகைக்கு சபைக்கு சென்றிருந்த இந்தியா பிரதிநிதிகள் அழைக்கப்பட்டார்கள். என்னுடனும் சக்கரவர்த்தி, சக்கரவர்த்தினி இருவரும் கை குலுக்கி உபசரித்தார்கள். இப்படியாக மூன்று தடவை நடந்தது. ராஜமாளிகையில் சிற்றுண்டியும் பரிமாறப்பட்டது. பின்னுமோர்தடவை மன்னவரிடம் சம்பாஷிக்க நேர்ந்தது. தீண்டாமை என்றால் என்னவென்று மன்னவர் வினவினார். மேல்ஜாதியான் என்போன் கீழ்ஜாதியான் என்போனைத் தீண்டமாட்டான் என்றபோது, “ஒரு கீழ்ஜாதியான் தெருவில் விழுந்து விட்டால் மேல் ஜாதியான் தூக்கிவிடமாட்டானா?” என்று மன்னவர் பின்னும் வினவினார். தூக்கிவிடமாட்டான் என்றபோது மன்னர் திடுக்கிட்டு அசைந்துநின்று “அவ்விதம் நடக்க என் ராஜ்யத்தில் விடவேமாட்டேன்” என்றார். மன்னவர் மாளிகைக்குள் பிரவேசிக்கவும் மன்னரோடு கைகுலுக்கி பேசவுமுண்டான பாக்கியம் நமது சமூகத்தை பொருந்தியதல்லவா? இதர சமூகத்தவரோடு நம்மையும் சமமாக மன்னவர் நடத்தியதினால் ஆங்கிலேய அரசாட்சி எவ்வளவு அன்பும், அருமையுமானதென்றும் நம்மினம் முன்னேறவுஞ் செய்ததென்றும் விளங்குகிறது.

I will briefly describe one or two incidents that took place when this Conference was on. The Indian representatives were invited to Windsor Castle, the royal palace, in order to see King George and the Queen. The Emperor and Empress shook hands with me and gave us their hospitality. This happened three times. Tea was also served at the royal palace. It later happened that I could converse with the King. He asked me what untouchability was. When I said that those of higher castes will not touch those of the lower castes, he asked, “If a lower caste man should fall on the street, won’t the higher caste man help him up?” When I said he would not help him up, the king was stunned. He stood up and said, “I will not allow this to happen in my Empire.” The honour of entering the King’s palace and shaking hands with him and talking with him, does not this honour belong to my people? From the fact that the King treated us on par with other communities, we know how kind and excellent British rule is, and how it has helped our community progress.

சிவில் சர்வீஸ் பரீக்ஷை இந்தியாவில் நடைபெற கூடாதென்ற தாழ்த்தப்பட்டார் எதிர் மறுத்ததை முன்னிட்டு விவாதம் நடந்தபோது காங்கிரசுக்கு சார்பாகவிருந்த நார்ட்டன் (Eardly Norton) துறை அவர்கள் ஏளிதமாய் தாழ்த்தப்பட்டோனாயிருக்கும் நான் பாடிங்டன் (Paddington) என்னும் ஒரு குக்கிராம குடிசையிநின்று சென்ட் ஜேம்ஸ் (St. James Palace) என்னும் ராஜ மாளிகைக்குப்போக அபேட்சிக்கின்றேன் என்றார். வட்டமேஜை மகாசபை சென்ட் ஜேம்ஸ் மாளிகையில்தான் நடந்தது. ஒருநாள் அம்மாளிகையின் ஒரு பெரிய அறையில் நான் வீற்றிருக்கும்போது நார்ட்டன் துறை சொன்னது என் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. நான் புன்சிரிப்பு கொண்டு ஏழை மக்களின் பொருட்டாக நடபதேல்லாமிறைவன் செயலென மகிழ்ந்தேன்.

When the Depressed Classes had protested against holding the Civil Service exams in India, Eardly Norton, who had been in support of the Congress, had made a derogatory remark about me. He had said that I who belonged to the Depressed Classes was attempting to enter St. James Palace, the royal palace, from a hut in the tiny village of Paddington. The Round Table conference took place in St. James Palace. Once when I was seated in one of the large rooms of that palace, Norton’s remark came to my memory. I smiled and took delight in the fact that all that happened for the poor was an act of God.

நான் இந்தியா திரும்பிவந்தபோது மகாசபையில் இவ்வினத் தவர்பால் நடந்த விஷயங்களை என் சொந்த செலவில் பிரசூரம் செய்தும் பல கூட்டங்கள் கூட்டியும் விளக்கிக்காட்டினேன்.

When I returned to India, I published, at my own expense, what had happened at the Round Table conference for people of this community. I also convened a few gatherings to explain these things.

to be contd.

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது. அதற்கடுத்து வரும் செய்திகள் – பறையன் பத்திரிக்கையைப் பற்றியும், லண்டன் பயணத்தைப் பற்றியும் உள்ள பகுதிகள் இங்கே, அதன் பின் வரும் பகுதியில், சாதி வேறுபாடின் துவக்கமும், காங்கிரஸ்காரர் சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷை இந்தியாவில் நடத்தவேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்திற்கு எதிரே புறப்பட்ட மனுவைப் பற்றியும். இந்த மனு இங்கிலாந்திலும் இந்தியாவிலும் ஏற்பட்ட தாக்கத்தைப் பற்றி இங்கே. அதற்கடுத்த ஆதி திராவிடர் சமூகமேற்பட்டது எப்படி, மற்றும் இந்த சமூகத்தவர் கல்விப் பெற்றதை குறித்து. ரெட்டைமலை ஸ்ரீனிவாசனின் சட்டசபை பணிகள் குறித்து இங்கே.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here. The next part about the Paraiyan journal and the travel to London is here, which is followed by the section on the origin of caste and the birth of a petition against the Congress demand to hold the Civil Services exam in India and the impact it has in both England and India. The subsequent chapters are on how Adi Dravida society was formed and how they gained education and on Rettaimalai Srinivasan’s service in the Legislative Assembly.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 9

சட்டசபை
Legislative Assembly

நான் சட்டசபையைச் சேர்ந்த மூன்று மாதங்களுக்குள் ஒரு தீர்மானத்தை சபை முன்பாக கொண்டுபோனேன். சபையார் ஏகவாக்காய் ஒப்புக்கொண்டார்கள். அதாவது, தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்புகளைச் சேர்ந்தவர்கள் பொது ரஸ்தாக்கள், கிணறுகள், பொது கட்டிடங்கள், மார்கட்டுகள் முதலியவைகளை உபயோகிப்பது கவர்ன்மெண்டார் கொள்கை.

Within three months of joining the Legislative Assembly, I brought a new resolution before the Assembly. It was accepted unanimously. The resolution made it government policy that those belonging to the Depressed Classes should be able to use public roads, wells, buildings and markets.

மதுவிலக்குவதை ஆரம்பிக்க கருதி வாரத்திற்கொருநாள் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளிலும் பண்டிகை நாட்களிலும், கவர்ன்மெண்டார் விடுமுறை நாட்களிலும் சாராயக்கடைகள் மூடப்படவேண்டுமென ஓர் தீர்மானம் சட்டசபை முன்பாக கொண்டுபோனேன். அதைச் சபையார் ஏற்றுக் கொண்டார்கள். சில மாதங்கள் மட்டும் சாராயக் கடைகளை ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் மூடி வைத்திருந்து அதனால் கலால் வருமானம் குறைவுபடுகிற  தென்று கவர்ன்மெண்டார் கடைகளை மறுபடியும் வழக்கம் போல் திறந்துவிட்டார்கள்.

With the aim to initiate Prohibition, I brought a resolution before the assembly that the liquor shops should be shut once a week, on Sundays, on festival days, and on Government holidays. The members accepted it. For a few months only, the liquor shops were shut on Sunday. Seeing that their income fell, the Government again let the shops stay open as usual.

எழுதப்படிக்கத் தெரியாத பாமர ஜனங்கள் பத்திரங்களில் கைநாட்டு அல்லது விரல் முத்திரை போட வேண்டுமானால் தாசில்தார்களுக்கு முன்பாகவோ அல்லது அவர்களை போன்ற பொறுப்பாளிகள் முன்பாகவோ சாட்சிகளுக்கு முன் பத்திரத்தில் அடங்கிய விஷயங்களை தெளிவாய் வாசித்து காட்டி கைநாட்டு அல்லது விரல் முத்திரை போடும்படிசெய்து சாட்சிகள் கையொப்பங்களும் செய்யவைத்து மேற்கண்ட பொறுப்பானவர்களும் கையொப்ப மிட்டு பத்திரத்தை பூர்த்தி செய்யவேண்டும். கிராம முநிசீப்புகள் கணக்கர்கள் முன்பாக கைநாட்டு விரல் முத்திரை போடப்பட்ட பத்திரங்கள் செல்லப்படாது என்று ஒரு மசொதாகொண்டு போனேன். அதை கவர்ன்மெண்டார் அங்கீகாரம் செய்யவில்லை.

The ordinary people who did not know how to read or write, if they should have to put a fingerprint in lieu of a signature, it should be done in front of Tahsildars or others of similar responsibility with witnesses. The contents of the document should be clearly read out to them and the fingerprints should then be taken along with the signatures of the witnesses and those of the official present to complete the document. I brought in a petition to this effect, that documents with fingerprints affixed before the Village Muncifs and accountants should not be considered valid. It was not accepted by the government.

முனிசீப்பு, கணக்கர் முதலானவர்களை வம்சபரம்பரை பரியத்தை கொண்டு சர்க்கார் நியமனம் செய்யக்கூடதேன்று ஒரு தீர்மானம் கொண்டு போனேன். அதைப்பற்றி இந்த ராஜதாநியிலுள்ள மேற்படி உத்தியோகஸ்தர்கள் கூட்டங்கள் கூடி வெகு வலுவாய் எதிர்த்திருக்கின்றார்கள். அந்தத் தீர்மானம் இன்னமும் சட்டசபைக்கு முன் வரவில்லை.

I brought in a resolution that the Muncif, accountant and such posts should not be given on the basis of ancestral occupation of those posts. Many high-ranking officials in this region gathered in meetings to vociferously oppose this. This resolution has still not been brought before the Legislative Assembly.

கிராம முனிசீப்பு கோர்ட்களில் குற்றவாளிகளை தொழுவத்தில் போட்டுவைக்கும் சட்டத்தையும், வழக்கத்தையும் எடுபட செய்ததுமில்லாமல் தொழுவங்களைச் சுட்டெரிக்கும் செய்தேன்.

Not only did I ensure the removal of the law and custom that permitted Village Muncif Courts to enclose their prisoners in stables, I also torched these stables.

உப்பு வரி முற்றிலும் எடுபட வேண்டுமென ஒரு தீர்மானம் சபைக்கு முன் கொண்டுவரப்பட்டது. உப்பு விலை மிகக் குறைவாயிருப்பதால் ஏழைகளுக்கு அதனால் கஷ்டமில்லை. உப்பு வரியால் சர்க்காருக்கு வரும் வருமானத்தைக் கொண்டு ஏழைக் குடிகளுக்கு உபகாரம் செய்யலாமென்று நான் எதிர்த்தேன். வரி எடுபடவில்லை. அப்படி எடுபடாததால் இந்திய கவர்ன்மெண்டார் சென்னை கவர்ன்மெண்டாருக்கு பத்து லக்ஷத்திற்கு மேலாக கொடுக்க வேண்டிய ஏற்பாடிருன்தது. அது ஆதி திராவிடர்களுக்கு கவர்ன்மெண்டார் கொடுப்பார்களென எண்ணினேன். அதை வேறு காரியத்திற்கு சர்க்கார் உபயோகித்துக் கொண்டார்கள்.

A resolution had been brought before the assembly to remove the Salt Tax in full. Since the price of salt was very low, it did not harm the poor in any way. I protested the resolution, saying that the Sarkar could use the income from the Salt Tax to help the poor. The Tax was not removed. Since it was not removed, it happened that the Indian government had to give the Madras government more than ten lakh rupees. I thought that the government would give this money for the Adi Dravidar. The Sarkar used it for other purposes.

நிலவரியைக் குறைக்கவேண்டுமென ஒரு தீர்மானம் கொண்டு வரப்பட்டது. நிலசுவான்கள் சாகுபடி செய்யக் கூடியதற்கு மேலாக விஸ்தீரமான நிலங்களை வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அடுத்து கவர்ண்மென்டு நிலத்தை சாகுபடி செய்து பிழைக்க ஏழை குடியானவர்கள் மனு செய்து கொண்டால் நீர்பிடிப்பு, மேயகால், மாடுகள் போகும்வழி, பொங்கலுக்கு மாடுகள் சேர்ந்து நிற்குமிடம், ஒரு கல்லை நட்டுவிட்டு எல்லைப்பிடாரியை பூசைசெய்யுமிடம் என்னும் பலவித ஆட்சேபனைகள் செய்து, உழவு உழைப்பாளிகளுக்கு நாளொன்றுக்கு இரண்டு அணு கூலியும் சரிவரக் கொடாமல் தனவந்தாராய் தங்கள் பிள்ளைகளை கல்வியில் தேற்றி பெரும் உத்தியோகச்தராகச் செய்து மேல்மெத்தை வீடுகளிலும் மோட்டார்களில் சுற்றி சுகம் பெற்றிருக்குமிவர்கள் நிலவரி செலுத்த சக்தியற்றவர் களென்றால் எவ்வளவும் ஒப்புக் கொள்ள கூடியதல்ல வென்று பலமாய் எதிர்த்து தாக்கினேன். வரி குறைக்கப்படவில்லை.

A resolution for the reduction of property tax had been brought. Land owners currently land in excess of the area they are able to harvest. These people, if the poor should take the rights to harvest government lands adjacent to theirs, will have several restrictions such as where they can take water, graze cattle, route the cows, have place for the Pongal cows to stand, plant a stone and claim space to worship the boundary deities. These people will not give the poor the meagre wages due to them and lead wealthy lives with their children doing well in education and taking up high-ranking posts, living in houses with upper-storeys and taking their pleasure by driving around in motor vehicles. If these people claim that they do not have the means to pay property tax, it is entirely unacceptable. I opposed the resolution strongly and the tax was not reduced.

சபையின் பல கமிட்டிகளில் வீற்றிருந்தேன். அங்கே நான் பேசிய விஷயங்கள் அநேகம். பல கமிஷன்களுக்கு முன்னால் சாட்சியம் கூறியுமிருக்கின்றேன்.

சட்டசபையில் தாழ்த்தப்பட்ட இனத்தவரான கணம் தங்கிய அங்கத்தோர்கள் தங்கள் தொகுதியில் என்னை தலைவராக தெரிந்தெடுத்து வைத்திருந்தார்கள். பதினைந்து வருடம் சட்டசபையில் வீற்றிருந்தேன். பின்னும் தற்போது நடக்கும் சட்டசபையில் மேல்சபை (Legislative Council) யில் நான் நியமிக்கப்பெற்று வீற்றிருக்கின்றேன்.

I participated in many committees of the Assembly. I spoke on several things. I bore witness before several commissions.

In the Legislative Assembly, the honourable members belonging to the Depressed Classes elected me as their leader for their constituency. I was part of the Assembly for 15 years. Now, I have been appointed to the Legislative Council.

To be contd.
இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது. அதற்கடுத்து வரும் செய்திகள் – பறையன் பத்திரிக்கையைப் பற்றியும், லண்டன் பயணத்தைப் பற்றியும் உள்ள பகுதிகள் இங்கே, அதன் பின் வரும் பகுதியில், சாதி வேறுபாடின் துவக்கமும், காங்கிரஸ்காரர் சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷை இந்தியாவில் நடத்தவேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்திற்கு எதிரே புறப்பட்ட மனுவைப் பற்றியும். இந்த மனு இங்கிலாந்திலும் இந்தியாவிலும் ஏற்பட்ட தாக்கத்தைப் பற்றி இங்கே. அதற்கடுத்த ஆதி திராவிடர் சமூகமேற்பட்டது எப்படி, மற்றும் இந்த சமூகத்தவர் கல்விப் பெற்றதை குறித்து.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here. The next part about the Paraiyan journal and the travel to London is here, which is followed by the section on the origin of caste and the birth of a petition against the Congress demand to hold the Civil Services exam in India and the impact it has in both England and India. The subsequent chapters are on how Adi Dravida society was formed and how they gained education.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 8

கல்வி
Education

தாழ்த்தப்பட்டும் ஏழைகளாகவும் மௌடிகமுள்ளவர்களாகவுமிருக்கும் இச்சமூகத்தாரை உயர்த்த வேண்டுமானால் கல்வியை அவர்களுக்குள் பரவச் செய்யவேண்டுமென கருதி G.O. 68-1893 கவர்ன்மெண்டார் உத்தரவு ஒன்று வெளிப்படுத்தினார்கள். அது ஒரு சிலாசாசனமென்றே சொல்லலாம். குறைந்தது ஏழு பிள்ளைகள் வாசிக்க சேர்ந்தால் அதை ஒரு பள்ளிக்கூடமாக கவர்ண்மென்டார் ஒப்புக்கொண்டு கிறாண்டு கொடுக்கவேண்டும் என்றும் இன்னும் பல அநூகூலமான விதிகளும் அதில் இருந்தன. தீண்டாதாருக்கு போதிக்க ஜாதி இந்துக்கள் முன்வராமலிருந்துவிட்டார்கள். தீண்டாதாருக்கு ஜனசமூகத்தில் உபாத்தியாயர்கள் கிடைக்கவில்லை. சென்னை நகரில் மதமாற்றுதலுக்கென்று அவரவர்கள் ஸ்தாபித்த பள்ளிக் கூடங்களுக்கு கவர்ன்மெண்டார் உத்தரவு அனுகூலமாயிராததால் அந்த விதிகளின்படி இந்த இனத்து பிள்ளைகளை சேர்த்துக்கொள்ள மனமில்லாதவர்களாயிருந்தார்கள். ஆகையால் கவர்ண்மென்டார் உத்திரவு சென்னை நகருக்குள் பலிதப்படாமல் போய் விட்டது. இந்த தௌர்பாக்கியமான நிலையை கவர்ண்மென்டாருக்கு 1898 அக்டோபர் மாதம் 21-ந் தேதி தெரிவித்தேன். நான் தெரிவித்ததின் பயனாக சென்னை முனிசிபாலிட்டியார் பாடசாலைகளை ஸ்தாபிக்க வேண்டி உத்தரவளித்தார்கள். நாளுக்குநாள் உயர்தர கல்வியில் தேர்ந்துவர இவ்வினத்தவர் ஆரம்பித்து விட்டார்கள். சர்க்கார் ரிக்கார்டுகளை பரிசோதித்து பார்த்தால் 1772 வருஷ முதல் சர்க்கார் இவ்வினத்தவர் பொருட்டாய் கவலை எடுத்துவந்ததாக காணப்படுகிறது. அக்காலத்தில் பார்லிமெண்டுக்கும் நமது கவர்ண்மெண்டாருக்கும் கடிதபோக்கு வரவு நடந்து நம்மின குடியானவர்கள் பொருட்டாய் அநேக காரியங்களை நடத்தி இருக்கின்றனர். 1818 வருஷம் ரெவெநியூ போர்டார் கலெக்டர்களை நம்மின குடியானவர்களின் நிலைமையைப் பற்றி விசாரித்திருக்கின்றார்கள். பிறகு எப்படியோ கவனியாதிருந்து 1893 -ம் வருஷம் கல்வி கற்பித்து கொடுக்க சர்க்கார் தலைப்பட்டார்கள். அப்போதும் சர்க்கார் முயற்சி பலிதப்படாமல் போயிற்று. கிராம முனிசீப்பு முதல் ரெவின்யூ இனிஸ்பெக்டர்கள்  தாசில்தார்கள் தேப்ட்டி கலெக்டர்கள், கலெக்டர்கள், ரெவின்யூ போர்டுமட்டுமுள்ள உத்தியோதஸ்தர்கள் ஜாதி-இந்து இன பந்துக்கள். அவர்களுக்குள் நிலபாத்தியமுள்ளவர்கள் அநேகர். இவ்வின குடியானவர்கள் முன்னேராமல் சூட்சமா சூட்சிகளை இச்சாதி இந்துக்கள் செய்துவந்ததே காரணம்.

To uplift this community that is oppressed and poor, the Government decided that education should be spread among them and released an order, G.O. 68-1893. It has to be termed a great achievement. It had several rules that were helpful to our cause such as the one that declared that any place where a minimum of seven children gathered to learn should be declared a school and the Government should give a grant. The caste Hindus did not come forward to teach the untouchables. There were no teachers to be found among this society of people for the untouchable. In Chennai, people of various denominations had set up their own schools for the purpose of conversion. Since the Government’s order was not favourable to them, they did not have the heart to take in children of this community in keeping with the rules. So the Government Order did not have much use in Chennai city. I announced this sad state of affairs to the government on October 21, 1898. As a result of this announcement, the Chennai Municipality members issued orders for the establishment of schools. Day by day, people of this community began to avail quality education. Looking at the Sarkar’s records, it can be seen that they have been concerned about these people from 1772. There had been exchange of letters between the Parliament and our Government, and many things have been done for our people. In 1818, the Revenue Board had enquired with Collectors about the state of citizens of our clan. Then, somehow, after being without attention, in 1893, the Sarkar took the initiative to impart education. Then, too, their efforts were in vain. From the Village Muncif to the Revenue Inspectors, Tahsildars, Deputy Collectors, Collectors and Revenue Board officials, they are all the kith and kin of caste Hindus. Many owned land. The conspiracies of these caste Hindus is the reason why people of this community could not progress.

121 வருஷம் தூண்டுவாரற்று இருந்தது போல இனியுமில்லாமல் நம்மினத்தவர்களுக்குள் கல்வியை பரவச்செய்ய விடாமுயற்சியை இடைவிடாமல் பாடுபட வேண்டுமென அந்த 1893-ம் வருஷத்தில் ‘பறையன்’ பத்திரிக்கை பிரசுரித்தேன் . அது ஒரு தூண்டுகோலாயிற்று. லேபர் கமிஷனர் மூலமாகவும் டைரெக்டர் மூலமாகவும் வருஷா வருஷம் 20, 30 லக்ஷம் ரூபாய் சர்க்கார் செலவு செய்து கல்வி போதித்து வருகிறார்கள். இவ்வினத்தவரின்பேரால் பெற்றதைத் தாங்களும் அனுபவித்து தங்களினத்தவர்களுக்கும் உதவி. இனத்தை விருத்தி செய்ய வேண்டும். முன்னேற்றத்திற்கு கல்வியே முக்கிய காரணமாகும்.

சென்னை சர்வகலா சங்கத்தில் 10 வருடமாக அங்கத்தினராக ஆதி திராவிடர் அபிவிருத்தியை கண்ணும் கருத்துமாய் காத்து வருகிறேன்.

I published the ‘Paraiyan’ journal in 1893, so that we may not lie with none to motivate us as we did those 121 years, that education should spread among our people and that I should labour ceaselessly for this cause. It became a provocation. Through the Labour Commissioner and Director, the Sarkar now spends around 20-30 lakh Rupees a year to impart education. By assisting people of this community, they have also benefited. The community must develop. Education is an important reason for progress.

As a member of the Chennai Sarvakala Sangam, I have been protecting the welfare of the Adi Dravida with great care for the last ten years.

to be contd.

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது. அதற்கடுத்து வரும் செய்திகள் – பறையன் பத்திரிக்கையைப் பற்றியும், லண்டன் பயணத்தைப் பற்றியும் உள்ள பகுதிகள் இங்கே, அதன் பின் வரும் பகுதியில், சாதி வேறுபாடின் துவக்கமும், காங்கிரஸ்காரர் சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷை இந்தியாவில் நடத்தவேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்திற்கு எதிரே புறப்பட்ட மனுவைப் பற்றியும். இந்த மனு இங்கிலாந்திலும் இந்தியாவிலும் ஏற்பட்ட தாக்கத்தைப் பற்றி இங்கே. அதற்கடுத்த ஆதி திராவிடர் சமூகமேற்பட்டதேப்படி எப்படி அத்தியாயம் இங்கே.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here. The next part about the Paraiyan journal and the travel to London is here, which is followed by the section on the origin of caste and the birth of a petition against the Congress demand to hold the Civil Services exam in India and the impact it has in both England and India. The subsequent chapter on how Adi Dravida society was formed is here.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 7

ஆதி திராவிடர் சமூக மேற்பட்டதெப்படி?
How was Adi Dravida society formed?

இராஜ பிரதிநிதியும் கவர்னர் ஜெனரலுமான எல்ஜின் (Elgin) பிரபு 1895 டிசெம்பர் 6 சென்னைக்கு விஜயமானபோது பறையர் சமூகத்தை நிலைநாட்ட கருதி சென்னை நகரில் ஜெனரல் பாட்டர்ஸ்ரோடும் மவுண்டு ரோடும் சந்திக்குமிடத்தில் விசாலமான மவுண்டு ரோடுக்கு குறுக்கே நீண்டதோர் பந்தலிட்டு அதை சிங்காரித்து மத்தியில் இரு புறங்களிலும் ‘பறையர் மகாஜன சபையார் மாக்ஷிமை தங்கிய எல்ஜின் பிரபு பெருமாட்டி வரவேற்பு’ என்று தங்கம்போன்ற எழுத்துகளை யொட்டி நாட்டியா பிரிடஷ்த்வஜங்கள் காற்றிலசைத்து வருக! வருக! வென்றழைக்க இந்திய அரசர் மற்றும் பிரதான கனவான்க்களுமுள் பிரவேசித்து ரதாரூடறாய் போக அவ்வினத்தவர் கண்டு கழித்து மகிழ்ந்து பெருமை கொண்டாடினார்கள். இரவிலும் தீபாலங்காரமிருந்தன.

When the royal representative and the Governor General Lord Elgin came to Chennai on December 6, 1895, in order to establish the Paraiyar community, a giant arch was erected across the breadth of Mount Road where it meets General Patters Road. It was decorated, and in the centre and on both sides, it bore in golden letters ‘Paraiyar Mahajana Sabha welcome the most excellent Lord Elgin’. The festoons waved in the breeze as if to say, ‘Welcome! Welcome!’, and the members of the Indian government and other dignitaries proceeded through it royally, as people of this clan watched with joy and pride. At night, there were lamps to adorn it.

கவர்னர் ஜெனரல் அவர்களுக்கு வந்தனோபசார பத்திரிக்கை சமர்பிக்க உத்தரவு பெற்று மகாஜான சபை தலைவரையும் ஆறு அங்கத்தினர்களையும் காரியதரிசியாகிய நான் கவர்னர் வீட்டுக்கு அழைத்து போனேன். போகும் வழியில் எங்களில் ஒருவர் ஓர் ஆலோசனைச்செய்து இவ்வினத்திலுள்ள ஓர் கனதனவானையும் அழைத்து போகலாம் என்றார். அதற்கிசைந்து சென்று அந்த தனவானைக் கண்டபோது அவர் தாமதம்செய்து வார்த்தைகாலாடி வராமல்போனார். அதனால் காலதாமதமாகி குறித்த நேரத்திற்குமேல் அரைமணி தாமதமாகிவிட்டது. எங்களைக் காணாததால் கவர்ன்மெண்டு மாளிகைக்குள் பிரவேசிக்க பயந்து எங்கேனும் நாங்கள் நின்று கொண்டிருப்போமென்று கட்டிடத்தைச்சுற்றி சேவகர்கள் தேடிப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நேராய் கட்டிடத்திற்கு முன்புறம் சென்று வண்டிகளை விட்டிறங்கி உள்பிரவசித்தோம். கவர்னர் மாளிகைக்குள் இதற்குமுன் இவ்வினத்தவர் பிரவேசித்ததில்லை யாகையால் சீப்செக்ரடியாருக்கு இந்த சந்தேகமுண்டாயிற்று.

When they received the order to submit their message of welcome to the Governor General, I, as the secretary, took the Mahajan Sabha leader and six members to the Governor’s house. On the way, one of them suggested that we take along another man. When we went to see him, he delayed us, exchanged words and did not come with us. We were thus delayed by half an hour beyond the appointed time. Since they could not see us, the servants were searching for us around the building, wondering if we were afraid to enter the Government Bungalow and were standing somewhere outside. We went straight to the entrance of the building, alighted from our vehicles and entered. Nobody from this clan has ever entered the Governor’s Bungalow before and that was why the Chief Secretary had had this doubt.

அங்கே ஆங்கிலேய இந்தியர்கள், மகமதியர்கள், கிறிஸ்தவர்கள், எட்டு எட்டுபேர்கள் கும்பல் கும்பலாக நின்றுகொண்டு காத்திருந்தார்கள். நாங்களும் ஒரு கும்பலாக சேர்ந்து நின்றோம். எங்களைக்கண்ட மாற்ற சமூகத்தார் வெறுப்பும் சினமுங் கொண்டவர்களாகத் தோற்றப்பட்டார்கள். அவர்களோடு எங்களையும் சமமாக ஒரு சமூகத்தவராக அங்கீகரித்து தக்க சமாதானமான நல்மொழி கூறினார் எல்ஜின் பிரபு. அன்றுமுதல் இந்து சமூகத்தினின்று பிரிந்து பறையர் தனியதோர் சமூகத்தவர்களாக அங்கீகரிக்கப்பட்டார்கள். பின் இந்த இராஜபிரதினதிகளும் கவர்னர்களும் இவர்களை தனியதோர் சமூகமாக அங்கீகரித்தும் அனுசரித்தும் வருகின்றார்கள். 1898 மாக்ஷிமைபொருந்திய மகாராணி இந்தியா சக்ரவர்த்தினியின் அறுவதாவது ஆளுகைவிழாவின் போது வாழ்த்து கூறி அனுப்பிய உபசார பத்திரிகையை ராணியார் அகமகிழ்ந்து அங்கீகரித்ததாக இந்தியா செக்ரடரியார் 1898 ஜூன் 11 எழுதியிருக்கின்றார். மேற்கண்ட மூன்று சமூகத்தவர் போல் பறையர் பஞ்சமர் தாழ்த்தப்பட்டார் என்னும் பலபேரால் அழைக்கப்பட்டு வந்து இப்போது ஆதி திராவிடர் என வழங்கும் சமூகத்தவர்களுக்கு இதர சமூகத்தவர்கள்போல் அரசாங்கத்தில் காரிய நிர்வாகத்திலும், பரிபாலன நிறைவேற்றத்திலும் இராஜிய வியவகார மந்திரி பதவியிலும், பங்கு பெரும் உரிமை உண்டாகியிருக்கிறது. ஆனதால் சட்ட சபைகள், முனிசிபாலிட்டிகள், லோக்கல் போர்டுகள் பஞ்சாயத்துகள் மற்றுமுள்ள ஸ்தாபனங்களுக்கு அங்கங்களாகவும், சிவில் சர்வீஸில் உயர்தர உத்தியோகச்தராகவும் இந்த இனத்தவர்கள் மந்திரிகளாகவும் மேயர்களாகவும் அமையப்படுவதுமின்றி கல்வியிலும் செல்வத்திலும் விருத்திபெற மேற்கண்ட இனத்தவர்களை நான் சேகரித்து ஒரு முக்கிய குல சமூகமாக நிலைநாட்டியதே மூலகாரணமாகும். இச்சமூகத்தவர்களின் மகாசபை தொடர்ந்து நடைப்பெற்றே வந்திருக்கிறது. காலவரையருத்தல் முன்னிட்டு பெயர் மாற்றப்பட்டது. சென்னை மாகாண தாழ்த்தப்பட்டார் ஐக்கிய மகாசபை (Madras Depressed Classes Federation) என்றும் (Scheduled Castes Party) செட்யூல் காஸ்ட் பார்ட்டி என்றும் இவ்வினத்திலுள்ள கனவான்கள் நடத்தி வருகிறார்கள். அதில் என்னை தலைவராக தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்கள்.

There Anglo Indians, Mohammedans and Christians stood in groups of eight, waiting. We, too, joined them as a group. Seeing us, the people of the other communities seemed to have hatred and anger on their faces. Lord Elgin spoke soothing words of goodwill, acknowledging us as a community equal to theirs. From that day on, the Paraiyar community were acknowledged as separate from Hindus. Then the royal representatives and Governors began to acknowledge and honour this community as distinct and separate. In 1898, the Indian Secretary wrote to us on June 6 to say that the her excellency the Queen, Empress of India, had received with great delight and acknowledged the wishes that we had sent for for the 60th anniversary of her coronation. Just like for the three communities mentioned above, the ones who were called by many names including Paraiyar, Panjamar and Depressed Classes, were now called Adi Dravidar and the right to participate in the Government’s administration and ministerial posts came into being. Besides people of this clan being appointed as ministers and mayors, in Legislative Assemblies, Municipalities, Local Boards, Panchayats and other administrative posts, in high posts in the Civil Service, that they may grow in wealth and education, the efforts I put into gathering this community to make it an important part of society were a principal reason. The Mahasabha of the people of this community continues to function. The name was changed in the course of time. The Madras Depressed Classes Federation and the Scheduled Castes Party are conducted by respectable members of this community. They have also selected me as the leader for this.

இன்றைக்கும் இவ்வினத்தவரை ஜாதி இந்துக்கள் இம்சித்தே வருகிறார்கள். சில வருஷங்களாக சிவில் சர்வீஸ் பரீக்ஷை இந்தியாவிலும் நடைபெற்று வருகிறது. இந்த பரீக்ஷையில் தேர தமது குல வாலிபர்களும் அபேக்ஷகராகும் திறமையில் வந்திருப்பதால் பரீக்ஷை இந்தியாவில் நடப்பதைப்பற்றி எதிர் மறுக்கப் படவில்லை. நித்தியா கருமானுஷ்டங்களை நடத்துகிறபோது என் இனத்தவர்கள் தௌர்பாக்கியமான நிலைமையை நினைத்து அவர்கள் அபிவிருத்தியடைந்து வாழக் கிருபைகூர கடவுளை நோக்கி நான் பிரார்த்தித்து வருகிறேன். தங்கள் சமூகத்தை சீர் தூக்க பாடுபடுபவர்கள் வம்ச பாரம்பரியமாய் சகல சம்பத்துடையவர்களாவார்கள்.

Till date, the caste Hindus torture the people of this clan. For some years now, the Civil Service exam has been held in India too. Young men of the clan have established their merit and risen in the ranks in the exam, and this cannot be denied. While conducting my rituals, I think of the blessed state of the people of my clan and I pray to god that they may continue to flourish. Those who labour to uplift their people will live with all wealth and honour across generations.

…

To be contd.

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது. அதற்கடுத்து வரும் செய்திகள் – பறையன் பத்திரிக்கையைப் பற்றியும், லண்டன் பயணத்தைப் பற்றியும் உள்ள பகுதிகள் இங்கே, அதன் பின் வரும் பகுதியில், சாதி வேறுபாடின் துவக்கமும், காங்கிரஸ்காரர் சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷை இந்தியாவில் நடத்தவேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்திற்கு எதிரே புறப்பட்ட மனுவைப் பற்றியும். இந்த மனு இங்கிலாந்திலும் இந்தியாவிலும் ஏற்பட்ட தாக்கத்தைப் பற்றி இங்கே.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here. The next part about the Paraiyan journal and the travel to London is here, which is followed by the section on the origin of caste and the birth of a petition against the Congress demand to hold the Civil Services exam in India and the impact it has in both England and India.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 4

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here.

பத்திரிகை 1893-ம் வருஷம்

Journal in the year of 1893

நான்! நான்!! என்ற மகா மந்திரத்தை ஜெபித்து கொண்டிருப்பவன் தன்னையுணர்ந்து சகலமுமரியும் ஞானியாகி தலைவனை காண்பதுபோல நான்! நான்!! என்று எவன் ஒருவன் தன்னையும் தன் இனத்தையும் மறுக்காமல் அச்சமும், நாணமுமில்லாமல் உண்மை பேசி தன் சுதந்திரத்தை பாராட்டுகிரானோ அவன் மதிக்கபெற்று இல்வாழ்க்கையில் சம்பத்துள்ளவனாய் நித்தியா சமாதானத்துடன் வாழ்வானாகையால் பறையர் இனத்தவனொருவன் “பறையன் என்பவன் நான் தான்” என்று முன்வந்தாலோழிய அவன் சுதந்திரம் பாராட்ட முடியாமல் தாழ்த்தப்பட்டு என்றும் தரித்திரனை இருப்பானாகையால் “பறையன்” என்னும் மகுடம் சூட்டி ஒரு பத்திரிகை பிரசூரித்தேன். அது 1893 அக்டோபர் வெளியாயிற்று. நாலு பக்கங்களுள்ள ஒரு சிறிய மாதாந்திர பத்திரிகை. விலை பிரதி ஒன்றுக்கு அணா இரண்டு. அதை கண்ட பறையர் என்று என் குலத்தவர்கள் வெகு ஆவலுடன் அங்கீகரித்தார்கள்.

He who is chanting the great mantra of ‘I! I!!’ will understand himself and become all-knowing and all-seeing. Similarly, he who says, ‘I!I!!’ of himself and speaks the truth of his race without fear or embarassment and celebrates his freedom, he will lead a respectable family life with good property and eternal peace. Therefore, unless a member of the ‘paraiyan’ clan comes forward and says ‘I am a Paraiyan’, he will not be able to celebrate freedom and will remain oppressed and a pauper. Therefore, I published a journal crowned with the name ‘Paraiyan’. It was published in 1893 October. It was a small monthly with four pages. It cost 2 annas per copy. People of my clan, the ones named ‘Paraiyar’, endorsed it with great enthusiasm.

விளம்பரத்திற்கும் முதல் சஞ்சிகை பதிப்புக்கும் ரூ. பத்து செலவானது. இரண்டு நாளையில் சுமார் நானூறு பிரதிகள் சென்னை நகருக்குள் விற்கப்பட்டன. மூன்று மாதத்திற்கு பிறகு வாராந்திர பத்திரிக்கையாகவும் இரண்டு வருஷத்திற்கு பிறகு ஒரு அச்சுயந்திர சாலையுமேற்பட்டுவிட்டது. பறையர் என்று ஜன அங்கத்தவர்களுக்காக பரிந்து பேசவும், கவர்ன்மெண்டார் அனுக்கிரகத்தை நாடியும், நல்லொழுக்க ஆசாரங்களைப் பற்றியும் பத்திரிகை பிரஸ்தாபித்து வந்தது. இந்த ஜனாங்கத்தவர்கள் எங்கெங்கே கூடுகிறார்களோ அங்கங்கே உற்சாகமாய் பேசி வந்தார்கள். தாங்களும் ஒரு சமூகத்தவர்கள் என்று நிரூபிக்க 1895 அக்டோபர் 7 மாலை வெள்ளை கொடிபிடித்து பாண்டு வாத்தியங்களுடன் பெருங்கூட்டமாய் சென்னை விக்டோரியா மகா மண்டபத்திற்குள் பிரவேசித்து தங்கள் அருமை பெருமைகளை பிரஸ்தாபித்து வெகு விமரிசையாக கூட்டத்தை நடத்தினார்கள். இந்த இனத்தவர்கள் முதன் முதலாய் விக்டோரியா மண்டபத்தி கூடியது அப்பொழுது தான்.

To advertise it and for the first print run, Rs. 10 was spent. In two days, some 400 copies were sold inside Chennai city. In three months, the journal became a weekly, and after two years, there was a printing press. The journal spoke in favour of that section of society called Paraiyar, sought the support of the government and discussed the codes of good conduct. Wherever this section of society gathered, there they discussed this journal with great enthusiasm. To prove that they, too, were a community, they went to the Chennai Victoria Hall in a large group, holding white flags and accompanied by a band and music. They established their pride and glory and held a grand meeting. That was the first time that people of this clan had gathered in the Victoria Hall.

கிராமமுனிசீப்புகள் முதல் கலெக்டர் கச்சேரிகளிலும் ரெவினியூ போர்டிலும் மற்றுமுள்ள இலாக்காகளிலுமுள்ள ஜாதி  இந்துக்கள் பல சூட்சமங்கள் செய்துவந்தார்கள். காங்கிரஸ்காரர்களும் ஜாதி இந்துக்களும், மதமாற்றம் பிரசாரிகளும் இந்த ஜனாங்கத்தவர்களுக் குள்ளேயே ஒரு பிரிவாரும் எதிர்த்து நின்றார்கள். எதிர் பத்திரிகையும் வெளியிட்டார்கள். மற்றும் சில பத்திரிகைகள் பலமாய் தாக்கின. இந்த இனத்தவரிலோருவர் போய் பிராது செய்து நான் தேசத்தைவிட்டு ஓடிப்போக இருப்பதாக வாரண்டில் என்னை பிடித்து அவமானப்படுத்த பார்த்தார். அது பலிதமாக வில்லை. 1896 “பறையன்” பத்திரிக்கை கடிதக்காரர் ஒருவர் ஏதோ அவதூறான விஷயம் எழுதியதை பத்திரிகையில் வெளிப்படுத்தினத்தின் காரணமாகக் கொண்டு இவ்வினத்தவரின் ஒரு பிரிவார் என்னை கோர்ட்டுக்கும் இழுத்தார்கள். கோர்ட்டுக்கு இந்த இனத்தவர் பெருங்கூட்டமாய் வந்தார்கள். அவர்கள் தலைச்சீராக்களிலும், மார்புகளிலும் “பறையர்” என்ற மகுடத்தை பூண்டு பண முடிப்புகளுடன் கோர்ட்டுக்கு வந்தார்கள். நூறு ரூபாய் அபராதம் விதிக்கப்பட்டது. அதை யார் கொடுத்தார் என்று தெரியவில்லை. தங்களினத்தில் வைத்திருந்த பற்றுதலையும் அன்பையும் வெளிப்படையாக காட்டினார்கள். இதனால் இந்த இனத்தவர் வாய் திரக்கப் பட்டதற்கும் முன்னேறி வந்ததற்கும் சபைகளும் சமூகமுமேற்றப் பட்டதற்கும் “பறையன்” என்ற பத்திரிகையே மூலகாரணமென விளங்கும்.

The caste Hindus among the Village Munsifs, Collectors, Revenue Board and members of other boards practised several deceits. The Congressmen and the caste Hindus and missionaries made a group of this clan stand against itself. They even released a magazine in opposition. Other magazines also attacked vigorously. One of the same clan attempted to humiliate me by getting me arrested on a warrant for my supposed crime of trying to flee the country after committing fraud. This effort failed. In 1896, the ‘Paraiyan’ journal had carried a letter with a libelous fact from some letter-writer. For having published this in the journal, one section of this clan dragged me to court. Many of the clan came to the court in large numbers. They came with their heads and bosoms crowned with the title of ‘Paraiyan’, carrying bundles of money. I was fined Rs. 100. I don’t know who gave that money. They showed openly the love and fidelity for their clan. So the ‘Paraiyan’ journal will remain the root cause for this clan to open its mouth, to progress, to form associations and a society.

இந்த இனத்தவர்கள் அபிவிருத்தியை நாடி நான் லண்டன் நகருக்கு பிர்யானமான்போது பத்திரிகையை நடத்ததக்கவர் கிடையாமல் போனதால் பத்திரிக்கை பிரசுரம் நிருத்தப்பட்டது. பத்திரிகை ஏழு வருடம் தொடர்ந்து நடை பெற்று வந்தது. இந்த இயக்கம் இந்திய முழுமையும் பரவியதால் பல கோடிமக்களும் அபிவிருத்தியடைந்து வருகிறார்கள்.

Seeking the welfare of those of this clan, I had to journey to London and the journal had to be stopped when I could not find anyone suitable to continue publishing it. The journal had functioned continuously for seven years. Since this movement spread throughout India, many crore people continue to benefit from it.

லண்டன் நகருக்குப்போய் தாழ்த்தப்பட்டார் இடுக்கண்களை எடுத்துக் காட்டி பிரிட்டிஷாரின் அனுதாபத்தை நாடி வரவேண்டுமென பம்பாயைச் சேர்ந்தபோது என் தகப்பனாரும் எனக்கு தந்தியனுப்பி திரும்பி வரும்படி கேட்டார்கள். சுடுகாடு போன பிணம் திரும்பாதென்ற தீர்மானத்தோடு மேற்கு திசையை நோக்கி போகும் கப்பல்களில் முதலில் கிடைத்த கப்பலில் பிரயானமாகி கீழ் ஆப்பிரிக்கா ஜான்சிபார் என்னும் தீவு சேர்ந்தேன். அங்கே இரண்டு வருடமிருந்து பணம் சேகரித்துக் கொண்டு தென் ஆபிரிக்கா மார்க்கமாக போனேன். டலகோபே என்னும்  துறைமுகத்திளிறங்கி பாஸ் போர்ட்டுக்காக காத்திருந்த ஒரு வாரத்திற்குள் குளிர் ஜூரம் (மலேரியா) கண்டது. கப்பலில் கடல் காற்றில் ஆறு மாதமிருக்கவேண்டும் அல்லது அதிக குளிரான மலைதேசத்தை சேரவேண்டும். இந்தியா திரும்பினால் மரணம் என்றார்கள் டாக்டர்கள்.

When I had reached Bombay with the intent of travelling to London and speaking of the obstacles before the depressed classes and seeking the support of the British, my father sent me a telegram asking me to return. Resolving that the corpse that has gone to the burning ghat cannot return, I journeyed on the first ship that was travelling West and reached the island called Zanzibar in East Africa. I gathered money there for two years before travelling towards South Africa. I alighted at the port of Delagao Bay, and, in the month that I was waiting for my passport, malaria struck. Doctors said that I should stay on a ship to take the sea breeze for six months or go to an extremely cold hilly region. Returning to India would mean death, they said.

நலிப்பட்டிருக்கையில் என் இனத்தவரான ஒரு வண்ணானும் அவர் நல்மனைவியும் எனக்கு வேண்டிய சிகிச்சைசெய்து உபசரித்தார்கள். அங்கிருந்த ஓர் கனதனவானும் என்னை கூட்டிப்போய் உபசரித்தார்கள். அதை விட்டு நெட்டால் மாகாணத்தை சேர்ந்த டர்பன் என்னும் துறைமுகத்தையடைந்தேன். அங்கேயும் அந்தோனி எச். பீட்டர் என்பவர் என்னை உபசரித்து மிக குளிரான மலை பிராந்தியங்களான இடத்திற்கு அனுப்பி சர்க்கார் உத்தியோகத்திலிருக்க உதவினார். இவர்கள் மூவருடைய நன்றியை மறக்க என்னால் முடியவில்லை. நேட்டாளில் வருலமேன்னும் நகரில் முருகன் என்பவர் ஒரு பெரிய பயிர்க்குடியானவராகவும் தனவந்தராகவுமிருந்தார். பிராமணர் யோக்கியம் என்னிடத்தில் தான் அவர் கண்டதாக என்னை வற்புறுத்தி கோதானம் பெறச்செய்து என் ஆசீர்வாதம் கோரினார். ஏழை மக்களுக்கு நான் செய்த நன்றிதெங்கு தன் தலையால் நீர் தருவதுபோலாயிற்று. அந்த தேசத்தில் என் நலிதீர பல வருஷங்களாயின. குடும்ப பாதுகாப்புக்காக நான் என் தாய் தேசம் திரும்பினேன். திரும்பியபோது என் மக்களை கண்டு மகிழ்ந்தாலும் என் இனத்தவர் நிர்பாக்கிய நிலையைக்கான என் மனந்தாளாத தாகுமே.

While I was weakened, one of my race, a washerman and his good wife gave me the treatment and hospitality I needed. An accountant who lived there also gave me hospitality. Leaving that place, I reached the port called Durban in the Natal province. There, too, Antony H. Peter gave me hospitality and sent me to a very cold hilly region and helped me get a government job. I am not able to forget my gratitude to the three of them. In Natal, in the town called Verulam, a soothsayer and a healer said that he could see the fortune of a Brahmin in me and gave me alms and insisted that I bless him. It was as if the good that I had done for poor people was now spouting water from its head. It took many years in that country for my weakness to heal. To protect my family, I had to return to the motherland. When I returned, though I was happy to see my people, my mind was shaken by the unfortunate state of my clan.

சுடுகாடுபோய் திரும்பிய பிணத்திற்குயிருண்டாகி லண்டன் நகரையடுத்து என் நோக்கத்தை கடவுள் நிறைவேற்றுவாரோவென்றெண்ணினேன். சென்னை சேர்ந்தபோது சட்ட சபைக்கு ஒரு அங்கத்தவராக சர்க்கார் நியமித்த சில வருடங்களுக்குள் வட்டமேஜை மகாநாட்டுக்கு தாழ்த்தப்பட்டார்பால் ஓர் பிரதிநிதியாக லண்டன் நகருக்கு என்னை கவர்ன்மெண்டார் அனுப்பினார்கள். அங்கே இரண்டு முறைச்சென்று சென்னை மாகாணத்தில் மாத்திரமல்லாமல் இந்தியா தேச முழுமையுமுள்ள தாழ்த்தப்பட்டாருக்கு வேண்டிய தேசசுதந்திரமும் மற்றுமுரிமைகளையும் அடையச்செயதேன். இருபது வருஷங்களாய் லண்டன்போக நான் கொண்டிருந்த நோக்கம் நிறைவேறியது என் இனத்தவர்கள் பெற்ற பாக்கியமாகும்.

I wondered if, like the corpse that returned from the burning ghat and was brought back to life, god would fulfill my intention of travelling to London. When I reached Chennai, I was appointed as a member of the Legislative Assemby by the Government. Within a few years, I was sent as a representative of the depressed classes to the Round Table Conference in London by the government. I went there twice. I helped people, not only in Madras Presidency, but all over India attain national freedom and win their rights. Twenty years on, it was a boon to my clan that my intention to travel to London was fulfilled.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan II

முதற்பாகம் இங்கே / Read the first part here

முகவுரை
அநேக ஆயிரம் வருஷங்களில் மிக சொற்பமான ஐம்பது வருஷ காலத்தில் தற்போது ஆதி திராவிடர்களென்றழைக்கப்படும் சமூகத்தவர்களடைந்த அபிவிருத்தியை என் ஜீவிய சரித்திரத்தில் கண்டிருக்கிறேன். ஆதி திராவிட சமூக சரித்திரத்தில் இந்த சரித்திரமும் சேர்க்கப்படுமென்பது என் நோக்கம்.

Preface
I have seen the improvement of the society that is now known as the Adi Dravidas within these measly fifty years of my lifetime – out of many thousands of years. It is my aim that this history should be added to the social history of the Adi Dravidas.

இதர சமூகத்தவர்களும், சமயத்தவர்களும் , இச்சமூகத்தவர் முன்னேற்றத்தை நாடி செய்து வந்திருப்பது தன்னயத் தேட்டம் என்றும், இச் சமூகத்தவர்கள் தங்கள் இடைவிடா முயற்சியால் விருத்திபெற்று வருகிறார்கள் என்றும் இச்சரித்திரத்தால் விளங்கும்.

It will be understood through this historical account that all that was done by those of other communities and religions for the progress of these people was a personal quest only, while the people of this society have been doing well for themselves by ceaseless effort.

திவான் பஹதூர் இரட்டைமலை ஸ்ரீனிவாசன் அவர்கள் ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம்

ஆதிதிராவிடர்கள் அபிவிருத்தியை நாடி அரசாங்கத்தார் அனுசரணையைக் கொண்டு ஐம்பது வருடங்களாய் உழைத்த ஜீவிய சரித்திரத்தை வெகு சுருக்ககமாக குறிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

Diwan Bahadur Rettaimalai Srinivasan – A brief autobiography
The autobiography of fifty years of labouring for the development of the Adi Dravida with the assistance of the government has been given here in great brevity.

ராவ் சாஹிப் இரட்டைமலை ஸ்ரீனிவாசன்
தன் சமூகத்தினருக்கு ஒரு ஞானியாகவும், வழிக்காட்டியாகவும், சிநேகிதனாகவுமிருந்து, அவர்களுடைய நன்மதிப்பைப் பெற்றார்.
செங்கல்பட்டு கலெக்டர்

Rao Sahib Rettaimalai Srinivasan
By being a wise man, a guide and a friend to those of his community, he has gained their respect.
Chengelpet Collector

அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம்
The opinion of the government

“1926 பிப்ரவரி 20 சனிக்கிழமையன்று சைதாப் பேட்டியில் கூடிய தர்பாரின்போது மா ஸ்ரீ இரட்டைமலை ஸ்ரீனிவாசன் அவர்களுக்கு மேன்மை பொருந்திய (H.E.) இராஜ பிரதிநிதியாகிய இந்தியாவின் கவர்னர் ஜெனரல் அவர்கள் ராவ்சாஹிப் பட்டமும் அதற்கு அறிகுறியாகிய ஓர் சின்னமும் கொடுத்ததை முன்னிட்டு செங்கல்பட்டு கலெக்டர் கணம் P. சீதாராமையா பந்தலுகாரு. M.A. கீழ்கண்டவாறு சொற்பொழிவாற்றினார்:-

On February 20, 1926, at the Darbar that gathered at the Saida Pettai, His Excellency the royal representative, India’s Governor General, gave Sri Rettaimalai Srinivasan the Rao Sahib title and a symbol to mark the giving of the title. Upon this occasion, the Chengelpet Collector the honourable P. Seetharamaiah Panthalakaru M.A. spoke as is given below:-

“அடுத்தபடியாக கௌரவத்தை ஏற்கும் பாக்கியம் பெற்றவர் தற்சமயம் பூந்தமல்லியில் வசிக்கும் மா ஸ்ரீ இரட்டைமலை ஸ்ரீநிவாசன் அவர்களாவார். இப்பொழுது இவர் 65 வயதான வயோதிகப் பருவமடைந்த பெரியார். ஆதி திராவிடர்களுக்காக பாடுபடும் வீரர். இவர் கோயம்புத்தூர் கலாசாலையில் கல்வி பயிற்சிபெற்று கணக்கு நிர்வாகத்தில் பிரத்தியேக திறமையடைந்தார். தான் பிறந்த குலத்திற்கு தன்னால் கூடியவாறு ஊழியம் செய்வதே இவருடைய முக்கிய கொள்கை. 1891 இவர் பொது ஊழியத்தில் ஈடுபட்டு சென்னை (பறையர் மகாஜன சபை) ஆதி திராவிட மகாஜன சபையை நிர்ணயித்தார். 1893 இல் “பறையன்” என்னும் வெறுக்கத் தக்க பெயரின் காரணமாக பல தலைமுறைகளாக அநேக கஷ்டங்களுக்குள்ளாக்கப்பட்டு வரும் தன் ஜாதியினரை முன்னேற்றமடைவிக்க கருதி ‘பறையன்’ என்னும் ஒரு பத்திரிக்கையை பிரசுரிக்க ஆரம்பித்தார்.

The one who has the blessing of receiving this honour next is Sri Rettaimalai Srinivasan, who currently resides in Poonamallee. He is now a great elderly man of 65 years of age. A hero who struggles for the Adi Dravidar. He received education at the school of arts in Coimbatore and acquired great skill in keeping accounts. It was his principal ideal to perform as much service as he was able to the people of the clan into which he was born. In 1891, he entered public service and established the Chennai (Parayar Mahajana Sabha) Adi Dravida Mahajana Sabha . In 1893, he took ‘Paraiyan’, that hated name that had put many generations to great hardship, and with the aim to develop people of his caste, he began to publish a magazine called ‘Paraiyan’.

1893 டிசெம்பர் 23 யன்று தன்னுடைய மக்கள் உணர்ச்சிப்பெற்று எழும்புமாறு ராயப்பேட்டை வெஸ்லியன் மிஷன் மண்டபத்தில் ஓர் பெரிய கூட்டம் கூட்டினார். 1895 அக்டோபர் 23 டவுன் ஆளில் என்றும் இதுவரையில் இவர்களால் நடத்தப்படாத ஒரு பெரிய கூட்டம் கூடினது. முப்பத்திரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பே மிஸ்டர் . ஸ்ரீநிவாசன் (தங்கள் உரிமைகளை உணர்ந்து வாதாடி வாங்க சக்தி இல்லா) மௌனிகளாயிருந்த ஆதி திராவிடர்களுக்கு முதன்முதலாக (தங்கள் உரிமைகளை உணர்ந்து அவற்றை வெளியிடும்) உணர்ச்சியை அளித்தார். சிதருற்று இருந்த இந்த வகுப்பினர் ஒன்று சேர்க்கப்பட்டு மற்ற ஜாதியினரைப்போல் இந்திய தேசத்தில் ஒரு தனிப்பட்ட வகுப்பினறேன்ற பொறுப்பையடைந்தார்கள். 1895 டிசம்பர் 6 என்றும் மறவாத ஒரு விசேஷ நாள். இவர் அப்போது இருந்த வைசிராயும் இந்தியாவின் கவர்னர் ஜெனரலுமான மேன்மை பொருந்திய (H.E.) எல்ஜின் பிரபுவின்முன் ஆதி திராவிடர்களின் பிரதிநிதிக்கூட்டம் ஒன்றைக் கொண்டுபோனார். 1896 ஆதி திராவிடர்களின் சார்பாக சென்னை கவர்னராக இருந்த மேன்மை பொருந்திய (H.E.) வென்லாக் பிரபு இங்கிலாந்திற்குப் பிரிந்து போகும்பொழுது அவருக்கு பிரியானுபசாரப் பத்திரிகை ஒன்றைவாசித்துக் கொடுத்தார்.

On December 23, 1893, he gathered people for a huge meeting at the Royapettah Wesley Mission Hall so that his people may be filled with emotion and arise. On October 23, 1895, at Town Hall, a meeting of a size that has never been held by them so far was conducted. Even before 32 years, for the first time, Mr. Srinivasan had given to the silent Adi Dravida (without the strength to realise, argue for and get their rights) some emotion (to realise their rights and express them). The scattered people of this community were united and, like the other castes, took the responsibility of becoming a unique community within the Indian country. December 6, 189, is special day that will never be forgotten. He took a representative group of Adi Dravidas to meet the then-Viceroy and Governor General, His Excellency Lord Elgin. In 1896, on behalf of the Adi Dravidar, he read out a message of farewell and good wishes to the former Chennai Governor, His Excellency Lord Wenlock, when he was leaving for England.

1900 இல் Mr. ஸ்ரீநிவாசன் இங்கிலாந்திற்குப் போகும் வரையில் ‘பறையன்’ என்னும் பத்திரிகை நடந்து வந்தது. பிறகு அவர் தென் ஆப்பிரிக்காவிற்குப்போய் யூனியன் கவர்ன்மெண்டில் 1904-ஆம் வருடம் வேலையிலமர்ந்தார். பதினாறு வருடம் விசுவாசத்துடன் வேலை செய்த பிறகு இரண்டு வருடம் கிழக்கு ஆப்பிரிக்கவிலிருந்துவிட்டு இவர் வேலையினின்றும் நீங்கினார். 1921-ல் தனது இந்திய நாட்டுக்குத் திரும்பினார். தன்னுடைய ஜனங்கள் தன்னம்பிக்கை, மதுபானமின்மை, மட்டான செலவு முதலிய நற்குணங்களை விருத்தி செய்யும்வரையில் முன்னேற்றம் அடைய மாட்டார்கள் என்பது இவருடைய நம்பிக்கை. ஆதி திராவிடர்கள் இராஜ விசுவாசத்துடன் இல்லா விட்டால் தங்களை ஆளும் அதிகாரிகளின் அநுதாபத்தை இழந்துவிடுவார்கள் என்பதை இவர் ஆராயந்துணர்ந்தார். இவர் தென் ஆப்பிரிக்காவிலும் தென்னிந்தியாவிலும் வசிக்கும் தன் சமூகத்தினருக்கு ஒரு ஞானியாகவும், வழிக் காட்டியாகவும், சிநேகிதனாகவுமிருந்து அவர்களுடைய நன் மதிப்பை பெற்றார்.

Until Mr. Srinivasan went to England in 1900, the magazine ‘Paraiyan’ was run. He then went to South Africa and started working with the Union Government in 1904. After sixteen years of working faithfully for them, he spent two years in East Africa and left his job. In 1921, he returned to his country, India. He believed that his people would not develop unless they develop the virtues of self-confidence, abstinence from alcohol and economic expenditure. He had thought and arrived at the realisation that unless the Adi Dravida work with belief in the King, they would lose the sympathy of their governing officers. By being a wise man, a guide and a friend to those of his community, he has gained their respect.

தன் தாய்தேசத்திற்கு திரும்பிய இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு சென்னை சட்டசபை அங்கத்தினராக ஆதி திராவிடர்களின் நன்மைக்காக கண்ணும் கருத்துமாய் உழைத்துவருகிறார். தான் பிறந்த குலத்தின் முன்னேற்றத்திற்காக சுமார் 35 வருட காலங்களாக இவர் தளரா ஊக்கத்துடனும் உற்சாகத்துடனும் உழைத்து வயோதிகப் பருவமும் அடைந்தார். இம்மாதிரியான அமரிக்கையும்  வெளிப்பிரஸ்தாபமும்மற்ற ஊழியத்தின் பலனாக இவர் தன் வகுப்பினரின் நன்னோக்கத்தையும் மரியாதையையும் பெற்று இருக்கிறார். வகுப்புவாத கிளர்ச்சிகளில் ஈடுபடாத நற்குணத்தினால் இவரை மற்ற வகுப்பிலிருக்கும் பொதுநல ஊழியர்களும் கௌரவிக்கின்றனர். நம்முடைய இராஜ தானியில் பேதைகளாய் இடுக்கண்களுக்குள்ளாகிக் கிடக்கும், ஆயிரக்கணக்கான மக்களினிடையே முதன்முதலாகத் தோன்றி உழைத்துவந்த இவருடைய உபகாரத்திற்காக அரசாங்கத்தார் இவருக்கு ராவ்சாஹிப் என்னும் பட்டத்தை மகிழ்ச்சியுடன் அளிக்கிறார்கள். இவர் என்றும் பொதுமக்களிடையே உழைத்து வரவேண்டுமென்று விரும்பி என்னுடைய நற்கோரிக்கைகளை கொடுப்பதோடு மேன்மைபொருந்திய இராஜபிரதினிதியாகிய இந்தியாவின் கவர்னர்ஜெனரல் அவர்களால் அளிக்கப்பட்ட ராவ்சாஹிப் பட்டத்தையும் அதற்கான ஒரு சின்னத்தையும் மனப்பூர்வமாய் பரிசளிக்கிறேன்.”

Two years after returning to his motherland, he laboured with great care and dedication for the welfare of the Adi Dravida as a member of the Legislative Assembly. Working with tireless motivation and enthusiasm for the progress of the clan into which he was born for some 35 years, he has reached his old age. As the fruit of such dedicated and unpretentious service, he has received the trust and respect of his community. For his virtue of not indulging in caste-based stirs, he has been felicitated by public servants from various communities. From the innocents who have been made to stumble upon obstacles within our royal estate, among the thousands for the first time he has arisen with his labour and for this service the government gives him the title of Rao Sahib with joy. Along with my pleas that he should continue to work among the common people, I wholeheartedly gift him this Rao Sahib title given by the royal representative, India’s governor general, and the symbol for it.

…

To be contd.

Durga Sob: Nepal’s trailblazing Dalit feminist

This interview-report first appeared in the New Internationalist, May 2010, Issue 432. You can find it online here [pdf file].

Durga Sob was just 10 when she realized she was from the Dalit, or ‘untouchable’, class of Nepal: ‘I drank from a water pot that other people used, and by sharing this water, I’d made it ‘unclean’. I was screamed at and chased away. I told my mother and she said: “God made us Dalit, that’s just the way it is.” It was then I knew the pain of being a Dalit, and had to do something to change things.’ The injustices experienced during her childhood in the remote village of Silgadi in western Nepal inspired Durga to found the Feminist Dalit Organization (FEDO) to fight against caste and gender discrimination.

“I felt it was no good if I were the only one who was educated; I had to educate others”

Nepal is one of the poorest countries in Asia and Dalits represent around 20 per cent of the population. The term ‘Dalit’, chosen by the community itself, means ‘broken people’, and although caste discrimination was outlawed in 1963, its practice remains widespread. Dalits are considered polluting and suffer an apartheid of segregation: ‘[We] are often denied proper housing, access to healthcare and other public services, like use of water taps and temples,’ says Durga. ‘Dalit women suffer a triple oppression, and are at the bottom of the pile. As women they’re second-class citizens anyway, but as Dalits they’re subjected to social exclusion, and as the poorest group in Nepal, they experience chronic poverty.’ Indeed, more than 90 per cent of Dalit women live below the poverty line and life expectancy is just 51 years, as opposed to a national average of 59. Education is also denied to many Dalits. Around 80 per cent of Dalit women are illiterate and the first milestone Durga achieved was being admitted to school: ‘My mother, a wonderful woman, encouraged me, despite everyone saying she was wasting her money.’ Dalit girls traditionally work at home and are married young. Despite continual discrimination and bullying, Durga completed school by the age of 16. Realizing that she was equal to her classmates, and again breaking Dalit rank, she started teaching English to other Dalits: ‘I felt it was no good if I were the only one who was educated; I had to educate others. I would bring all the girls to my home and teach them. After this, many went to school and completed their education.’

Moving to Kathmandu when she was 19 years old, Durga started working for ActionAid and it was here that she met the US feminist Robin Morgan and told her about the situation for Dalit women. Although there were many projects which were working to empower Nepali women, none had been initiated to address Dalit women’s specific issues. Morgan encouraged Durga to form FEDO in 1994. The early days were difficult: ‘We needed seven Dalit women on the board before we could register FEDO and it was hard to find educated and committed Dalit women, they were so oppressed.’ Moreover, women in urban areas did not wish to expose themselves as Dalit. Durga also experienced prejudice from other women activists: ‘High caste women would not accept us and I was routinely excluded.’

Durga was, however, used to chronic discrimination and continued to strive for inclusion: ‘Initially, FEDO was small and focused on informal education and income-generation programmes. We began our work in the Lalitput district and held literacy classes for 50 elderly women. These were successful, so later we focused on formal education, health, sanitation, advocacy and awareness.’  FEDO now works in 45 districts in Nepal and has 40,000 members. Some 3,000 Dalit children were sent to school after FEDO’s school enrolment campaign. In addition, 50 Dalit health workers have been trained, 5,000 women have benefited from microfinance programmes, and 2,000 Dalit women’s groups have been established. Nepal is, however, a country in recovery after 10 years of a civil war which ended in 2007, and because of their perceived association with the Maoist guerrillas, the Dalit community bore the brunt of the violence. Dalit women are particularly vulnerable to all forms of gender violence, including domestic abuse, trafficking for prostitution and rape as a weapon of war. In response to this, FEDO began working in partnership with the British-based organization Womankind to establish healing and support units for Dalit women survivors of violence. There are now four centres and almost 1,800 women have benefited: ‘The healing centres have seen an overwhelming response and for the first time, Dalit women have been able to break the taboo of talking about the violence they’ve experienced. Many now understand that violence doesn’t have to be a part of their everyday lives.’

Also crucial to empowerment is education around rights, and FEDO makes use of CEDAW, the international bill of rights for women, as legislative support: ‘We provide training for women about how to file cases to police to ensure that they have equal access to justice,’ explains Durga. ‘Women often immediately practise what they have learnt and CEDAW is seen as a basis on which to fight back against oppression. This is a vast shift in perception for Dalit women.’

The current post-war situation in Nepal, as well as being a time of challenge, also represents an opportunity for the community. Following the 2006 Peace Agreement, political parties are currently formulating a new constitution for the country: ‘Up until now, in terms of participation and representation, there have been no Dalit women in positions of power. However, this is changing: 25 Dalit women have been elected as members of the Constituent Assembly and this is one my happiest achievements. The constitution-making process is a unique opportunity to ensure that the constitution will guarantee equality and, for the first time in Nepali history, Dalit women are represented in political processes.’ Durga’s pride is palpable: ‘It’s taken 15 years, and it’s still early days, but FEDO has created an environment where Dalit women have started to see themselves as respectable citizens.’

***
Durga Sob spoke with Claire Colley for the New Internationalist (NI). According to the description here [pdf file], the NI workers’ co-operative exists to report on issues of world poverty and inequality; to focus attention on the unjust relationship between the powerful and the powerless worldwide; to debate and campaign for the radical changes necessary to meet the basic needs of all; and to bring to life the people, the ideas and the action in the fight for global justice.