Chellamma’s story

தலித் முரசு இதழில் மே 2008-இல் வெளியான விருதுநகர் மாவட்ட பழைய அப்பனேரி பஞ்சாயத் தலைவர் செல்லம்மாளின் நேர்காணலின் ஒரு பகுதி. முழு கட்டுரை இங்கே.

An excerpt from an interview published in the Dalit Murasu in May 2008 with Pazhaiya Appaneri Panchayat President Chellamma from Virudhunagar district. The entire article in Tamil is online here.

சந்திப்பு: மா. பொன்னுச்சாமி

Interview: M. Ponnusamy

உங்களைப் பற்றி சொல்லுங்கம்மா…

Tell us about yourself, ma’am…

எம் பேரு செல்லம்மாள். எனக்கு 45 வயசு ஆகுது. நான் பொறந்தது சங்கரன்கோவில் பக்கம் எலந்தகுளம். வாக்கப்பட்டது பழைய அப்பனேரி. எனக்கு ஒரு ஆம்பள புள்ள, பொம்பள புள்ள ஒண்ணு. பொம்பள புள்ள இறந்து போச்சு. எங்க வீட்டுக்காரர் தலையாரி வேலை பாத்தாரு. குழந்தைங்க சின்ன வயசா இருக்கும் போதே வீட்டுக்காரர் இறந்து போனாரு. 23 வருசமா இந்த ஊருலதான் நானும், என் பையனும் குடியிருக்கோம். என் பையன் பழைய பிரசிடெண்ட்டோடு தீப்பெட்டி ஆபிசுலதான் வேலை பாக்குறான். நான் கோவில்பட்டி கமலம்மாள் ஆஸ்பத்திரியிலதான் கக்கூஸ் கழுவுற வேலை பாத்தேன். 1500 ரூபாய் சம்பளம் கொடுத்தாங்க. ஏதோ துப்புரவு வேலை செஞ்சு குடும்பத்த ஓட்டிக்கிட்டிருந்தேன். ஆனா, நான் பிரசிடெண்ட் ஆவேன்னு கனவுலகூட நெனச்சுப் பாக்கல. இப்ப கொஞ்ச நாளா துப்புரவு வேலைக்குப் போகல.

My name is Chellamma. I am 45 years old. I was born in Elanthakulam, near Sankarankovil, given in marriage at Pazhaiya Appaneri. I had a son and a daughter. The girl died. My husband used to work as a village official. He died when the children were very young. My son and I have lived in this village for 23 years. My son works in the match factory of the ex-president. I used to clean the toilets in the Kovilpatti Kamalammal Hospital. I was managing the family by doing conservancy work. I did not think in my dreams even that I would become president. For some days now, I have not been going to do conservancy work.

துப்புரவுப் பணி செஞ்சிகிட்டு இருந்த நீங்க எப்படி பஞ்சாயத்து தலைவி ஆனீங்க?

When you were doing conservancy work, how did you become Panchayat President?

இந்த ஊருல 23 வருஷமா குடியிருந்தேன். என்னைப் பத்தி ஊர்ல அவ்வளவா தெரியாது. நான் பாட்டுக்கு கமலம்மாள் ஆஸ்பத்திரியில சுவீப்பர் வேலை பாத்துக் கிட்டிருந்தேன். எங்க ஊரு நாராயணசாமி நாயக்கருதான் பிரசிடெண்டா இருந்தாரு. ஆனா, இந்த வருசம் எங்க ஊருல குடும்பமாரும் போட்டிப் போட ஆரம்பிச்சாங்க. எங்க ஊரு ரவி நாயக்கருதான் குடும்பமார நிக்க வச்சாரு. ஆனா, அவங்களுக்குப் போட்டியா, பழைய பிரசிடெண்ட் நாராயணசாமி நாயக்கரு எங்க ஆளுகள நிக்கச் சொல்லி கேட்டாரு. ஆனா மருதன்கிணறு சேர்வாரன கொன்னது போல நம்மளையும் கொன்னுப்புடுவாங்கன்னு பயந்துகிட்டு யாரும் நிக்கல.

I have been living in this village for 23 years. Nobody knows much about me here. I was just minding my work as a sweeper in Kamalammal Hospital. Narayanasamy Naicker was president. In this year, the people of the Kudumbamar caste also started contesting. Ravi Naicker was the person who was making them stand for elections. To contest against them, ex-president Narayanasamy Naicker asked our people to contest. Since people were afraid that they would also be killed like Maruthankinaru Servaaran, nobody was willing.

ஆனா கடைசியில என்னை நிக்கச் சொல்லி கேட்டாரு. உனக்கு என்ன ஆனாலும் நான் பாத்துக்கிறேன்னு சொன்னாரு. அதனால நான் போட்டிப் போட்டு எலக்சனுல நின்னேன். நைட்டுல ஆஸ்பத்திரியில துப்புரவு வேலை. பகல்லதான் எலக்சன் வேலை. ஒண்ணும் பிரச்சினை வராதுன்னு சொன்னாரு. சரின்னு நின்னேன். ஆனா, நாயக்கமாரும், குடும்பமாரும் என்னைய திட்டாத ஆளில்ல. ஒரு சக்கிலியப் பொம்பள எப்படி எங்கள எதிர்த்து நின்னு ஜெயிக்கிறான்னு பாத்துருவோமுன்னு சொல்லி மிரட்டுனாங்க. இதனால் நான் பயந்துகிட்டு முடுக்கலாம் குளத்துல இருந்துதான் வேலைக்கு வந்து போவேன். அப்படியிருந்தும் 200 ஓட்டு எண்ணிக்கை வித்தியாசத்துல ஜெயிச்சுட்டேன்!

Finally, he asked me to contest. He said he would take care, no matter what problems may arise. That is why I contested. I would go for conservancy work in the night and election work in the day. He said there would be no problems. That is why I contested. Yet, among the Naicker and the Kudumbamar there was not one person who did not scold me. They threatened me saying, we will see how a Sakkili woman stands against us and wins. Since I was afraid, I would go to work via Mudukkalam Kulam only. I still won by a margin of 200 votes!

மலம் அள்ளக் கூடாதுன்னு அரசாங்கம் சட்டம் போட்டிருக்கு, ஆனா நீங்க போறீங்க?

The government has passed laws against manual scavenging, yet you go for this work?

அதப்பத்தியெல்லாம் எனக்கு தெரியாது. சரி அரசாங்கம் தடை போட்டுறிச்சின்னா உடனே நிப்பாட்டிடாகளா? இல்லையே. இதே கோவில்பட்டி பஸ்டாண்டுல அள்ளத் தானே செய்யிறாக. கக்கூஸ் கழுவத்தான செய்யுறாக. அரசாங்கம் அப்படித்தான் சொல்லும். ஆனா செய்யுறத செஞ்சுகிட்டேதான் இருக்கோம். வயித்த கழுவ கக்கூஸ்ச கழுவிதான் ஆகணும். ஏதோ ஆஸ்பத்திரியில வேலை செய்யப் போயி அப்பப்ப டெலிவரி கேசு வரும். அப்ப அவுகளுக்கு துணிமணி துவச்சு, எல்லா வேலையும் செஞ்சா 300, 400 கிடைக்கும். அதுதான் பொழப்பு. சட்டம் வந்து எதுவுமே செய்யாது. அங்க அங்க மீட்டிங்கில பேசுவாங்க, பேப்பருல வரும். ஆனா எதுவுமே நடக்கலையே. இதெல்லாம் சும்மா. இவுக சட்டம் போட்டு நமக்கென்ன ஆவப் போகுது? துப்புரவு வேலைதான் நிம்மதி.

I don’t know about all that. Ok, so if the government bans it, will they immediately stop? Oh no. Even in this same Kovilpatti Bus Stand, people do manual scavenging. And clean toilets by hand. The government will talk like that. We do what we have to do. To eat, we need to clean toilets. Since I go to work in the hospital, an occasional delivery case will come. So if I wash their clothes and do their work for them, I will get some Rs. 300, 400. That is my livelihood. A law cannot come and do anything. They will talk about it here and there in meetings. It will come in the papers. Yet, nothing has happened, right? All this is just for show. What is the benefit we get out of the laws they lay down? Sanitation work is our only peace.

பிரசிடெண்ட் ஆன பிறகு உங்கள மரியாதையா நடத்துறாங்களா?

After you have become president, do they treat you respectfully?

நான் துப்புரவு வேலை செய்யும் போதாவது எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லாம இருந்தேன். ஆனா நான் பிரசிடெண்ட் ஆனது இங்க யாருக்கும் பிடிக்கல. எப்படி ஒரு பொட்டச்சி அதுவும் சக்கிலிச்சி நம்ம ஊரு பிரசிடெண்ட் ஆகலாமுன்னு பேச ஆரம்பிச்சாங்க. நான் பிரசிடெண்ட் ஆகறதுக்கு முன்னால எல்லாரையும் சாமி, முதலாளினுதான் கூப்பிடுவேன். இப்பவும் அப்படிதான் கூப்பிடுறேன். கூப்பிடணும். அது இங்குள்ள கட்டுப்பாடு. ஆனா, இந்த ஊருல சின்னப் பிள்ளையிலிருந்து பெரியாளு வரைக்கும் என்ன செல்லம்மான்னு பெயர் சொல்லித்தான் கூப்பிடுவாங்க. எனக்குன்னு எந்த மரியாதையும் கிடையாது. நான் சொல்றத யாரும் கேட்க மாட்டாங்க. பிரசிடெண்ட் ஆன பிறகு சேர்ல உட்காரக் கூடாது. நின்னுதான் பேசனுமுன்னு சொன்னாங்க. தாசில்தார், கலெக்டரு சொன்ன பிறகுதான் சேர்லயே உட்காருவேன். வெளியூர்ல என்ன தலைவின்னு கூப்பிட்டாலும் உள்ளூர்ல பேர் சொல்லிதான் கூப்பிடுவாங்க. வார்டு மெம்பருங்க, வைஸ் பிரிசிடெண்ட் எல்லாருமே பேரு வச்சி, வா, போன்னுதான் கூப்பிடுவாங்க. அவுங்கள எதிர்த்து எதுவுமே பேச முடியாது.

Atleast when I was doing scavenging work, I did not have any problems. Nobody liked the fact that I have become president. They say, how can a woman, that too a Sakkili woman, become president? Even before becoming president I used to call people Saamy or Muthalaali (literally: god or owner). I still do. I have to. That is the rule here. Yet, everyone from the children to the elderly of the village call me Chellamma only. I don’t get any respect. Nobody listens to what I say. After becoming president, I have not been allowed to sit in the chair. They would say that I should stand and talk. Only after the Tahsildar and Collector told me, did I begin to sit in the chair. Even if they call me President outside the village, inside they will only call me by name. The Ward Members, the Vice-President will all call me by name and say come, go, without using any respectful honorifics. I cannot talk anything against them.

நீங்க பிரசிடெண்ட் ஆகி என்னென்ன திட்டம் நிறைவேற்றி இருக்கீங்க?

What schemes have you carried out after becoming president?

நான் பிரசிடெண்ட ஆகி 9 மாசம் ஆகுது. இதுவரைக்கும் இந்த பஞ்சாயத்துக்கு ஒண்ணுமே செய்யல. எதுவுமே என்ன செய்ய விடல. எல்லாம் அவுக அதிகாரம்தான். நான் எதுவும் செய்ய முடியாது. வைஸ் பிரசிடெண்டும், வார்டு மெம்பரும் எல்லாம் கூட்டு சேர்ந்துகிடுவாக. நான் எது சொன்னாலும் எடுபடாது. ஏன்னா சக்கிலிச்சி சொல்லி நான் கேட்கவான்னு, பேசுவாங்க. இந்த 9 மாசத்துல என்னுடைய வேலை காலையில ஆபிசு வந்தா கணக்குபுள்ள வர்ற வரைக்கும் காத்திருப்பேன். அப்புறம் ஏதாவது ரசீது, பிறப்பு, இறப்பு கையெழுத்து கேட்டு வருவாங்க.

It has been nine months since I became president. Till date, I have done nothing for this Panchayat. They have not let me do anything. Power belongs to them. I cannot do anything. The vice-president and ward members will all gang up. Nothing I say will work. They will say, should I listen to a Sakkili woman? In these nine months, my work has been to go in the morning, wait for the accounts guy to turn up, then sign some receipts, birth or death certificates for people who ask.

அந்த கணக்குபுள்ள போடச் சொல்ற இடத்துல கையெழுத்த போடுவேன். அம்புட்டுதான். நான் கையெழுத்து போட்ட பிறகு வைஸ் பிரசிடென்ட்டுகிட்ட கையெழுத்து வாங்க நான்தான் அலையணும். அவ்வளவு சீக்கிரமா அவர் போடமாட்டாரு. பஞ்சாயத்து தோட்டி வேலை செய்றவங்களுக்கு சம்பள பில்லுக்கு செக்குல நான் கையெழுத்துப் போட்டேன். ஆனா மூணு மாசமா வைஸ் பிரசிடென்ட் கையெழுத்தே போடல. அவர எதிர்த்துப் பேச முடியாது.

I sign where he tells me to. That’s all. After I have signed, I will have to run around to get the vice-president’s signature. He won’t sign that easily. I signed the cheque for the wages of the conservancy workers in the panchayat. The vice president hasn’t signed it for three months now. I can’t even talk against him.

நம்ம நாட்டுல ஒரு பெண்தான் ஜனாதிபதியா இருக்காங்க, நீங்க அதே மாதிரி உங்க அதிகாரத்த பயன்படுத்தலையா?

A woman is a president of this country. Can you also try to use your powers in a similar way?

அந்தம்மா செய்யலாம். அவுக என்ன சாதியோ, யாரு கண்டா. ஆனா நாம பிரசிடெண்ட் ஆகி இந்த இடிஞ்ச வீடு, மிஞ்சிப்போனா கமலம்மாள் ஆஸ்பத்திரி கக்கூஸ். அதவிட்டா வேற பொழப்பு இல்ல. அதிகாரம் எல்லாம் உசந்த சாதிக்காரங்களுக்குதான். நமக்கு இல்ல. என்ன ஏதுன்னு எதுவுமே எதிர்த்துப் பேச முடியாது. எதிர்த்து கேள்வி கேட்டதுக்காகத்தான் ஜக்கனையும், சேர்வாரனையும் கொன்னுட்டாங்களே. ஆம்பளைகளுக்கே இந்த நிலமை. நம்ம பொம்பள. ஆம்பள துணை கிடையாது. எனக்குன்னு எந்த சப்போர்ட்டும் கிடையாது. என் மகன்தான் எனக்கு துணை.

That woman may be able to. Who knows what caste she is. After becoming president also, this broken-down house and the toilets of Kamalammal Hospital are my lot. I have no livelihood other than that. Power belongs only to the upper castes. Not to us. I cannot ask why. For the crime of asking why, they killed Jaggaiyan and Servaaran. That is the fate of men. I am a woman. I do not have male support. I do not have any support. Except my son.

இப்ப வரைக்கும் எனக்கு எதிர்ப்புதான். தண்ணி பிரச்சனையை பத்திப் பேசுனா உன் வேலைய மட்டும் பாருன்னு கோவத்தோடு பேசுறாங்க. ஊருக்குள்ள எங்கயும் நிக்க முடியாது, பேச முடியாது. எனக்கும், என் மகனுக்கும் பாதுகாப்பு இல்ல. வைஸ் பிரசிடெண்ட், வார்டு மெம்பராலத்தான் பிரச்சனையே. அதனால இப்ப சொந்த ஊருல இருக்க முடியல. பயந்துகிட்டு பழைய பிரசிடெண்ட்டோட தீப்பட்டி ஆபிசுல கடைசி ரூம்லதான் குடியிருக்கோம். ஏதாவது மீட்டீங்கின்னா சொல்லி விடுவாங்க.

Till now, I have only faced opposition. If I talk about the water problem, they angrily tell me to mind my own business. I cannot stand and talk anywhere inside the village. There is no protection for me or my son. The vice-president and the ward members are the problem. I am not able to live in my own village. In fear, we have to live in the last room of the ex-president’s match factory. If there is some meeting, they will let me know.

துப்புரவு வேலை செஞ்சதுக்கும், பஞ்சாயத்து பிரசிடெண்ட் ஆனதுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

What is the difference between doing conservancy work and becoming panchayat president?

துப்புரவு வேலை பார்க்கும்போது கை நிறைய சம்பளம் கிடைச்சது. நான் உண்டு என் வேல உண்டுன்னு இருந்தேன். யாரும் என்ன பகச்சுகில. ஆனா பிரசிடெண்ட் ஆன பிறகு குடிக்க கஞ்சியில்ல. நிம்மதியான தூக்கமில்ல. ரோட்டுல சுதந்திரமா நடக்க முடியல. சொல்லப்போனா சொந்த ஊருல குடியிருக்க முடியல. ஏன்டா பிரசிடெண்ட் ஆகுனோமுன்னு யோசிச்சுப் பாக்குறேன். ஊருக்கு நல்லது செய்யுறதுக்காக வேண்டி பிரசிடெண்ட் ஆனேன். என்னால எதுவுமே செய்ய முடியல. காரணம் தாழ்ந்த சாதி. உசந்த சாதிக்காரங்க செஞ்சாத்தான் ஏத்துக்கிருவாங்க. நம்ம செஞ்சா ஏத்துக்கிற மாட்டாங்க.

While doing conservancy work, I got a handful of wages. I kept myself to myself and my work. Nobody opposed me. After becoming president, I do not even have gruel to drink. I do not have peaceful sleep. I cannot walk freely on the roads. I cannot live in my own village. I wonder why I became president. I wanted to do good things for the village. But I haven’t been able to do anything. The reason is that I belong to a low caste. They only accept things that the higher caste people do. They won’t accept anything we do.

ஒண்ணு மட்டும் தெளிவா தெரியுது. என்னதான் தாழ்ந்த சாதி பதவிக்கு வந்தாலும் ஒண்ணுமே செய்ய முடியாதுன்னு தெரியுது. நீங்க எல்லாமே செய்யலாமுன்னு சொல்றதெல்லாம் சும்மா வாய்ப் பேச்சுதான். சக்கிலிய சாதியில பொறந்து அப்படியே சொல்றத கேட்டு நடந்தாத்தான் உயிரோடு வாழ முடியும். ‘குமுதம்’ புக்குலகூட என் படத்த போட்டு எழுதியிருந்தாங்க. எல்லா இடத்துலயும் மாரியாதையா நடத்துறாங்க, எல்லா நிகழ்ச்சிக்கும் கூப்பிடுறாங்கன்னு. ஆனா அது மாதிரி எந்த மரியாதையும் எனக்கில்ல. நான் ஒரு டம்மி. கையெழுத்துக்காகத்தான் என்னை பிரசிடென்ட்டா ஆக்கியிருக்காங்க.

One thing is clear. No matter if people of low caste come to power, they cannot do anything. All that talk about ‘you can do anything’ is just talk. A person born into the Sakkili caste can stay alive only if we listen to everything they say. They put my picture in the ‘Kumudham’ magazine and wrote about me – that everybody is respectful to me and that they call me for all functions. But I do not have any such respect. I am only a dummy. They made me a president just for my signature.

உங்க எதிர்காலத் திட்டம் என்ன?

What are your future plans?

கலைஞர் மகன் ஸ்டாலின் வந்து மீட்டிங் போட்டிருந்தார். போயிருந்தோம். அங்க பிரசிடெண்டுக்கெல்லாம் அடையாள அட்டை கொடுத்தாரு. அட்டை கொடுத்து என்ன புண்ணியம்? இங்க ஒரு திட்டமும் நடக்கல. அங்க இங்க மீட்டிங், கூட்டமுன்னு கூப்பிட்டுப் போறாங்க. ஆனா எதுவுமே பேச முடியல. எனக்குன்னு எந்த சம்பளமும் கிடையாது. 300 ரூபா எதுக்காகும்? செலவுக்கில்ல. கஞ்சிக்கே பணமில்ல. இந்தப் பதவியில இருந்து எந்தப் பயனும் கிடையாது. அதனால இந்தப் பதவியே வேண்டாமுன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். கமலம்மாள் ஆஸ்பத்திரியில மேல ஒரு மாடி கட்டி முடிக்கப் போறாங்களாம். திரும்ப வேலைக்கு கூப்பிட்டிருக்காங்க. அதனால பழையபடி கக்கூஸ் கழுவுற வேலைக்கே போகப் போறேன்!

Kalaignar’s son Stalin came and held a meeting. We went. They gave ID cards to all the Presidents. What is the virtue we gain from a card? No scheme has been implemented here. Here and there, they will call me for and take me to meetings. But I cannot talk anything. I do not have a salary. What is Rs. 300 useful for? Not for expenses. There is no money for gruel even. There is no use of being in this post. I have decided that I don’t want this post. They are going to build one more floor at Kamalammal Hospital, it seems. They have called me again for work. I going back to my old job of cleaning toilets.

***

In response to the brutal attack on Thalaiyuthu Panchayat President Krishnaveni, this is the eighth of a series of posts about attempts on the lives of dalit panchayat presidents. This attack has hospitalised an award-winning and popular elected leader and underlines the threat that caste poses to democracy. The Arunthathiyar Human Rights Federation’s statement on the issue is here and a poem by SRaj is here. There is also an interview with Panchayat President Krishnaveni, a fact-finding report on discrimination faced by Dalit Panchayat Presidents, a personal narrative from Jayanthi and a complaint that murdered Dalit Panchayat President Jaggaiyan had written. Ravichandran has written about responses to the attack on Panchayat President Krishnaveni.

How many more Dalit panchayat presidents are going to be murdered?

- Ravichandran

Dr. Ambedkar writes about the village, “The hindu village is a working plant of the Hindu social order. One can see there the Hindu social order in operation in full swing. The average hindu is always in ecstasy whenever he speaks of the Indian village. He regards it as an ideal form of social organization to which he believes there is no parallel anywhere in the world. It is claimed to be a special contribution to the theory of social organization for which India may well be proud of. … If it is a republic, it is a republic of the Touchables, by the Touchables and for the Touchables. The republic is an Empire of the Hindus over the Untouchables. It is a kind of colonialism of the Hindus designed to exploit the untouchables.” (Rodrigues 2011:232)

India witnessed Dalits becoming a President, Chief Minister, M.P, Chief Justice, M.L.A etc. Their life, compared with non-Dalits, has never been a walk on a bed of roses. However, the biggest challenges faced by Dalits are while/after becoming a Panchayat president in Tamil Nadu, especially Southern Districts. History shows five Dalit Panchayat presidents were brutally murdered by caste Hindus in the panchayat. There are many panchayat presidents who are threatened, molested and harassed, for executing their duties. This is a nightmare for panchayat presidents in the so-called backbone (village panchayat) of the Indian political structure, as claimed by Mahatma Gandhi. The voices of  Dalit Panchayat presidents are never heard.
The English and regional media do not pay much attention to such issues.  These Brahminical Media would have focused on this issue if a Dalit became Chief Minister of Tamil Nadu (like they now focus on atrocities in Uttar Pradesh). Then we could have witnessed NDTV, CNN-IBN, TIMES NOW etc. and the national political parties such as CPI, BJP, INC visiting Ms. Krishnaveni and making a hue and cry over her being stabbed. But a Dalit becoming a Chief Minister of Tamil Nadu is not possible in the near future of the so-called land of Periyar.
It needs also to be told that Dalit panchayat presidents are not the only ones to face caste discrimination. But it is important to highlight the plight of these Panchayat presidents’ cases because we have been told that these are the backbone of Indian Democracy. India, as a democratic country, believes in electoral politics. These panchayat presidents are elected by the people. They are then treated like shit in the panchayat and the government is not bothered about the same. Most importantly, empowering these panchayat presidents will empower the Dalits in the villages. The panchayat president issue did not crop up out of the blue. In recent times, there have been many instances of caste-based discrimination in Tamil Nadu.
Some days before, an Arunthathiyar boy was brutally beaten by a caste priest for entering the temple. A couple of movements took up the issue and filed an FIR in the police station. I was disheartened to hear the news. Few days later, Ms. Krishnaveni’s issue happened. When I enquired, I was told that Aathi Thamilar Peravai, Tamil Puligal, Periyar Dravida kalagam, Arunthathiyar Pengal Munnai etc had taken up the issue and protested in front of the collector’s offices to arrest the culprit. Some activists in Nellai told me to check the newspaper for more details. Since I could not check the newspaper, I called friends who are associated with different movements to get updates on the issue. They told me that they were not aware of such an incident – most people’s response was the same. I cross-checked with my friends in Nellai to know the picture. They said again that the newspapers had published articles. Later, I found the newspapers had published this news only on the district-level page.
I spoke to one of the writers in the movement. He, too, was unaware but said that he will not let this issue go as had happened with earlier incidents where Panchayat presidents Mr. Servaaran  and Mr. Jaggaiyan were murdered and the issue was no more in discussion. Even the organizations which took up the issue for Ms. Krishnaveni told me that this issue will not be treated like the earlier incidents.
Another person from the spot strongly felt – based on the information he gathered – that Ms. Krishnaveni has been attacked for being sincere in her job and for being born in the Arunthathiyar community (scavenging community). There were times in the past in her panchayat when the non-arunthathiyar Dalit said widely that they would not support a ‘sakkiliyar’ as president, may be a Pallar or Pariyar can be the president. I am not angry with these people who show a bias against Arunthathiyar, but I am very angry with Dalit leaders for maintaining such divisions for their shitty political power. The person I spoke to strongly felt that the present movement which is taking forward the Ms. Krishnaveni issue is very sincere, and that they will stand to the end. These movements can never be bargained for money. Still he suspects, the state will try its best to break the case and every one will escape. We might not even know how the state machinery lobbies people on the ground.
A person from an investigating organization felt that large-scale political mobilization is needed among Arunthathiyar community. They seem to be subjugated more than any community I have seen, and there must be movement reaching to everyone to mobilize them. The Arunthathiyar movement and the educated people among Arunthathiyar have a big task to their community.
A faculty member in the English and Foreign Languages University shared his experience – majority of the Dalit movements file cases and forget the movement. He thinks the judicial system functions with public pressure. Dalit movement in relation to Khairlanji filed cases and the movement was not the same as it was in the initial stages. He said there must be a movement pressuring the government at various levels. Simultaneously, the cases in court also must be pressurized. Therefore he suggested that movement should place a demand and call a meeting at least of all the Arunthathiyar panchayat presidents and get a letter of representation signed and sent to National Human rights commission. A national-level fact finding must be conducted and the report has to be sent to Amnesty, and other international organizations. A large campaign must be alive on the ground.
Another faculty from the same university said enough is enough – we should demand armed security for Dalit panchayat presidents, and pistols along with armed security for women panchayat presidents. When the stupid Indian cricketers are offered honorary posts as Assistant Commissioner of Police, why can’t the Panchayat President, who is elected by the people and serving the people in the panchayat, which is a backbone of Indian democracy, be considered as the rank of Sub-inspector of police? Also, he believes that if a non-Dalit panchayat president had been attacked, the situation would have been different. Arunthathiyars are taken for granted.
A person based in Delhi maintains a website called www.dalitmat.com and focuses on the issues of Dalits in north, the Hindi belt. He expressed his unhappiness that Dalits in north do not have a contact with the dalits in the south. We should seriously bridge this gap. As a first step, he also posted about Ms. Krishnaveni on his website.
While browsing the history of the attacks on Dalit Panchayat president, some articles made me wary of the way the State operates in these cases. In the meantime, Kalapatti judgement was given in Coimbatore court.
The Coimbatore court gave the judgment on the Kalapatti caste riots. The court acquitted all the culprits and the complainer turned hostile. It was painful to hear an advocate, who was working on the case, Paneer Selvam say,  “Dalits in that area were never mobilized by the so-called Dalit movements. Since they don’t have anything like land, they are dependent on the caste-Hindus, so they compromised on the case. The Dalit movements never enquired or followed the case, none showed interest in the case, however many people visited the place after the riot. It is sad that Dalit movements do not understand the judicial system. Therefore they are least bothered about such cases. For a speedy trial for such cases, a separate court should be brought to enquire the SC/ST atrocity acts alone. And Dalit movements should reach to the people sincerely and not as a mass mobilization like fan clubs.” It was also true that none of the Dalit organizations have raised their voice against the judgement till now. At this juncture, we should also remember that, a year before, a Dalit woman committed suicide in Anna University. The issue was taken up by few movements of Arunthathiyars. They said she died of caste discrimination and protested to take action. At present, the case is still not filled under SC/ST Act and the case is registered under suspicious death. A Chennai-based activist commented, “I tried to pursue but none showed interest after the protest”. Another person in the movement said that the Anna University Vice-Chancellor is a brother of Thurai Murugan and that is why the DMK government in that period did not take action. These are the few voices I thought to put on paper.

Panchayat President Krishnaveni belongs to the Arunthathiyar (a scavenging community). Aathi Thamilar Peravai and other organizations held a protest in front of the collectors office as a result of which the police filed an FIR. The section was not under SC/ST Atrocity act. The next day, the Aathi Thamilar Peravai founder visited the hospital and met the collector. He gave a press statement that if the section is not filed under SC/ST Atrocity act, the movement will go for a mass protest. Therefore the police changed the sections.

The only way to escape the clutches of these casteist institutions is to empower the Dalit panchayat president and to make them a topic of discussion. When are we going to empower the panchayat presidents? Is this the way elected representatives are treated in our society?

How many more Dalit panchayat presidents are going to be murdered? Ms. Krishnaveni has been stabbed and after a huge outcry among the Dalit movement, it is said that Ms. Krishnaveni had given complaints to various people before and she expected these things. Why were those issues were not raised earlier? Only when a person dies, we talk about them. When he is alive and goes to every nook and corner for help, the useless society with biased notions of caste never goes to his rescue. It is same with most of the Dalit movement. I hope civil society and movements do not expect more Dalits to face the same kind of treatment meted out to Dalits in Khairlanji for this topic to be discussed. When are we going to get justice for those who have lost/are losing their lives? After Melavalavu, Khairlanji, and other atrocities, we did not get justice, we only got a token of it through our struggle. What these movement did was to bring the caste question to the discussion platform.

Many Dalits are in high positions as bureaucrats, politicians, academicians etc. What are they doing about these issues? Are they only bothered about their selfish personal gains and keeping quiet?
I only hope that, atleast now, Dalit and civil society will take an oath that this must be the last incident that any Panchayat president should face.
Jai Bheem

Ravichandran is a research scholar in the English and Foreign Languages University, Hyderabad.

In response to the brutal attack on Thalaiyuthu Panchayat President Krishnaveni, this is the seventh of a series of posts about attempts on the lives of dalit panchayat presidents. This attack has hospitalised an award-winning and popular elected leader and underlines the threat that caste poses to democracy. The Arunthathiyar Human Rights Federation’s statement on the issue is here and a poem by SRaj is here. There is also an interview with Panchayat President Krishnaveni, a fact-finding report on discrimination faced by Dalit Panchayat Presidents, a personal narrative from Jayanthi and a complaint that murdered Dalit Panchayat President Jaggaiyan had written.

The caste of gods

Please sign this solidarity statement in support of academic freedom and cultural innovation and their autonomy from legal control here.

 

June 1, 2011, Coimbatore: A judicial magistrate court on Tuesday issued summons to Viduthalai Chiruthaigal Katchi president Thol Thirumavalavan, writer Meena Kandasamy and a Kolkata-based publishing house for allegedly changing historical facts related to Ponnar and Shankar, two figures revered in Tamil Nadu.

…
Read the rest of the report here.

June 6, Affidavit filed by R. Kalaiarasu

“The allegation of the complainant is that he is belonged to Kongu Vellala Gounder community and devotee of Veerapur Annamar Swamigal. He read a book viz., “Uproot Hindutva” and it was mentioned in the book that “Two dalit brothers, Ponnar and Sankar, who saved their people from invasion and worshipped….”. He was put much mental shock and trauma, because he believed that the Annamar brothers are belonged to Kongu Vellala Community. He felt that it will create disharmony in society. Hence he filed the present complaint.

I humbly submits that the complainant was not obtained prior sanction from State or Central Government, required under section 196 of Criminal Procedure Code to take cognizance of offences under section 153 – A & 505 (2) of Indian Penal Code. Hence this case is not legally sustainable unless there is the prior sanction from the government.

I humbly submit that there are lot of disputed version regarding origin and history of Ponnar and Sankar. Mr.L.Paranan of Periyariyal History and Arts Research Centre published a book viz. “Ponnar Sankar – A Historical Social Study”. It was mentioned in the book that, “the story of Ponnar Shankar was not based historical evidence and facts and it was a story”.

I learnt that during British period, the book based on Annamar Sanikal Kathai of Pulavar Pichai Pattar was banned citing the reason that it was creating disharmony in society.

Further I state that various Dalit communities are worshipping the Annamar Samilgal as their family deities particularly in western districts of Tamil Nadu.

Further I state that it is almost seven years since the book published by 2nd accused and no disharmony in society has been caused in all these years. Now the complainant filed the present complaint. I apprehend that the filing of complaint itself and its vide publicity in the newspapers for the present complaint which based on a book, that was banned during the period of British rulers, will create disharmony in the society. Hence I would like to challenge the present complaint before the Hon’ble High of Judicature at Madras in the interest of Communal harmony.”

Read the full text here.

June 7, Meena Kandasamy writes, “I will fight this casteist absurdity and publicity-seeking harassment that masquerades as a court case. Such a frivolous petition only displays the loathsome, supremacist caste-Hindu mentality as to who is worthy of worship in our society: in this telling, a hero can never be Dalit, and conversely, a Dalit can never be a hero.”

Read her note titled ‘Does God have a caste?’ on the India Site

“The co-opting and appropriation process of Hindutva-ization/Brahminization/Sansritization swallowed a lot of our village/regional/folk deities into the burgeoning Hindu pantheon, and Dalit deities were ascribed caste-Hindu origins because the casteist mindset could not accept the Dalit in the role of a valiant hero. The oral nature of the epic in which Ponnar-Sankar appears makes it almost impossible to ascertain either their exact caste origins, or even if they really existed historically. The present case filed against us does not arise out of the petitioner’s faithfulness to history: it clearly springs out of his intolerance, that refuses to treat Dalit heroes as worthy of deification. Such a litigation reflects a worldview that if heroes have to retain godhood, they have to maintain caste-Hindu credentials. That is why, the litigant claims to be hurt when his ancestral deities are said to be Dalit.

I am outraged that an caste-Hindu is able to misuse a court of law by filing such a patently abusive and absurd case that disgraces the history and experience of being Dalit. The real offence in this instance is the litigant’s act of taking offence when something holy and venerable is identified as Dalit. I only hope that the real crime here—rampant and rabid anti-Dalit hatred—gets its due punishment.” she writes.

June 9, In his piece titled, India’s Hidden Apartheid, Anapayan writes,

“This judicial farce raises two issues, first, the state of Indian democracy, second, the Indian judiciary upholding the upper-caste Hindu notion that being a Dalit is humiliating and shameful.
The notable fact is that summons have been issued under the Indian Penal Code sections, with potential for incarceration if they were found to be guilty by the court. Decision to use criminal provisions of the law rather than civil provisions, flies in the face of Indian press freedom and democracy.

With the failure of Dravidian politics in delivering the social justice, we saw the rise of a more assertive and confident Dalit movement. Importantly there was no compromise in Dalit identity; the emergence of VCK and Puthiya Thamizhakam reflected this new paradigm of assertive Dalit activism. Meena Kandasamy belongs to this new generation of activists with no hesitancy in identifying themselves as Dalits. It is shocking that this judge seems to be thinking that being associated with Dalits is shameful and humiliating.”

Read the full piece here…

June 14, In solidarity with Thirumavalavan, Meena Kandasamy, and Samya (now Stree-Samya)

“We are offended that a deity being named dalit can even be called an offensive act. We are offended at how legal backing is available for openly-casteist harassment. We are offended at news reports that present this case as a quaint little example of caste quibbling, without pointing to the long history of violence, without pointing to the continued conspiracy to maintain the status quo and culture of violence that this case is an outcome of.

Our histories are deeply marked by caste. We seek to emancipate our present by reclaiming these histories for the marginalised.

Re-writing history from the perspective of the marginalised is necessary and vital for the self-determination of dalit communities. Now, such an effort is being criminalised. This is a threat to democracy and the pluralist ethos. This is an offence against free speech. We stand in solidarity with Thirumavalavan, Meena Kandasamy and Samya, in support of the subaltern perspective and assertion they stand for.”

This solidarity statement has been posted on Facebook on June 14 and Kafila on June 17. Please sign.

ஆதிதிராவிடன் 2 / Adi Dravidan 2

ஆதிதிராவிடன்: ‘கற்பனை’யாக்கப்பட்ட இதழ் (உண்மெய்யும் திரிபும்)
ஸ்டாலின் ராஜாங்கம்

காலச்சுவடு இதழ் 93-இல் வெளிவந்த கட்டுரை

Adi Dravidan : The magazine that was made ‘imaginary’ (The truth and the falsification)
Stalin Rajangam

Essay published in Kalachuvadu, Issue 93

Read the first half of this essay in translation here

…

ஆதிதிராவிடர் என்னும் அடையாளம் அரசியல் தளத்தில் முக்கியத்துவமடைந்த சமகாலத்தில்தான் ஆதிதிராவிடன் என்னும் மாத இதழ் இலங்கையிலிருந்து வெளியானது. 1912ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் இலங்கையில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட தென் இந்திய ஐக்கியச் சங்கத்தின் சார்பில் இவ்விதழ் 1919ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டது. எஸ்.பி. கோபால்சாமி என்பவர் இதன் ஆசிரியராவார். இச்சங்கம் 1922இல் இந்தியன் ஒடுக்கப்பட்ட இந்திய மக்களின் ஊழியன் என்று பெயர் மாற்றம் பெற்றது. இரண்டாண்டுகளுக்கும் மேலாக இவ்விதழ் வெளியானதாகத் தெரிகிறது. இரண்டாண்டு முடிவில் முதலாண்டு இதழ்கள் ஒரு தொகுதியாகவும் இரண்டாமாண்டு இதழ்கள் மற்றொரு தொகுதியாகவும் தொகுத்து வெளியிடப்பட்டன.

As the identity called Adi Dravidar became important in the political sphere, at the same time, a monthly magazine called Adi Dravidan was published from Sri Lanka. On behalf of the South Indian Aikiya Sangam – which was begun in Sri Lanka in March, 1912 – this magazine was begun in 1919. S.P. Gopalsami was the editor. The Sangam changed its name in 1922 to Indian Oppressed Peoples’ Servant. It seems that the journal was published for over two years. At the end of two years, the journals of the first year were published as one volume and those of the second as another.

ஆதிதிராவிடர்களின் கல்வி, ஒழுக்கம், கலாச்சாரம், லௌகீக விசயம், ராஜ விசுவாசம் ஆகியவற்றை நோக்கமாகக்கொண்டு தொடங்கப்பட்டதாகச் சொல்லிக்கொண்டாலும், ஆதிதிராவிடர்களுக்கான கல்வியையே முதன்மை நோக்கமாய்க்கொண்டு இயங்கியது. கேசவ பிள்ளை, சிதம்பரம் நந்தனார் பாடசாலை சுவாமி சகஜானந்தர் ஆகியோர் இலங்கை சென்ற காலத்திலேயே இவ்விதழ் உருப்பெற்றது. சமய அடிப்படையில் சைவ சமய உணர்வைப் போற்றிய இதழ் இது.

Though the stated aim was to foster the education, discipline, culture, spiritual guidance and loyalty to the King among Dalits, it functioned with education as its primary aim. This magazine had taken shape in the time when people like Kesava Pillai, Chidambaram Nandanar, Paadasaalai Swami Sagajaanandar had gone to Sri Lanka. With a religious base, this magazine fostered the Shaivite religious sentiment.

தெய்வமிகழேல், சக்கர நெரிநில், ஊக்கமது கைவிடேல் என்னும் வாசகங்களை முகப்பிலே தாங்கி 16 பக்கங்களில் வெளியானது. இதழின் பக்கங்களைக் கூட்டவும் வார இதழாக மாற்றவும் தொடர்ந்து விருப்பத்தை வெளிப்படுத்திய இவ்விதழ் விருப்பம் நிறைவேறாமலேயே நின்றுபோனது. 1000 சந்தாவினை நெருங்கியிருந்த இந்த இதழ் தமிழகம், கோலார் தங்கவயல், பர்மா ஆகிய இடங்களுக்கும் அனுப்பப்பட்டது. தொடர்ந்து நன்கொடை, சந்தா ஆகியவை கிடைத்துவந்தபோதிலும் இதழ் நிலைப்பதற்கு போதுமானவையாக அவை இல்லை. ஆயிரம் பிரதிகளை நெருங்கியிருந்த இவ்விதழ் ஆதிதிராவிடர்களின் அறிவுசார்ந்த வேட்கையினை அடையாளம் காட்டக்கூடியதாக இன்றைக்கு மாறி நிற்கிறது. ஆதிதிராவிடர் அல்லாதாரும் சந்தாதாரர்களாகவும் பங்களிப்பாளர்களாகவும் ஈடுபட்டு வந்தனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதழ் பற்றிய விமர்சனம் சுதேசமித்திரன் இதழிலும் வெளியானது.

With aphorisms such as ‘Do not despise god’, ‘Stand by ethics’, ‘Do not abandon enthusiasm’ on the cover, it was published with 16 pages. Though the wish that pages could be increased and that the journal be made a monthly was expressed frequently, this never happened. This magazine, which had a subscriber base of close to 1000, was sent to places including Tamil Nadu, Kolar Gold Fields and Burma. Though it received continuous donations and subscriptions, these were not sufficient to keep the magazine going. This magazine, that reached a print run of close to 1000, today has become proof of the Adi Dravidar’s intellectual thirst. It is notable that non-Adi Dravidar also participated in this magazine as contributors and subscribers. A review of the magazine also appeared in the Sudesamitran.

பின்னாளில் திராவிடன் இதழின் ஆசிரியராக விளங்கிய கனக சங்கர கண்ணப்பன் சூத்திரர் யார்? ஆதிதிராவிடர்களின் தொழில் போன்ற கட்டுரைகளைத் தொடர்ந்து எழுதிவந்தார். ஆதிதிராவிடர்கள் விவசாயம், நெசவு, போர், இசைத் தொழில், வள்ளுவர் எனப் பல்வேறு தொழில் புரிந்தவர்களாகவே இருந்து வந்துள்ளனர் என்றெழுதிய அவர் இக்கருத்தினையே எஸ். சோமசுந்தரம்பிள்ளை போன்ற சென்னை வாழ் ஆதிதிராவிடர்களும் கொண்டிருக்கின்றனர் என்று குறிப்பிட்டார். ஆதிதிராவிடர்கள் பல்வேறு தொழிலிலும் ஆற்றல் பெற்றவர்களாக இருந்தனர் என்னும் வரலாற்றுரீதியான நம்பிக்கையினைப் பலரும் கொண்டிருந்தனர் என்பதை இதன்மூலம் அறியமுடிகிறது. அதேபோல இவ்விதழில் வெளியான சுவாமி சகஜானந்தரின் உரைகள் மூலம் அவருக்கிருந்த விரிவான தமிழறிவு புலப்படுகிறது. சகஜானந்தரைப் போற்றிய இவ்விதழ் நம் தலைவர் எம்.சி. ராஜா என்று எம்.சி. ராஜாவையும் போற்றத் தவறவில்லை. இத் தலைப்பிலேயே வெளியான கட்டுரையொன்றில் “இம்மஹான் நம் ஆதிதிராவிட குலசிரேஷ்டர், சென்னை, ஆதிதிராவிட மஹாஜன சபைக்கு செக்ரடேரியும் தற்காலம் வந்துலாவும் சென்னை ஆதிதிராவிடன் பத்திரிக்கைக்கு ஆசிரியருமாவார். . . ஆதிதிராவிட மக்களில் சட்ட நிருபண சபைக்கு மெம்பராகத் தெரிந்தெடுப்பது இதுவே முதல் தடவை” (1919 ஆகஸ்ட் 15) என்று புகழ்கிறது. இதே காலத்தில் சென்னையிலிருந்து ஆதிதிராவிடன் என்னும் இதழ் எம்.சி. ராஜாவை ஆசிரியராகக்கொண்டு வெளியானது எனும் குறிப்பும் இக்கட்டுரை மூலம் கிடைக்கிறது.

Who was Kanaga Sankara Kannappan Soothirar, the editor of the Dravidan magazine in later days? He continually wrote essays such as the work of Adi Dravidar. Mentioning that the Adi Dravidar were involved in agriculture, weaving, war, music, fortune telling and other such work, he mentions that Adi Dravidar Chennai residents like Somasundaram Pillai said the same. Through this, we learn that many people believed the Adi Dravidar to have skill in many trades. Similarly, the speeches of Swami Sagajaanandar show the breadth of his knowledge of Tamil. The same magazine that praised Sagajaanandar did not fail to praise M.C. Raja as ‘our leader M.C. Raja’. In an essay that was published under this headline, he is praised as, “This great man of our Adi Dravidar clan is Chennai secretary of the Adi Dravida Mahajana Sabha and is editor of the Chennai Adi Dravidan magazine as well…this is the first time that a member of the Adi Dravida people has been selected to the Legislative Council” (1919, August 15). Through this essay, we learn that a magazine called Adi Dravidan was being published from Chennai with M.C. Raja as the editor.

பெண்கள் முன்னேற்றம் பற்றித் தொடர்ச்சியாக எழுதப்பட்ட இவ்விதழில் மறைமலையடிகள் எழுதிய நூல்கள் குறித்த விளம்பரங்கள் விரிவான அறிமுகக் குறிப்புகளுடன் பன்முறை வெளியிடப்பட்டன. ராமநாதபுரம் மாவட்டம் கல்லல் பகுதியில் ஆதிதிராவிடர்கள் படும் சாதிக் கொடுமைகள், இலங்கையில் நடக்கும் சாதிப் பிரச்சினைகள், தென்னிந்திய ஐக்கியச் சங்கத்தின் பணிகள் போன்ற பல செய்திகளும் இடம் பெற்றன.

In this magazine that continuously wrote about the advancement of women, Maraimalai Adigal’s books were advertised several times with extensive introductions. There was also other news about the caste atrocities that were inflicted upon Adi Dravidar in the Kallal region of the Ramanathapuram district, the caste problems in Sri Lanka and the work of the South Indian Aikkiya Sangam.

ஆதிதிராவிடர்களின் கல்வி சார்ந்து இவ்விதழில் பதிவுகள் தனியாக எழுதுமளவுக்கு விரிவாக அமைந்துள்ளன. ஆதிதிராவிடர்கள் கல்வியின் மூலமே சாதிய இழிவை விலக்கிக்கொள்ள முடியும் என்று உறுதிபட எழுதியது. கிறித்தவப் பாதிரிமார்கள்கூடக் கல்வியின் பெயரால் இம்மக்களைப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்கள் என்னும் கோபத்தை வெளிப்படுத்திய இவ்விதழ் இம் மக்களின் தனித்துவமான நடவடிக்கைகளினாலே இவை சாத்தியமடைய முடியும் என்று சொல்லவும் செய்தது. அதாவது, “இலங்கை தென்னிந்திய ஐக்கியச் சங்கம், தென்னிந்திய ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் ஐக்கியச் சங்கம் மற்றும் குலாபிமானிகள் முன்னின்று நடத்தினால் மட்டுமே” கல்வி உள்ளிட்ட சீர்திருத்தங்கள் கைகூடுமென்று எழுதியது.

There are separate essays that find place in this journal on the theme of the education of the Adi Dravidar. It was written firmly that the Adi Dravidar would be able to remove the slights of caste through education alone. The magazine expressed anger against Christian pastors who were ‘using’ these people in the name of education, while acknowledging that the unique practices of the people made this possible. The magazine carried exhortations that only the uniting of the Sri Lanka South India Aikkiya Sangam and the South India Oppressed People’s Aikkiya Sangam and other leaders from the community could lead to reforms in areas including education.

கோயம்புத்தூர் ஆர். வீரையன் போன்றோர் ஆதிதிராவிடர் கல்விக் குறித்துத் தொடர்ந்து எழுதிவந்தனர். அவர் பெயரில் வெளியான அறிக்கை ஒன்று:

People like Coimbatore R. Veeraiyan wrote continuously about Adi Dravidar education. A statement that was issued in his name:

அறிக்கை

நண்பர்கள்!
வீணாக காலங்கழிக்காதீர்கள். கோயம்புத்தூரில் நடைபெற்றுவரும் நக்ஷ்த்ரவாசக சாலை இரவு பள்ளிக்கூடத்தில் இரவு 7 மணியிலிருந்து 9 1/2 மணி வரைக்கும் இலவசமாக வாசித்து முன்னேறுங்கள்.
“முன் கசக்கும் பின் இனிக்கும்”
திருமால் வீதி                                   ஆர். வீரையன்
கோயம்புத்தூர்

Statement

Friends!

Do not waste time. Go to the Nakshatravaasaga Road Night School that is being run in Coimbatore between 7 and 9.30 at night, read for free and progress.

‘What is bitter to start with, will be sweet later’

Thirumal Street                                    R. Veeraiyan

Coimbatore

 

என்று வெளியாகியிருந்தது. 1919ஆம் ஆண்டிலேயே சிதம்பரம் நந்தனார் பாடசாலையில் சுமார் 100 மாணவர்கள் படித்தார்கள் என்னும் குறிப்பையும் இதழ் தருகிறது.

is published thus. We learn from this magazine that the Chidambaram Nandanar School has about 100 students in the year 1919 itself.

பிராமணரல்லாதார் அரசியல் தலித் மக்களையும் உள்ளிழுத்துக்கொண்டு திராவிடர் என்னும் ஒற்றை அடையாளத்திற்குள் இணைத்தபோதுதான் தனித்துவத்தின் அடையாளமாக ஆதிதிராவிடன் என்னும் சொல்லாடல் மேலுக்கு வந்தது. எனினும், இந்நடவடிக்கையில் முன்னின்ற எம்.சி. ராஜா நீதிக்கட்சியோடு இணைந்து பணியாற்றியதோடு தன் முயற்சியின் காரணமாக அச்சொல்லுக்கு அரசின் அங்கீகாரத்தையும் பெற்றார். ஆதிதிராவிடன் இதழுங்கூடப் பிராமணரல்லாத அரசியலையும் ராஜாங்கத்தின் கல்விப் பணிகளையும் ஆதரித்து எழுதிவந்தது. டாக்டர். டி.எம். நாயரின் மரணம் பற்றி விரிவான இரங்கல் அறிக்கையும் எழுதப்பட்டது.

It was when the non-Brahmin politics pulled in the Dalit people under the unified identity of Dravidan that the term Adi Dravidan came into use to identify difference. M.C. Raja, who worked with the Justice Party, through his labour, found government recognition for the term. The Adi Dravidan magazine, too, wrote in support of the non-Brahmin politics and Rajangam’s work in education. It published a long condolence message for the death of Dr. T.M. Nair.

ஆனால், 1921ஆம் ஆண்டு சென்னை பின்னி ஆலை வேலைநிறுத்தப் போராட்டத்தை ஒட்டியெழுந்த கலவரத்தின் பின்னணியில் ஆதிதிராவிடன் இதழ் நீதிக் கட்சிக்கு எதிராக எழுதியது. இப்போராட்டத்தின் போது, எம்.சி. ராஜா தலித் மக்களை வேலைக்குத் திரும்பும்படி கோரியதால் அம்மக்களும் வேலைக்குத் திரும்பினர். அதனால் இம்மக்கள் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டனர். வீடுகள் எரிக்கப்பட்டன. புளியந்தோப்பு கலவரம் என்று சொல்லப்பட்ட இக்கலவரத்தைத்தான் பறையர்களைச் சென்னையைவிட்டே அப்புறப்படுத்த வேண்டுமென எழுதப்பட்ட சர்.பி.டி. தியாகராயரின் அறிக்கையைத் திராவிடன் இதழ் வெளியிட்டது. நீதிக்கட்சியும் திராவிடன் இதழும் தலித்துகளுக்கு எதிராக நேரடியாகப் பேசின. இவ்விடத்தில் எம்.சி. ராஜா நீதிக்கட்சியிடமிருந்து விலகி நின்றார். இன்றைக்கும் சென்னை பின்னி மில் கலவரம், நீதிக்கட்சியின் தலித் எதிர்ப்பு ஆகிய அனைத்திற்கும் கிடைக்கும் தகுதி வாய்ந்த தலித் தரப்பு ஆதாரம் இவ்விதழ்தான்.

Yet in 1921, during the violence that followed the strike at the Binny Mill, the Adi Dravidan magazine wrote against the Justice Party. During this struggle, M.C. Raja requested the Dalit people to return to work and they did so. They were severely attacked in consequence. Houses were burnt. The Adi Dravidan magazine published a statement from Sir P.T. Thiagarayar saying that the Paraiyar should be removed from Chennai, during these riots that are termed the Pulianthope riots. The Justice Party and the Dravidan journal spoke openly against Dalits. At this point, M.C. Raja stood apart from the Justice Party. Till date, the only authoritative Dalit recording of the Chennai Binny Mill violence and the Justice Party’s opposition to Dalits is this journal alone.

நீதிக்கட்சியும் திராவிடன் போன்ற பத்திரிகையும் ஆதரவாயிருப்பார்கள் என்று நம்பிய ஆதிதிராவிடன் இதழ் சாதிஇந்துக்களும் கைவிட்டுவிட்டனர் என்று வருந்தி எழுதியது. திராவிடன் போன்ற இதழின் ஆதிதிராவிடர் விரோதப் போக்கைத் தொடர்ந்துதான் ‘ஆதிதிராவிடர்களுக்கு தினசரியோ வார இதழோ நடத்த வேண்டும் அல்லது ஆதிதிராவிடனையாவது வார இதழாக மாற்றிட’ வேண்டுகோள் விடுத்தது இவ்விதழ். அதோடு இலங்கையில் கூடியளவு நல்ல நிலைமையிலிருக்கும் இந்தியரும் ஆதிதிராவிடர்களும் இயன்ற அளவு தொகை அனுப்பும்படியும் உதவிசெய்பவர் பெயர் ஆதிதிராவிடனில் பிரசுரிக்கப்படும் என்றும் அறிவிக்கப்பட்டது. அதேபோலச் செய்யவும்பட்டது.

The Adi Dravidan journal that had once believed that the Justice Party and the Dravidan journal would support them, expressed grief that the caste Hindus had abandoned them. It is an expression of the hostility towards the Adi Dravidan journal that the Dravidan journal asked that ‘the Adi Dravidar should have a daily or a weekly or the Adi Dravidan should be made a weekly’. Immediately, it was announced that the names of those who contribute for this – either well-to-do Indians in Sri Lanka or other Adi Dravidar – would be published in the pages of the Adi Dravidan magazine. This was done.

ஆதிதிராவிடர் நலனில் அர்ப்பணிப்புள்ள இந்த இதழை நீதிக்கட்சியை அம்பலப்படுத்தியது என்ற காரணத்தினாலேயே ‘கற்பனையான பத்திரிக்கை’ என்று சொல்லிவிடவும் இங்கு முயற்சிக்கப்பட்டது. எஸ்.வி. ராஜதுரையும் வ. கீதாவும் இணைந்து எழுதிய பெரியார்: சுயமரியாதை சமதர்மம் என்னும் நூலில் “நீதிக்கட்சி பத்திரிக்கையான திராவிடன் இழிவுக் குறிப்போடு எழுதியதாகச் சிலர் கூறுவதும் அதன் பொருட்டுக் கற்பனையான சில பத்திரிகையொன்றை ஆதாரம் காட்டுவதும் அடிப்படையில்லாதவை”(பக். 381) என்று குறிப்பிடுவது ஆதிதிராவிடன் இதழைத்தான். அதேபோல 1940களில் ‘திராவிடஸ்தான் போல எங்களுக்கும் ஆதிதிராவிடஸ்தான் வேண்டும்’ என்று முனுசாமிப்பிள்ளை அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டபோது, அதற்கு மறுப்பாக “திராவிடர், திராவிடம் என்பவை சரித்திரச் சான்றுகளைக் கொண்ட சொற்கள், ஆதிதிராவிடன் என்ற சொல்லுக்கு சரித்திர ஆதாரமில்லை” என்று விடுதலை தலையங்கம் சொன்னது. திராவிடம் என்னும் கருத்தாக்கத்தை உறுதிபடக் கட்டியெழுப்பிய கால்டுவெல்லின் விளக்கமே இந்த மண்ணின் பூர்வகுடிகள் ஒடுக்கப்பட்டவர்களே என்பதுதான்.

Since this magazine that had given itself to the service of the Adi Dravidar had ripped the mask off the Justice Party, there was an effort to brand this magazine as ‘imaginary’. S.V. Rajadurai and V. Geetha in their jointly-written Periyar: Suyamariyathai Samatharmam, refer to the Adi Dravidan magazine when they say ‘Some say baselessly that the journal of the Justice Party, the Dravidan, had used derogatory words and quote imaginary magazines as proof’. Similarly, in the 1940s, when Munusamipillai issued a statement that ‘We need Adi Dravidastan, just like Dravidastan’, the Viduthalai journal published an editorial that ‘Dravidar and Dravidian were words with historic proof, whereas Adi Dravidan did not have any historic standing’. It was to prove that the marginalised people of this country were its indigenous inhabitants that Caldwell built up the Dravidan ideology.

தலித்துகள் தங்கள் கருத்துக்கு ஆதரவாக இருக்கும்வரை அவர்களை ஆதரவாளர்களாகச் சொல்லுவதும் தனித்துவமாக எழுதவோ செயற்படவோ முனையும்போது, அவர்களின் இருப்பையே காலிசெய்யும் நிலைமைக்குத் துணிந்ததையுமே இப்போக்குகள் சுட்டுகின்றன.

As long as Dalits are supportive of their ideas, they were called supporters. The tendency to negate their very existence, when they sought to write or act separately, is visible here.

தொடக்ககால ஆதிதிராவிட முன்னோடிகள் பௌத்தம், வைணவம், சைவம் என்று வெவ்வேறு ஆன்மீக நோக்கங்களில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தாலும் ஆதிதிராவிடர்களுக்கான நலன் எனும் பயணத்தில் ஒன்றுபட்டிருப்பதைக் காணமுடிகிறது. வித்வான் க்ஷி.கி. முனிசாமி பிள்ளை எழுதிய தெய்வப்புலமைத் திருவள்ளுவ நாயனார் புராணம் என்னும் நூல் வள்ளுவர் ஆதிதிராவிடரே என்பதை நிறுவவந்த நூலாகும் என்று ஆதிதிராவிடன் (1919 ஜூன் 15) கூறுகின்றது. 26.04.1920 சுதேசமித்திரனில் ஸ்ரீமான் கோ. குப்புசாமி என்பவர் வள்ளுவர் பஞ்சமரா? என்று சகஜானந்தரை நோக்கிக் கேள்வி எழுப்பினார். இதற்குப் பதிலளித்துப் பெருமாள் நாயனார் என்பவர் வள்ளுவர் பஞ்சமரே பறையரே என்று ஆதிதிராவிடனில்தான் (1920 ஜூன் 15) எழுதினார். வள்ளுவர் தொடர்பான இத்தகு விவாதம் இருபதாம் நூற்றாண்டில் பரவலாக நடந்ததாகவும் அதில் ஆதிதிராவிட அறிவாளிகள் பலரும் வள்ளுவர் பஞ்சமரே என்று நிறுவுவதில் ஒன்றுபட்டிருந்தனர் என்றும் தெரிகிறது. அயோத்திதாசப் பண்டிதரும் இத்தகு விளக்கத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

While the Adi Dravida leaders had various spiritual leanings including Buddhism, Vaishnavism and Shaivism in the early years, we can see that they were united in the journey towards the well-being of Adi Dravidar. Vidwan K.K. Munisami Pillai’s Theivappulamai Thiruvalluva Naayanaar Puranam tried to establish that Valluvar was an Adi Dravidar, according to the Adi Dravidan (1919 June 15) magazine. In Sudesamitran, issue dated 26.04.1920, Sriman K. Kuppusamy asks Sagajaanandar if Valluvar is a Panjamar. In reply to this, Perumal Nayanar writes in Adi Dravidan (1920 June 15) that Valluvar was indeed Panjamar and Paraiyar. Though this debate around Valluvar has been widespread through the 20th century, it is clear here that Dalit intellectuals were united in proving that Valluvar was truly a Panjamar. It is notable that Iyothee Thass was also involved in such explanations.

பயன்பட்ட ஆதாரங்கள்:
1. ராஜதுரை, எஸ்.வி., கீதா, வ. – பெரியார்: சுயமரியாதை – சமதர்மம். மே, 1999, விடியல் பதிப்பகம், கோவை.
2. ராஜதுரை, எஸ்.வி. – பெரியார் – ஆகஸ்ட் 15. பிப்ரவரி 1998, விடியல் பதிப்பகம், கோவை.
இதழ்கள்:
1. ஆதிதிராவிடன் (இரண்டு ஆண்டு இதழ் தொகுப்பு): மதுரை தலித் ஆதார மையம்.
2. தலித் – 2004 (ஜூலை-ஆகஸ்ட்) – ஆ.இரா. வேங்கடாசலபதியின் கட்டுரை.

References:

1. Rajadurai, S.V., Geetha, V. – Periyar: Suyamariyaathai – Samatharmam, May 1999, Vidiyal Pathippagam, Coimbatore

2. Rajadurai, S.V. – Periyar – August 15. February 1998, Vidiyal Pathippagam, Coimbatore

Journals

1. Adi Dravidan (Collected volume): Madurai Dalit Support Centre

2. Dalit – 2004 (July-August) – A. R. Venkatachalapathy’s essay

ஆதிதிராவிடன் 1 / Adi Dravidan 1

ஆதிதிராவிடன்: ‘கற்பனை’யாக்கப்பட்ட இதழ் (உண்மெய்யும் திரிபும்)
ஸ்டாலின் ராஜாங்கம்

காலச்சுவடு இதழ் 93-இல் வெளிவந்த கட்டுரை

Adi Dravidan : The magazine that was made ‘imaginary’ (The truth and the falsification)
Stalin Rajangam

Essay published in Kalachuvadu, Issue 93

தீண்டப்படாதோரின் இதழியல் பயணம் நாமறிந்து 19ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியிலேயே தொடங்கிவிட்டது. அன்று தொடங்கி இன்று வரையிலும் பல்வேறு அரசியல் கருத்துகளையும் மாற்றங்களையும் வெளிப்படுத்துபவையாக அவை வெளியாகி வருகின்றன. அவற்றிடமிருந்து பிறந்த கருத்துகள் பல இன்று சிறந்த அரசியல் ஜனநாயகக் கருத்துகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. ஆனால், அவை தலித்துகளிடமிருந்து பிறந்தவை என்னும் உண்மை மட்டும் சொல்லப்படுவதில்லை. இந்நிலையில் கடந்தகால இதழ்களின் வரலாற்றைச் சொல்லுவதை இழந்துபோன அறிவடையாளத்தை மீள்கண்டுபிடிப்புச் செய்யும் சமூகச் செயல்பாடாகவே புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தீண்டப்படாதோர் வெளியிட்ட இதழ்களில் சில: சூரியோதயம் (1869), பஞ்சமர் (1871), ஜான் ரத்தினம் நடத்திய திராவிட பாண்டியன் (1885), வேலூர் முனிசாமி பண்டிதரின் ஆன்றோர் மித்திரன் (1886), டி.ஐ. சுவாமிக்கண்ணுப் புலவரின் மகாவிகட தூதன், இரட்டைமலை சீனிவாசன் நடத்திய பறையன் (1893), இல்லற ஒழுக்கம் (1898), தசாவதானம் பூஞ்சோலை முத்துவீரப் புலவரின் பூலோக வியாசன் (1900), அயோத்திதாசப் பண்டிதரின் தமிழன் (1907), சொப்பனேஸ்வரி அம்மாள் நடத்திய தமிழ்மாது (1907), மற்றும் ஆதிதிராவிடமித்திரன் போன்ற இதழ்கள் தொடக்கக் காலத்தவையாகும்.

The journalistic journey of the untouchable community begins, to our knowledge, in the middle of the 19th century. These journals have been published to express many political thoughts and changes from that period till date. Many ideas that emerged from them have been accepted today as exceptionally democratic political concepts. Yet, the truth that they were born from dalits is, alone, not acknowledged. In such a condition, the act of telling the history of these journals of the past has to be understood as a social act that is recovering a lost intellectual identity. Some of the journals published by the untouchable communities include : Suryodayam [Sun Rise] (1869), Panjamar (1871), Dravida Pandian (1885) that was run by John Rathinam, Vellore Munisami Pandithar’s Aandror Mithran (1886), D.I. Swamikannu Pulavar’s Mahavikada Thoothan, Rettaimalai Seenivasan’s Paraiyan (1893), Illara Ozhukkam [Domestic Order] (1898), Dasavadanam Poonjolai Muthuveera Pulavar’s Poologal Viyaasan (1900), Iyothee Thass Pandithar’s Thamizhan (1907), Soppanesvari Ammal’s Tamizh Maathu (1907) and Adi Dravida Mithran were among the journals that belonged to the initial period.

அயோத்திதாசரின் தமிழன் இதழை அவரது மறைவிற்குப் பின் அவருடைய மகன் க.அ. பட்டாபிராமன் 05.05.1914 முதல் 18.08.1915 வரை நடத்தினார். பின்னர் ஜீ. அப்பாத்துரையாரும் பி.எம். ராஜரத்தினமும் சேர்ந்து கோலார் தங்கவயலிலிருந்து 09.07.1926 முதல் 27.06.1934 வரை மீண்டும் தமிழன் இதழைக் கொணர்ந்தனர். அயோத்திதாசர் காலத் தமிழன் இதழுக்கும் பிந்தையோர் நடத்திய தமிழன் இதழுக்கும் நிறைய வேறுபாடுகள் உண்டு. இதற்கான சமூக அரசியல் பின்புலங்கள் தனியே ஆராயத்தக்கன. மேற்கண்ட இதழ்களில் தமிழன் தவிர வேறெந்த இதழும் முழுமையாகக் கிடைக்கவில்லை என்பது மாபெரும் இழப்பாகும். 20ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரை நடத்தப்பட்ட இதழ்களின் கதியும் அதுதான். அத்தகைய இழப்பு இப்போது அரசியல்ரீதியான இழப்பாகவும் மாறி நிற்கிறது. இதனால் தலித் அரசியல் வரலாற்றில் நிகழ்ந்த கடந்தகாலப் போராட்டங்கள், வெற்றிகள், இழப்புகள், ஏமாற்றங்கள் என யாவும் மங்கலாகவே தெரிகின்றன. எனினும் தலித்துகளின் நீண்ட கால அரசியல் தொடர்ச்சியினைக் கண்டெடுக்கக் கடந்த காலத்தின் மீதான வரலாற்றுரீதியான பயணமும் தேவைப்படுகின்றது.

Iyothee Thass’ Thamizhan journal continued to be published after his death by his son K. A. Pattabiraman from 05.05.1914 to 18.08.1915. Afterwards, G. Appadurai and B.M. Rajarathinam together brought out the Thamizhan journal again, jointly publishing it from Kolar Gold Fields between 09.07.1926 and 27.06.1934. There are many differences between the Thamizhan journal that Iyothee Thass published and the journal that others published after him. The social circumstances that were responsible for this require separate research. Of the journals listed above, except Thamizhan, it is a great loss that we have not recovered even one journal fully. Journals that were published till the middle of the 20th century have suffered the same fate. Such a loss has also become a political loss now. Undertaking a historical journey into the past to find out the long, unbroken political movement of dalits is an imperative.

நாமக்கல் பகுதியிலிருந்து வெளியான சமத்துவம் (1945), வேலூர் பகுதியிலிருந்து நடத்தப்பட்ட பள்ளிக்கொண்டா கிருஷ்ணசாமியின் சமத்துவச் சங்கு, 1942இல் ஆம்பூர் ஈ.சுப்பிரமணியத்தால் மாதம் இரு முறையாகத் தொடங்கப்பட்ட தென்னாடு, 1941 முதல் வார இதழாகவும் 1946 முதல் மாதமிருமுறை இதழாகவும் வெளியான ஜே.ஜே. தாஸ், மூர்த்தி ஆகியோர் இணைந்து நடத்திய உதயசூரியன், 1930களில் க.அ. பட்டாபிராமதாஸால் நடத்தப்பட்ட ஆங்கில-தமிழ் மாத இதழான தர்மதொனி போன்ற இதழ்கள் இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் வெளியாயின. அதற்கும் சற்றே பின்னால் நடத்தப்பட்ட அன்பு பொன்னோவியத்தின் அறவுரை, மக்கள் அறம், டி. குப்புசாமியின் பௌர்ணமி, சென்னை நீலக்கொடி, வீராசாமியின் தொண்டு, ரத்தினம் நடத்திய எரிமலை, ரத்தினமும் எக்ஸ்ரே மாணிக்கமும் இணைந்து நடத்திய சிவில் உரிமை, டாக்டர் அ. சேப்பன், சக்திதாசன் ஆகியோர் இணைந்து நடத்திய உணர்வு, மேலும் அம்பேத்கரிஸ்டு, அறிவுவழி ஆகிய இதழ்கள் இங்குக் குறிப்பிடத்தக்கவை. இத்தகைய நெடிய மரபில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் கால்பகுதியிலேயே வெளியான இதழ்களிலொன்றுதான் ஆதிதிராவிடன் என்னும் இதழ்.

Samththuvam [Equality] (1945) that was published from the Namakkal region, Pallikonda Krishnaswami’s Samaththuva Sangu that was published from the Vellore region, Ambur E. Subramaniam’s Thennadu [Southern Country] that was published bi-monthly in 1942, J.J. Thass that was published from 1941 as a weekly and from 1946 as a bi-monthly, UdhayaSooriyan [Rising Sun] that was published by people including Moorthy, the English-Tamil monthly Tharmathoni that was published from the 1930s by K.A. Pattabiramathass and similar journals were among those that were published towards the middle of the 20th century. Magazines that were published slightly later such as Anbu Ponnoviyam’s Arivurai [Advice], Makkal Aram [People's Ethics], D. Kuppusami’s Pournami [Full Moon/Poornima], Chennai Neelakodi, Veerasami’s Thondu [Service], Rathinam’s Erimalai [Volcano], Civil Urimai [Civil Right] that was jointly published by Rathinam and X-ray Manickam, Unarvu [Feeling] that was jointly published by Dr. A. Seppan, Sakthithaasan and others, Ambedkarist, Arivu Vazhi [The Path of Knowledge], are among the note-worthy journals. In this long tradition, Adi Dravidan is among the journals to have been published in the first quarter of the 20th century.

***

சமூகத்தளத்திலும் அரசியல்தளத்திலும் திராவிடம், திராவிடர் என்னும் சொல்லைக் கையாண்டு முதலில் அமைப்புகளையும் கருத்தியலையும் உருவாக்கியவர்கள் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தினரே ஆவர். திராவிடம் என்பதை மொழி, இனம் என்னும் தளத்தைக் கடந்து சாதிபேதமற்ற சமூகம் என்னும் நிலையில் பொருள்படுத்தியவர்கள் இவர்களே. எனினும், எண்ணிக்கை பலங்கொண்ட பெரும்பான்மை இந்து சாதியினர் அச்சொல்லையே தங்களின் அடையாளமாக மாற்றிக்கொண்ட வேளையில், சிறுபான்மை தலித் சாதி அறிவாளிகளும் அரசியல் செயல்பாட்டாளர்களும் ஆதிதிராவிடர்கள் என்னும் கூடுதலான அரசியல் அடையாளமுள்ள பெயரின் மூலம் தங்களை வெளிப்படுத்திக்கொண்டனர். அயோத்திதாசர் காலத்திலும் அதிகம் புழக்கமில்லாத இச்சொல் அவர் மறைந்த காலத்திற்குப் பின்பே அழுத்தம் பெற்று மேலெழுந்தது. 1910களின் மத்தியில் பிராமணரல்லாதார் இயக்கம் உருபெற்றதன் பின்னணியில் இச்சொல்லிற்கான தேவை கூடுதலாகியது. 1920களில் தமிழக தலித் அரசியலில் கோலோச்சிய எம்.சி. ராஜா, இரட்டைமலை சீனிவாசன் போன்ற செயற்பாட்டாளர்களின் காலத்தில் இச்சொல் நிலைபெற்றது. இப்பெயரில் அமைப்புகளையும் இதழ்களையும் அரசியல் விண்ணப்பங்களையும் இம்மக்கள் வெளிப்படுத்தினர்.

In the social and political spheres, the organisations and ideologies that first used the words Dravidianism and Dravidian were from the marginalised communities. Beyond the realm of Dravidian as relating purely to language and race, they identified the word to mean a society free of caste. At the time when the majority caste-Hindus adopted that word to mean their identity, the minority Dalit intellectuals and political activists took on the additional political identity of Adi Dravidan to express themselves. This word, that was not much in use in Iyothee Thass’ time, received emphasis and rose in importance after his death. In the middle of the 1910s, in the context of the emergence of the non-Brahmin movement, the need for this word increased. In the 1920s, in the time of people like M.C. Raja and Rettaimala Seenivasan who left their mark upon Dalit politics, this word was established. The people began to establish organisations and magazines and publish political petitions using this word.

கோபால் செட்டியாரின் ஆதிதிராவிடர் வரலாறு (1920), திரிசிரபுரம் ஆ. பெருமாள்பிள்ளையின் ஆதிதிராவிடர் வரலாறு (1922) போன்ற வரலாற்று நூல்கள் வெளியானது இக்காலத்தில்தாம். ஆ. பெருமாள்பிள்ளை ஆதிதிராவிடர் வரலாறு எழுதக் காரணமாக இருந்த எம்.சி. ராஜா சென்னை மாகாணச் சட்டப் பேரவையில் 1922இல் ஆதிதிராவிடர் என்னும் சொல்லினை அரசுப் பதிவாக்கக் கோரிக் கொணர்ந்த தீர்மானம் ஏற்கப்பட்டது. ஆதிதிராவிடர் என்னும் சொல்லைத் தலித் சாதிகள் பலவற்றையும் குறிப்பதாக இத்தலைவர்கள் மாற்றவும் செய்தனர். 1938ஆம் ஆண்டு ஆலயப் பிரவேசம் என்னும் சிறுபிரசுரத்தை வெளியிட்ட இரட்டைமலை சீனிவாசன் அந்நூலில் செடூல் காஸ்ட்கள் என்னும் 86 வகுப்புகளையும் சேர்த்தே ஆதிதிராவிடர் என்னும் சொல்லால் குறிக்கிறார்.

Historical books such as Gopal Chettiar’s Athithraavidar Varalaaru [Adi Dravida History] (1920), Thirisirapuram A. Perumalpillai’s Athithraavidar Varalaaru [Adi Dravida History] (1922) were published in this time. M.C. Raja – who was the reason for A. Perumalpillai to write an Adi Dravida history – successfully brought in the resolution seeking for the government to register the word Adi Dravida in the Madras Presidency Legislature in 1922. The word Adi Dravida was changed to refer to the many Dalit castes by these leaders. In 1938, Rettaimalai Seenivasan published a small tract on temple entry and refers to the 86 classes of Scheduled Castes jointly with the word Adi Dravidar.

தொடரும்…

To be continued…

Caste on Orkut

Shobha, a blogger and journalist from Mumbai, writes on her blog:

Caste communities on Orkut

What do you guys think of the Orkut Communities where the common underlying purpose of their origin is CASTE? There are so many of them viz. Iyers, Brahmins, Iyengars, Panchals, Patels, etc. In India, surnames are the prime indicators of which section of the society one belongs to. Asking for one’s surname is a rampant thing in Maharashtra. Whenever I am asked my name, people are never satisfied if I say my name is Shobha. Their immediate question would be, ‘Shobha what?’ thus emphasizing the need for a surname. This is one of the ways to identity the caste you belong to.

Personally, I am extremely uncomfortable being a part of such communities. For me, joining a community where the only thing I have in common with others is the fact we all belong to a SAME CASTE is something I am just not comfortable with. Sometimes I wonder what could be discussed in forums like these…. There can be interesting discussions based on understanding of certain rituals, festivals and lot of other stuff. But I still wonder, do we need a forum based on a certain CASTE for that? Can’t people do it in any other way? Most of the discussions I have seen are sad {my personal opinion}

…
Read the full post here

Gaurav Mishra has written about caste-based websites and Orkut communities on the Digiactive blog…

Caste Based Communities on Orkut Mirror India’s Splintered Society

…

Caste-based communities on Orkut are another disturbing example of online communities mirroring the dysfunctions in Indian society.

For instance, there are more than 1000 communities for Brahmins on Orkut. There are 461 Brahmin communities listed under culture and community, 591 under religion and beliefs, 87 under activities and 117 under others.

One of the most popular Brahmin community, with 28, 726 members, randomly claims: “we r clever & hardworking .no one can fool us…” The Brahmans community with 41952 members and the Brahmins of India community with 30588 members are also very popular.
The other popular Brahmin communities are those for the various Brahmin sub-castes like Gawd Saraswat Brahmin (GSB) (12,189 members), Kokanastha Brahmin (4038 members), Deshashtha Brahmin (4083 members), Garhwali Brahmin (3067 members), Daivadnya Brahmin (2654 members) and Gaur Brahmin (2055 members). Another group, Brahmin Culture and Tradition is “dedicated to the purpose of uniting Brahmins to revive, preserve, protect and propagate the Brahmin culture to descendants without intimidation or dilution from anti-Brahminical forces.”

Interestingly, it seems that most of the threads under topics related to Brahmins have to do with defining the different types of Brahmins under various sub-castes.

There are also more than 1000 communities for Yadavs on Orkut, including gems like modern yadav girls and boys (5759 members).

Similarly, there are more than a 1000 Rajput communities on Orkut, including the Rajput the Royal Family community with 35,481 mebers, which asks people to join the group “if your soul justifies that you are Rajput both by soul and by nature.”

Dalits have about 200 mostly small communities on Orkut.

Perhaps, the low number of Dalit communities on Orkut says something about Indian society in general, and Orkut users in particular. Higher, more powerful, castes like Brahmins, Rajputs and Yadavs tend to have more money and easier access to the internet and old disparities are further accentuated by the internet.

Caste-based communities, however, aren’t unique to Orkut.

Brahminsamaj.org is “a global platform for the Brahmin Community where you will learn, share and find lot of information, knowledge and fun.” Thambraas Muhurtham wants that “all Brahmins should come forward to marry breaking the sects and subsects within Brahmins, particularly Brahmins of Thamizhnadu.” It also points out that “the entire sects and subsects of South Indian brahmin population are totally vegetarians unlike certain brahmins of other parts of India.” A couple on the homepage of Marry A Brahmin claim that its “focused approach on Brahmin matches helped us find each other as true soul mates.” Brahmin Connections is “proud to present an opportunity and a platform to our young Brahmins and their parents to connect with each other across the world for the matrimonial purpose.” Brahmins Matrimony says that “it is the right place to search for your life partner!”

There are dedicated websites for sub-castes as well. Sakhdwipi aims “to provide a common forum for the Shakdwipis to know each other and interact with each other.” KeralaIyers aims “to delve into the history, trace the roots, portray the life of modern day Kerala Iyers, and chronicle the achievements of this community.” iKalyanam claims to be “the only exclusive site for Iyer matrimonials.” Shivalli Brahmins wishes “to bring together all Shivalli Brahmins residing in different parts of the world, through meaningful discussions about their traditions.” GSBMatch is a matrimonial website for the Gowd and Saraswat Brahmin community. ModhBrahmin.org and BrahmanSamaj.org claim that “history proves that the people of Modh Brahmin Samaj are very enterprising and very resourceful” and aims to “bring all brothers and sisters of Samaj close.” Jangid Brahmin Samaj is a community for Jangid Brahmins. RSBNet is “a single stop source of information regarding the origin, customs, culture, history of Rajapur Saraswath Brahmins.”

Similarly, there are dedicated websites for other castes as well.
…
Gaurav Mishra heads the digital and social media practice for the MSL Group Asia.

Read the full post here

Dalit in the Newsroom / ஊடகத் துறையில் தலித்

This is the introduction to the article ‘Dalits and a Lack of Diversity in the Newsroom’ by J. Balasubramaniam. The article explores the issue of dalits’ inclusion in the media industry. It argues that under-representation of dalits in Indian media leads to an exclusion of news on dalits.

ஊடகங்களில் தலித் சமூதாயத்தினரின் பிரதிநிதிகள் குறைவே. இதனால் தலித்களைப் பற்றியச் செய்திகளும் குறைவாகவே வெளிவருகின்றன, என்று வாதாடும் ஜே. பாலசுப்ரமணியம் எழுதிய இந்த ஆங்கிலக் கட்டுரையின் முன்னுரை இங்கு மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.

The basis of this article started with my personal experience when searching for a job. After completing my MA in Communication, I came to Chennai to become a journalist in the Tamil media; I was called by a Tamil daily to attend an ­interview for the job of a r­eporter. In the first stage of the interview, they asked me to write about myself in both Tamil and English. I wrote and gave it to the editor, after which I had to attend a personal interview. I was nervous and was recalling the ethics of the media, the first newspaper of India and the day’s headlines. At the interview session, the editor of the newspaper, ­began his first question with a smile and asked in Tamil,

Balasubramaniam, where are you from?
I am from Tirunelveli sir.
Editor: I hope Pillamars[1] are numerically in majority, isn’t it?
Me: Yes sir, most of them reside in town.Editor: Do you belong to the pillamar caste?
Me: No sir.
Editor: Then?
Me: SC.
Editor: Ok…(silence).
Editor: We will inform you when we need people, ok.
Me:Thank you sir.

I did not receive a call from that office after the interview.

[1]In Tirunelveli district of Tamil Nadu, Pillamar is a Vellalar caste. In social order it comes next to the brahmin. As per the official category it is a f­orward caste.

Read the rest of the article here. Balasubramaniam blogs at http://baluyash.blogspot.com/ 

இந்த கட்டுரையின் அடிப்படை நான் வேலைத் தேடும் சொந்த அனுபவத்தில் தொடங்குகிறது. நான் தொடர்புத்துறையில் முதுகலை படிப்பு முடித்துவிட்டு, சென்னை வந்தேன், தமிழ் ஊடக நிருபராவதற்கு; ஒரு தமிழ் தினசரி நிருபர் பதவிக்கு நேர்முகத்தேர்விர்காக அழைத்தனர். நேர்முகத்தேர்வின் முதல் கட்டமாக, என்னைப் பற்றி தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் எழுதச் சொன்னார்கள். எழுதிக் செய்தி ஆசிரியரிடம் கொடுத்தேன். அதற்குப் பின் ஒரு நேர்காணல். சிறிது பயத்துடன், ஊடகங்களின் நெறிமுறைகள், இந்தியாவின் முதல் செய்த்தித்தாள், அன்றைய தலைப்பு செய்திகள், இவற்றையெல்லாம் நினைவுகூர்ந்து கொண்டிருந்தேன். நேர்காணலின் போது, செய்தி ஆசிரியர் முதல் கேள்வியை ஒரு புன்னகையுடன், தமிழில் கேட்டார்,

“பாலசுப்ரமணியம், உங்களோட சொந்த ஊர்?
திருநெல்வேலி, சர்.

ஆசிரியர்: திருநெல்வேலில பிள்ளைமார்[1]தான் அதிகம் இல்லையா?

நான்: ஆமாம், டவுனில்  நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள்.

ஆசிரியர்: நீ பிள்ளைமாரா?

நான்: இல்ல, சர்.

ஆசிரியர்: அப்புறம்?

நான்: எஸ்.சீ

ஆசிரியர்: ஓஹோ …(மௌனம்)

ஆசிரியர்: சரி, ஆள் தேவைப்படும் போது சொல்கிறோம்.

நான்: நன்றி சர்.”

அந்த அலுவலகத்தில்  இருந்து அதற்க்குப்பின் எந்த அழைப்பும் வரவில்லை

[1]திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் சைவப்பிள்ளைமார் எனும் வெள்ளாளர்கள் சமுக அடுக்கில் பிராமணர்களுக்கு அடுத்த படிநிலையில் உள்ளனர். அரசு வகைபடுத்தலில் இவர்கள் முற்பட்ட வகுப்பினர் ஆவர்.

எழுத்தாளரின் வலைபதிவு இங்கே: http://baluyash.blogspot.com/