The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 8

கல்வி
Education

தாழ்த்தப்பட்டும் ஏழைகளாகவும் மௌடிகமுள்ளவர்களாகவுமிருக்கும் இச்சமூகத்தாரை உயர்த்த வேண்டுமானால் கல்வியை அவர்களுக்குள் பரவச் செய்யவேண்டுமென கருதி G.O. 68-1893 கவர்ன்மெண்டார் உத்தரவு ஒன்று வெளிப்படுத்தினார்கள். அது ஒரு சிலாசாசனமென்றே சொல்லலாம். குறைந்தது ஏழு பிள்ளைகள் வாசிக்க சேர்ந்தால் அதை ஒரு பள்ளிக்கூடமாக கவர்ண்மென்டார் ஒப்புக்கொண்டு கிறாண்டு கொடுக்கவேண்டும் என்றும் இன்னும் பல அநூகூலமான விதிகளும் அதில் இருந்தன. தீண்டாதாருக்கு போதிக்க ஜாதி இந்துக்கள் முன்வராமலிருந்துவிட்டார்கள். தீண்டாதாருக்கு ஜனசமூகத்தில் உபாத்தியாயர்கள் கிடைக்கவில்லை. சென்னை நகரில் மதமாற்றுதலுக்கென்று அவரவர்கள் ஸ்தாபித்த பள்ளிக் கூடங்களுக்கு கவர்ன்மெண்டார் உத்தரவு அனுகூலமாயிராததால் அந்த விதிகளின்படி இந்த இனத்து பிள்ளைகளை சேர்த்துக்கொள்ள மனமில்லாதவர்களாயிருந்தார்கள். ஆகையால் கவர்ண்மென்டார் உத்திரவு சென்னை நகருக்குள் பலிதப்படாமல் போய் விட்டது. இந்த தௌர்பாக்கியமான நிலையை கவர்ண்மென்டாருக்கு 1898 அக்டோபர் மாதம் 21-ந் தேதி தெரிவித்தேன். நான் தெரிவித்ததின் பயனாக சென்னை முனிசிபாலிட்டியார் பாடசாலைகளை ஸ்தாபிக்க வேண்டி உத்தரவளித்தார்கள். நாளுக்குநாள் உயர்தர கல்வியில் தேர்ந்துவர இவ்வினத்தவர் ஆரம்பித்து விட்டார்கள். சர்க்கார் ரிக்கார்டுகளை பரிசோதித்து பார்த்தால் 1772 வருஷ முதல் சர்க்கார் இவ்வினத்தவர் பொருட்டாய் கவலை எடுத்துவந்ததாக காணப்படுகிறது. அக்காலத்தில் பார்லிமெண்டுக்கும் நமது கவர்ண்மெண்டாருக்கும் கடிதபோக்கு வரவு நடந்து நம்மின குடியானவர்கள் பொருட்டாய் அநேக காரியங்களை நடத்தி இருக்கின்றனர். 1818 வருஷம் ரெவெநியூ போர்டார் கலெக்டர்களை நம்மின குடியானவர்களின் நிலைமையைப் பற்றி விசாரித்திருக்கின்றார்கள். பிறகு எப்படியோ கவனியாதிருந்து 1893 -ம் வருஷம் கல்வி கற்பித்து கொடுக்க சர்க்கார் தலைப்பட்டார்கள். அப்போதும் சர்க்கார் முயற்சி பலிதப்படாமல் போயிற்று. கிராம முனிசீப்பு முதல் ரெவின்யூ இனிஸ்பெக்டர்கள்  தாசில்தார்கள் தேப்ட்டி கலெக்டர்கள், கலெக்டர்கள், ரெவின்யூ போர்டுமட்டுமுள்ள உத்தியோதஸ்தர்கள் ஜாதி-இந்து இன பந்துக்கள். அவர்களுக்குள் நிலபாத்தியமுள்ளவர்கள் அநேகர். இவ்வின குடியானவர்கள் முன்னேராமல் சூட்சமா சூட்சிகளை இச்சாதி இந்துக்கள் செய்துவந்ததே காரணம்.

To uplift this community that is oppressed and poor, the Government decided that education should be spread among them and released an order, G.O. 68-1893. It has to be termed a great achievement. It had several rules that were helpful to our cause such as the one that declared that any place where a minimum of seven children gathered to learn should be declared a school and the Government should give a grant. The caste Hindus did not come forward to teach the untouchables. There were no teachers to be found among this society of people for the untouchable. In Chennai, people of various denominations had set up their own schools for the purpose of conversion. Since the Government’s order was not favourable to them, they did not have the heart to take in children of this community in keeping with the rules. So the Government Order did not have much use in Chennai city. I announced this sad state of affairs to the government on October 21, 1898. As a result of this announcement, the Chennai Municipality members issued orders for the establishment of schools. Day by day, people of this community began to avail quality education. Looking at the Sarkar’s records, it can be seen that they have been concerned about these people from 1772. There had been exchange of letters between the Parliament and our Government, and many things have been done for our people. In 1818, the Revenue Board had enquired with Collectors about the state of citizens of our clan. Then, somehow, after being without attention, in 1893, the Sarkar took the initiative to impart education. Then, too, their efforts were in vain. From the Village Muncif to the Revenue Inspectors, Tahsildars, Deputy Collectors, Collectors and Revenue Board officials, they are all the kith and kin of caste Hindus. Many owned land. The conspiracies of these caste Hindus is the reason why people of this community could not progress.

121 வருஷம் தூண்டுவாரற்று இருந்தது போல இனியுமில்லாமல் நம்மினத்தவர்களுக்குள் கல்வியை பரவச்செய்ய விடாமுயற்சியை இடைவிடாமல் பாடுபட வேண்டுமென அந்த 1893-ம் வருஷத்தில் ‘பறையன்’ பத்திரிக்கை பிரசுரித்தேன் . அது ஒரு தூண்டுகோலாயிற்று. லேபர் கமிஷனர் மூலமாகவும் டைரெக்டர் மூலமாகவும் வருஷா வருஷம் 20, 30 லக்ஷம் ரூபாய் சர்க்கார் செலவு செய்து கல்வி போதித்து வருகிறார்கள். இவ்வினத்தவரின்பேரால் பெற்றதைத் தாங்களும் அனுபவித்து தங்களினத்தவர்களுக்கும் உதவி. இனத்தை விருத்தி செய்ய வேண்டும். முன்னேற்றத்திற்கு கல்வியே முக்கிய காரணமாகும்.

சென்னை சர்வகலா சங்கத்தில் 10 வருடமாக அங்கத்தினராக ஆதி திராவிடர் அபிவிருத்தியை கண்ணும் கருத்துமாய் காத்து வருகிறேன்.

I published the ‘Paraiyan’ journal in 1893, so that we may not lie with none to motivate us as we did those 121 years, that education should spread among our people and that I should labour ceaselessly for this cause. It became a provocation. Through the Labour Commissioner and Director, the Sarkar now spends around 20-30 lakh Rupees a year to impart education. By assisting people of this community, they have also benefited. The community must develop. Education is an important reason for progress.

As a member of the Chennai Sarvakala Sangam, I have been protecting the welfare of the Adi Dravida with great care for the last ten years.

to be contd.

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது. அதற்கடுத்து வரும் செய்திகள் – பறையன் பத்திரிக்கையைப் பற்றியும், லண்டன் பயணத்தைப் பற்றியும் உள்ள பகுதிகள் இங்கே, அதன் பின் வரும் பகுதியில், சாதி வேறுபாடின் துவக்கமும், காங்கிரஸ்காரர் சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷை இந்தியாவில் நடத்தவேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்திற்கு எதிரே புறப்பட்ட மனுவைப் பற்றியும். இந்த மனு இங்கிலாந்திலும் இந்தியாவிலும் ஏற்பட்ட தாக்கத்தைப் பற்றி இங்கே. அதற்கடுத்த ஆதி திராவிடர் சமூகமேற்பட்டதேப்படி எப்படி அத்தியாயம் இங்கே.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here. The next part about the Paraiyan journal and the travel to London is here, which is followed by the section on the origin of caste and the birth of a petition against the Congress demand to hold the Civil Services exam in India and the impact it has in both England and India. The subsequent chapter on how Adi Dravida society was formed is here.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 3

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே.

The publisher’s preface to the book is here, the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here.

ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம்

[மூல பிரதியில் ஒரு வரி சிதைந்துபோயுள்ளது]…காலத்தில் தஞ்சாவுரிலிருந்து வியாபார சார்பாக சென்னை பட்டணம் வந்ததாக என் பெரியோர்கள் சொல்வார்கள்.

[One line missing in the text received]…in this time, my elders say, our ancestors came to Chennai city from Thanjavur for purposes of trade.

நான் செங்கல்பட்டு கிராமங்களிலோன்றில் 1860-ம் வருஷம் பிறந்தேன். கோயம்புத்தூர் கலாசாலையில் நான் வாசித்தபோது சுமார் 400 பிள்ளைகளில் 10 பேர் தவிர மற்றவர்கள் பிராமணர். ஜாதி கோட்பாடுகள் மிக கடினமாய் கவனிக்கப்பட்டன. பிள்ளைகளிடம் சிநேகித்தால் ஜாதி, குடும்பம், இருப்பிட முதலானவைகளை தெரிந்துகொண்டால் அவர்கள் தாழ்வாக என்னை நடத்துவார்கள் என்று பயந்து பள்ளிக்கு வெளியே எங்கேனும் வாசித்துக்கொண்டிருந்து பள்ளி ஆரம்ப மணி அடித்தபிறகு வகுப்புக்குள் போவேன். வகுப்பு கலையும்போது என்னை மாணாக்கர்கள் எட்டாதபடி வீட்டுக்கு கடுகான நடந்து சேருவேன். பிள்ளைகளோடு கூடி விளையாடக் கூடாமையான கொடுமையை நினைத்து மனங்கலங்கி எண்ணி எண்ணி இந்த இடுக்கத்தை எப்படி மேற்கொள்ளுவதென்று யோசிப்பேன். கணக்கர் தொழிலில் தேர்ந்து நீலகிரி என்னும் மலைநாட்டில் ஐரோப்பிய வியாபாரசாலைகளில் கணக்கராக இருந்த பத்து வருடகாலமட்டும் தீண்டாமை என்பதை எப்படி ஒழிப்பதென்னும் கவலை எனக்குள் ஓயாமலிருந்தது.

I was born in one of the villages of Chengelpet in the year 1860. When I was reading in the Coimbatore School of Arts, out of about 400 children, except 10 of them, all of them were Brahmin. The rules of caste were maintained with great strictness. Afraid that the children should find out about my caste, family and the place I live in, if I became friendly with them, I would sit somewhere outside the school, reading, until after the first bell was rung. When classes were dismissed, I would walk as fast as I can home, so that the students wouldn’t be able to keep up with me. Thinking repeatedly about the cruelty of not being allowed to join other children in play, I would grow sad and think about how to overcome this obstacle. I joined the profession of accountancy and worked in European trading houses in the hill country of Nilgiris for ten years and the worry about how to destroy untouchability was constantly with me.

1890-ம் வருஷம் சென்னைக்கு வந்து “பறையர்” என்போரை இதர ஜாதியாரைப்போல் மேல் நிலைக்கு கொண்டுவந்து மதிக்கும்படி செய்வதெப்படி என்று மூன்று வருடமாய் பல ஆராய்ச்சிகள் செய்தேன். தெற்கு நோக்கி ரெயில் மார்க்கமாகவும் பெரும்பாலும் நடந்தும் கும்பகோணத்தில் பாழாக்கப்பட்ட நந்தன் கோட்டை மதில், தோல்காசு நந்தன், கலம்பகம் பாடிய நந்தன், கம்மாளர் கட்டியிருந்த காந்த கோட்டையானது சாம்பவ ராஜகுமாரியால் அழிக்கப்பட்டது, திருநாளைப்போவார் என்னும் நந்தனார் நின்று துதித்த ஊமைகுலக் கரை, அதையடுத்த மடம், திருச்சிராபள்ளி சாம்பவ சாம்பான், தஞ்சாவூர் பிரவியடை சாம்பான் பெரியநாயகி, மாரியம்மை, திருவாரூர் தியாக சாம்பான் முதலானவர்களைத் தகனம்செய்த இடங்களில் கட்டியிருக்கும் திருப்பணிகள், யானையேரும் பெரும்பறையன் சமாதி, அவர் சந்ததியாருக்கு திருவாரூர் தியாக சாம்பான் ஆலயத்திலுள்ள உரிமைகள், அவர்கள் வளவில் ஒரு இரவு தங்கி விசாரித்துக் கொண்டு பல தேவாலயங்களை அடுத்து ஆங்காங்குள்ள இவ்வினத்தவர்களைக் கண்டும் குளிக்கவும் குடிக்கவும் நீரற்று, வசிக்கும் குடிசை நிலையற்று, நடக்க பாதையற்று, பிழைக்க வழிவகையற்று, எங்கு சென்றாலும் தீண்டாமை என்னும் கொடுமைக்காளாகி, வாய்திறந்து பேசினால் அடி படுவதுமான குறை கோள்களைக் கேட்கும் அதிகாரிகளும், ஜாதி இந்துக்களுக்கு அஞ்சி வஞ்சகமாய் நடப்பதுமான ஆற்றொன்ன துன்பத்த்நின்று அவர்கள் படும் துயரத்தை யுனனர்ந்து பூர்வ சரித்திரத்தையும் விசாரித்தறிந்து திரும்பினேன்.

In 1890, I came to Chennai and undertook research for three years on how I could bring those called ‘Paraiyar’ to a higher state, like those of other castes, and make others respect them. I would walk great distances towards the South along the railway line and look at the destroyed walls of the Nandan fort in Kumbakonam, Tholkaasu Nandan, the Nandan who sang the Kalambagam, the Kandha Fort that was built by the Kammalar and wiped out by the Sambava princess, the Oomai Lake by the shores of which the Nandanar called Thirunaalaipovar had sung his praises, the Mutt next to it, the places where Tiruchirapalli Saambava Saambaan, the Thanjavur Saambaan Periyanaayagi, Maariammai, Thiruvarur Thiyaga Sambaan had offered sacrifices and the structures built in those places, the Samadhi of the Perumparaiyan who rode on elephants, the rights that his descendants have in the Thiruvarur Thiyaga Sambaan temple. Staying in these parts for a night, I would inquire about such things, see these people living next to several temples without water to bathe or drink, living in temporary huts, without paths to walk in and without ways to survive, subject to the cruelty of untouchability wherever they went, who were beaten if they should so much as open their mouths and talk, living in fear of officials and caste Hindus and practising deceit out of fear, living in sorrow that cannot be ameliorated, realising the pain they suffered, I would learn of our old history and return.

சர்க்கார் ரிக்கார்டுகளை பரிசோதித்து பார்த்தபோது 1772-ம் வருஷ முதல் இவ்வினத்தவர் பொருட்டாய் அவர்கள் கவலை எடுத்துவந்ததாக காணப்பட்டது. 1818-ம் வருஷம் இவ்வின குடியானவர்கள் முன்னேற்றமடைய வழிவகைகளைத் தெரிவிக்கும்படி கலெக்டர்களை ரேவிநியுபோர்டார்  கேட்டிருந்தார்கள். அது எப்பிடியாயிற்றென்று தெரியவில்லை. 1893 – ம் வருஷம் கல்வி கற்பித்து கொடுக்க தலைபட்டார்கள். 120 வருஷம் தூண்டுவாரற்று இருந்தார்கள். 1893-ம் வருஷம் சர்க்கார் வெளியிட்ட உத்தரவை ஒரு சிலாசாசனமாய் இவ்வினத்தார்கள் எண்ணினாலும் பலிதபடாமல் போய்விட்டது. அதற்கடுத்த படியாகத்தான் 1893-ம் வருஷம் ‘பறையன்’ என்ற பத்திரிக்கையை தூண்டுகோலாக வெளியிட்டேன்.

Looking through the old records of the Sarkar, it could be seen that they have been concerned about these people from 1772. In 1818, the Revenue Board had asked Collectors  to find ways in which these people could be helped to progress. It is not known what became of that request. In 1893, they sought to impart education to these people. They had lain for 120 years with none to care for them. Though these people were enthused by the orders that were issued by the Sarkar in 1893, they did not receive the fruits of it. Next, in 1893, I published ‘Paraiyan’ as a provocation to action.

இந்த ராஜதானியில் பேதைகளாய் இடுக்கன்களுக்குள்ளாகிக் கிடக்கும் கோடிக்கணக்கான மக்கள் மத்தியிலேயே முதன்முதலாக தோன்றி உழைத்து வந்த என் உபகாரத்திர்காக அரசாங்கத்தார் எனக்கு ராவ்சாஹிப் என்னும் பட்டம் 1926-ம் வருஷம் ஜனவரி மாதம் 1-ந் தேதியிலும், ராவ்பஹதூர் பட்டம் 1930-ம் வருஷம் ஜூன் மாதம் மூன்றாம் தேதியிலும், திவான்பஹதூர் என்னும் பட்டம் 1936-ம் வருஷம் ஜனவரி மாதம் 1 -ந் தேதியிலும் மகிழ்ச்சியுடன் அளித்திருக்கின்றார்கள்.

From the many crores of innocents who have been made to stumble upon obstacles within our royal estate, for being the first one to rise and labour for them, the government delighted in giving me the Rao Sahib title on January 1, 1926, the Rao Bahadur title on June 3, 1930 and the Diwan Bahadur title on January 1, 1936.

Filming Caste – II

Rupesh Kumar, dalit documentary director, on how he began documentary filmmaking and how he participates ‘both on the screen and from behind the camera, in dalit political debates’. Read the first part here

Some upper-caste parents withdrew their kids from the nursery school of Oothalakandy village in Mancheri taluk of Malappuram district. They gave a strange reason, “Our children will lose their culture by interacting with the SC/ST students.” They sent their kids to other nursery schools where elite castes study. One upper-caste parent, who is a school teacher, said, “My kid is really getting bored while studying there.” What may be the culture of a home that ‘produces’ a kid who is bored while playing with other kids? The teacher of the nursery school, Rejitha, strongly reacted against this nasty custom of thrashing caste system into children. She presented this issue in different venues and added that children from dalit colonies need more attention for their education and other needs. Her pleas were ignored by the political leaders, local government bodies and other authorities. At last, she talked about the issue to her neighbor Soumya, who was a Mass Communication student of mine.

We decided to make a documentary about this and went to the village for the shoot. We took interviews of two Panchayat members who were leaders in the Communist and Congress parties. They said that there is no caste discrimination, but that students were moving from this nursery school to English medium nurseries. Mr. Narendran of Oothalakandy colony cried in front of the camera and said that the people of the dalit colony in Oothalakandy are being ill-treated by society. Rejitha teacher attacked the caste system prevailing in the area and added that political leaders also support this. She said that, as a nursery school teacher, she had contact with almost everybody in the village and she knows what is happening there. They use all sorts of psychological and social tactics to suppress the people of the Colony. Elite castes make remarks against the colony by saying, “They will never develop….we have done so many things for them.” She asks “Who are these people to define the people of colonies? Are these people [who make the remarks] developed? I know what is happening in every elite caste house in the area.” She says English medium is not the reason for upper-castes to withdraw from the nursery, but it is caste. She is a degree-holder and knows very well to teach English. One parent, a school teacher who had withdrawn his child from the nursery school, ‘suggested’ some development schemes for the people of the colony. He told us to build some “cultural centres or libraries.” She says, “People who have culture can talk about cultural centres.”

The documentary was screened before the media in Malappuram at a press conference. The situation there was beyond belief. Soumya, the director of the documentary, and Rejitha teacher were expecting some positive reactions since they were presenting a serious issue. But some of the members present tried to ‘teach’ Soumya how to make a documentary. The documentary (which was ‘standard-less’ according to some of them) grabbed four awards from different realms of society including film festivals. Soumya got the fellowship for the best upcoming director in the VIBGYOR short international film festival of Thrissur. The police interrogated us to check if we had any “dalit terrorist” background or connections with DHRM, the dalit political organization here. We found this interrogation strange.

Watch Twinkle Twinkle Little Caste

Potthan theyyam (dumb deity) is a ritualistic performance by dalit communities in North Malabar and is read as a cultural performance against the caste system in Hindu communities. Shankaracharya, who preached ‘Advaita’ philosophy, the great advocator of caste system and a Brahmin, had a debate with a Pulaya youth. When Shankaracharya asked Alankaran to move out of his way for he would be polluted by seeing or touching him, Alankaran replied, ‘The color of blood in your and my body is the same. Why this discrimination? You eat the grain we cultivate in our fields.’ Shankaracharya can’t answer Alankara and fails in debate. Alankara was killed and burned by Brahmanicals. In memory of Alankara, Pottan theyyam is performed by dalits. Pottan theyyam performs by night and plays with fire with burning embers. There is a Brahmanical hijacking of this myth in Hindu society that says that Alankara was the incarnation of lord Siva.

The documentary “By the side of the river” is a re-reading/question against the hijacking of dalit myths by Hindu Brahmanism. It states that many rituals like Pottan theyyam should be freed from the Hindu platform to create a different political representation. After “Underworld memories of Untouchables”, we went again to my own village and shot by the side of a river. Folklorists and academicians don’t give an independent identity to Pottan theyyam and still tell this ritual as a subordinate story to the Brahmin Shankaracharya. Mr. Anandan, an academician from North Malabar, asked an important question, ‘How come a man who asked a great political question was named Pottan (mentally retarded person)?’ Who named him Pottan? It might be Brahmanicals. Dalits would never name their representative as mentally retarded. “By the side of a river” is an expression of resistance against Brahmanical attacks on the myth, culture, art, food culture, dalit life, psychology of dalits, their life and politics.

Watch By the Side of River

‘Blackboard’ was the first short film video for which I worked with a group of students in Sree Krishna College, Guruvayur. It was the struggle of a dalit girl who tries to survive in a campus controlled by caste and patriarchy. She loses her love because of caste. She can’t study because of poverty. She understands how the feudal, patriarchal, casteist attitude of teachers and the whole campus chains dalit woman students. She – as a daughter of a mason – has to fight economy, caste, colour and patriarchy in her struggle to live a campus life. My friend Anoop Ramesh, a film associate director,  supported us technically in the making of the movie. The film won wide recognition as a student production. Deepthi, who acted the lead, rendered a natural presentation in front of the camera. It has received wide acclaim and was selected as the best campus short-film in the SIGNS short-film festival in 2008. After this, we gained confidence in our film making abilities. I think this is the first campus movie in Kerala which discussed dalit and caste politics from a female angle. The documentary was produced by the department of English in the College, and the college gave great support in the production. This short film was directed by a talented group of active students titled “Les Miserables”. The background music was scored by my friend Arun Siddharth and gave an additional punch to the video.

Watch Blackboard (sorry, no subtitles)

My friend Sreejith Paithalen told me about a homicide of a gay man in Thalasseri of Kannur. He got the news from a newspaper and wrote a script about the psychological conflict of that gay relationship and the killer. He told me about the subject and we decided to shoot a short movie. I could not render the video well except for the scenes of sexuality. We got good actors, but as a director, I couldn’t make them present in a natural manner. This was simply my fault. To this day, I feel I spoiled a great subject. A lot of money was lost on this video. We didn’t try to screen it anywhere. The film was made on fellowship money from the VIBGYOR film festival, Thrissur. They also rejected the project. I wish I could do the movie once more for it is a great script, dealing with the politics of sexuality and of gay relationships. We titled the film “Crime and Punishment” in memory of Dostoevsky. (Dostoevsky wrote the novel “Crime and punishment” after seeing a snippet in a newspaper about a crime.) We had five days of shooting and it was a great social experience.

Watch the promo here

My experience of producing videos as a dalit is political. I read it as such since it is easy to represent ourselves. Some struggle for money  has made our efforts fruitful. We treat our video productions as pay-back to our dalit society which brings us up in political life with education and knowledge. Remya Vallathol, my life-partner, was the producer of the films I directed. Though she is a non-dalit, she empathized with our productions from her own standpoint. We struggle and experience and experiment with our productions and life to lead a dalit political life. We feel we need to fight a lot with our circumstances. I remember here our team, political friends and dalit critics all over the world for supporting our video activities.

***

Segmented Schooling: Inequalities in Primary Education

A paper[pdf file] by Sonalde Desai, Cecily Darden Adams & Amaresh Dubey

India Human Development Survey, Working Paper No. 6, 2008.

The results reported in this paper are based primarily on India Human Development Survey, 2005. This survey was jointly organized by researchers at University of Maryland and the National Council of Applied Economic Research…Part of the sample represents a resurvey of households initially surveyed by NCAER in 1993-94.

…

Indian society has long been stratified along the axes of caste, ethnicity and religion. A large number of studies report inequalities in various outcomes along the caste, ethnicity and religion. Not surprisingly, this inequality is reflected in educational attainment too. However, the precise mechanisms through which inequality in educational attainments manifests itself remains open to debate with a variety of hypotheses being advanced such as poverty, child labor, lack of access to schools, teacher discrimination and lack of parental interest in education.

Unfortunately, there is little empirical research examining these hypotheses. Nor are the processes through which social disadvantages manifest themselves, clearly articulated. This paper utilizes a newly collected nationally representative survey data from over 41,550 households to examine social inequality in children’s educational outcomes. The focus is on 8 to11 year old children’s reading and mathematical skills.

…

While a variety of affirmative action programs are in place to bridge educational, occupational and income disparities between the dalits (Scheduled Caste), adivasis (Scheduled Tribe) and general populations, substantial educational disparities persist. Table 1, based on our past research (Desai and Kulkarni, forthcoming), shows that the dalits and adivasis as well as Muslims tend to lag behind Hindus and other religious groups. We have also found that a great deal of this inequality emerges in primary school with children from the marginalized groups dropping out before completing primary school. In fact, if these children manage to complete primary school, their likelihood of completing middle school is much closer to that of the other groups (Desai and Kulkarni, forthcoming). This suggests that primary school is an important site for the creation of educational inequality.

…

Tables 5 and 6 show the basic distribution of these skills for urban and rural children and children of various social groups separately. Not surprisingly, reading and mathematical skills are higher for urban than for rural children. Social group differences are also clearly evident in these descriptive statistics. Even among children at the same grade level, children from upper castes and religious groups like Christian, Sikh and Jains do far better in their educational attainment than the four other groups, OBC or the middle castes, dalits, adivasis and Muslims.

…

Females have lower reading levels than males – a finding that contrasts with most of the U.S. literature where girls have slightly higher reading scores than boys. The impact of social stratification on reading level is very large for this model. Other backward castes are about half as likely to attain any given reading level as upper castes, dalits are slightly more than one-third as likely (0.36 times as likely) and adivasis are only .32 times as likely.

Model 2 controls for current enrollment and completed education. As can be expected, the differences between different social groups diminish suggesting that at least some of the achievement differences are mediated through school enrollment and grade promotion between various groups. But surprisingly, this dampens inter-group differences at only a modest level. Muslims are 0.39 times as likely as upper caste Hindus to attain a given reading level in Model 1; after controlling for current enrollment and grade completed Muslim children are only about 0.47 times as likely to attain a reading level as upper caste Hindu children.

Models 3 and 4 add two basic socio-economic factors, urban residence and household economic status measured by the household ownership of consumer durables and housing assets. These two factors, particularly the household assests variable, dampen the relationship between social group and reading achievement substantially. But even so, dalits are only about 0.58 times as likely to achieve a given reading level as upper caste Hindus. Similar differences persist for other social groups.

The two variables controlling for adult education in Model 5 further reduce this relationship, although surprisingly this reduction is not very large. The number of years of completed education for the most educated adult in the household, and a dummy variable for literate adult in the household shows that higher level of household education helps diminish the negative impact of caste, ethnicity and religion on children’s reading achievements. However, even after all these controls are added, other backward caste children are 0.87 times as likely as upper caste children to attain higher reading scores and comparable proportions for dalits, adivasi and Muslims are 0.63, 0.79 and 0.64, respectively. It is important to note that even with these controls the negative effect of caste, ethnicity and religion persists.

We note that many of the variables that are included in our final model, Model 5, are themselves affected by caste, ethnicity and religion. Educational attainment in parental generation is also a function of social stratification. Additionally, the same school factors that result lower skill attainment for children may also affect their progression from one grade to another. So controlling for these factors, underestimates the impact of caste, ethnicity and religion on children’s skill attainment. But even so, substantial differences between children from different social backgrounds are obvious in the result we present.

…

This suggests that the differences in educational attainment between people of different social strata are not simply due to difference in enrollment rates nor are they solely due to parental lack of education and resources. Even when children from disadvantaged groups attend school, they fail to learn as much as their peers. Qualitative research and anecdotal evidence provides a variety of explanations for these findings. Teachers typically come from higher castes and have very low expectations for children from marginalized groups. They are also more predisposed to seeing the behavior of these children as being problematic than that of higher caste children. In our survey, we also asked children if the teacher treats them nicely. We found that children were extremely reluctant to say that the teacher did not treat them nicely but even so, while 76 percent of the upper caste children responded that their teacher treated them nicely, only 66 percent of the dalit and 65 percent of the Muslim children felt that way.

***

Read the full paper[pdf file] here.

Discrimination against Adivasis in Orissa

Edited excerpts from this blog post titled ‘Oriya Vs Adivasi – Discrimination of tribal population in Orissa State of India‘ by Kartik Ekka on the Adivasis.com site

The adivasis of Sundergarh districts have been tormented and subjected to all sorts of discrimination by the same people whom they have welcomed openly into their sacred places.

…

1) The first of the racial discrimination is : In many homes of Oriyas even today the Adivasis are subjected to untouchability and they are discouraged to visit their houses. They are looked down and treated as outcaste. Even today the non-christian tribals who do not practice the sarna dharam are subjected to discrimination and they are discouraged – not prevented – to visit the temples of Oriyas (of coure this is another way of preventing)

…

4) The Oriyas have refused to recognise the tribal languages as the official language of Orissa, except the language Santhali (ol chicki). Even though most of the tribal languages are written in devnagiri script, instead they have pressed Oriya language maximum to the hilt. Some rogue organisations like the Nila Chakra are quite offensive to the tribal language and are hard core in pressing Oriya language.

5) One can clearly see the difference in ratios of tribals versus non-tribals in industries, which are in Rourkela as well as near Rourkela. Take the case of Rourkela steel plant – the majority of Oriyas have got jobs, nobody knows how. Majority of tribals here work as contract labours. Nobody cares what may happen if any accident happens, no trade union of whatever affliction, do not bother as majority have been dominated by the Oriyas. This trade unions oppose any sort of tribal recruitment in the executive / non-executive posts. Permanent employees also face discrimination in the times of promotion, with the majority of Oriyas getting preferences. This is the case in all sectors .

6) Tribals are discriminated in the times of job recruitment, there are many cases that the oriyas have teared off the list of employments where the tribals get recruitment. They fiercely oppose the tribals who are getting /or about to join their jobs. They even destroy their letter of joining.

7) There is also discrimination going on in schools where the schools are dominated by the Oriya teachers . The students have faced daring statements of “you quota people” or “adivasi students” which is clearly a violation of SC/ST atrocity act, but unfortunately the young students do not understand. The internal marks given to students are enjoyed by certain section of students only, after matric (ssc) many students have opted out of C.H.S.E (board of orissa 10+2) due to discriminatory marks given to students .

8 ) Atrocity cases filed against non tribals are minimum, one has to check the police records to see the truth. Many cases have come of refusal of lodging an F.I.R by the police. Tribals who are jailed stay and hope to get out miraculously as they have no means to fight the cases with no money. The judges, the police mechanisms, administrative officers all are handpicked and brought here to carry out their goals.

9) Planned displacement of Adivasis by Oriyas and pre-planned greater Rourkela development plan to settle Oriyas, plan to deschedule Rourkela and to make it a district, so that the rights of tribals can be suppressed.

10) The tribal lands have been taken by the govt to make and set up industries. How many people (tribals ) have got jobs in this private industries? Not even 5%. Instead the tribals who protest the pollution are severely dealt with by the police, even the childrens are not spared. Pre-planned crackdowns term them as M.C.C sympathisers and put them behind bars.

…

Read the full post here

Caste in the educational institution: In conversation with P.D. Sathyapal

P.D. Satyapal is an anthropologist, professor and BAMCEF speaker. In conversation, he has shared his experience of caste and gender. Here he shares his experiences of caste inside educational institutions and his first encounters with Ambedkarite thought…

Both my parents were teachers in high school. It was a church school. I didn’t have negative experiences in school, except for a few occasions when the Brahmin teachers would talk about reservation. We were not enjoying reservation at the time, except, as Christians, we have 1 per cent reservation in Andhra Pradesh. When discussing personalities, they would say, ‘You should have a lot of regard for Gandhi, because if he was not there, you will not have ended up in schools.’ I never really understood at the time. Later, I came to understand that they were sarcastic comments.

I went to Loyola College – that’s in Vijayawada. I did my intermediate and degree there. I am from a Protestant background and there for the first time, I saw the difference between the Protestants and Catholics. I was there for a full five years. I used to be block leader for a hostel. The warden used to give me a list of students. He asked me to check if they regularly attend mass or not. I thought he was giving me a list of Christians. I told him, ‘Father, there are so many other Christian boys. Should I give their names?’ He said, ‘No, no, I know who all are there. But I am particular about these guys.’ It was only in the final year that I understood that they were all the so-called upper caste Christian boys. In the final year of my BSc, we could understand how the management was moving. My rector was a Brahmin convert. My principal was a Kamma convert and my warden was Reddy. They say that they are a Christian institution but they don’t go with the compassion and concern that they always boast of. In my final year, we had a problem with our warden, 71 of our students made some kind of an agitation for the first time in the history of that college. All our TCs were posted home…I stayed outside taking a private room. Since then, I can see how they could be antagonistic to students who were rebels,  at the same time, the inequal treatment that is meted out due to caste.

After graduation, I moved to TISS. My father had made a commitment that they would send me to the church as a missionary. Even after Plus Two, I was slowly coming out of the fold. My father was worried. ‘If not as a missionary, I will send you as a social worker,’ he said. So, though I’ve done graduation in sciences, he sent me to do a Masters in Social Work (MSW) at TISS. We belong to a church called the Salvation Army which has social work as a part of the missionary work they do. There in Mumbai, I came in touch with Ambedkarite organisations. I got friends who were well-versed in Ambedkarite ideology.  I attended their meetings on things like ‘what is caste,’ ‘what is its dynamics.’ That was my first brush with Ambedkarite surroundings.

After I graduated from TISS, my father wanted to send me to the church by force. There were heated discussions. My father was a disciplinarian, he used to beat me around. So, when I decided and told him I was not going to the church, he was angry with me, and threw out my suitcase. I came out of the house. One of my relatives was studying in Andhra University. He asked me to join a course. This anthropology struck me. I was just going through the syllabus and it was quite exotic for me. That’s how I strayed into anthropology and stayed there. Throughout my stint at Andhra University, in Vizag, there used to be caste associations, and different castes used to have them. Andhra University is an area where things are open, social identities are open, and people used to agitate. So then I took part, I started reading Ambedkar.

I met a professor called Pawan Murthy – he was a professor of political science. He was a good Ambedkarite. He had worked with Dr. Ambedkar. He knew him right from 1944, when he came to Andhra. Both things are there for him – he is in teaching as well as activism. When I was in hostel, he used to be our chief warden. Whoever approaches him, he would always conduct a small interview, he used to ask, who is Dr. Ambedkar, what is his birthday, have you read any of his work. When the answer is no, he would immediately come down on you. [laughs] He forced me to read many books and he used to be very strict.

Later on, he became my father-in-law. I married his daughter.

After my post-graduation here, we were in several agitations. I was involved in the agitations against the Karamchedu* incident. I participated in caste associations. I started identifying myself as an Ambedkarite. In 1986, I joined the Hyderabad Central University(HCU) for my MPhil. In 1985, they started the first UGC NET. I was the second batch. If I had not got that fellowship, I might not have got into research, I moved to HCU, there I found that it is an agraharam. There I’ve seen that, of course, they take students from SC/ST backgrounds. But they’ll see to it, that within the first semester itself, more than 60 to 70 people will discontinue. What happens is, you know, there is an SC guy or some person maybe from a Telugu medium background because Central Universities should take students from rural backgrounds. In the very first or second week, they’ll ask them to prepare for a talk on a certain topic and the whole department will be there, including the teachers. The teachers bombard the students with questions. First thing is, they could not converse very freely in English. Second, this kind of a thing is new for them. They get discouraged and they leave.

We had a HoD, she was a Bengali Brahmin, married to a Telugu guy. She has done good work on ethnicity, she had got a PhD from Philadelphia, she used to smoke a pipe, she used to be very, very vocal, and I was under her guidance. She had two – six research scholars were there – she had two pet research scholars who were girls, who also started smoking. I went to see her and I was told that she was busy. Then I went to the canteen. How they try to discourage you, you know -  she came to the canteen, she found me, and said ‘Hey you, you’re the one who came from Andhra University?’ and I said, ‘Yes, ma’am’, and she said, ‘Don’t you know that you should come and see the HoD. What kind of people are you? You don’t know …’  She was just shouting like that. Anyone would have been really shaken by this, I was just.. I told her, ‘Ma’am, I came to your room but I was told that you are busy, so I thought I would meet you later on. Anyway, nice meeting you.’ I just gave it back like that.

Then she thought, ‘Ok, this guy is giving back,’ and after three months, she changes me to another teacher who is from BC background. He is also from Andhra University, then he moved to Shillong, his name is professor Kothanda Rao. He is one who really taught me how to face these guys in educational institutions. He’s from the fishermen community. His own experience is quite exemplary – he came from a very poor background, he’s a self-made man, he’s got a lot of influence, he used to write to people like Fredrik Barth in 1963 when he was doing his M.A. (Barth was interested in ethnic communities. Barth took him to the Hague, Netherlands.) Later on, professor Kothanda Rao became an authority on kinship, specially in south India – he worked on the elder sister’s daughter alliance ties. People like Louis Dumont used to write to him. He is a fearless critic. He was in very bad health, when he was in bed also, he reviewed a book on Paramalai Kallar, written by Louis Dumont. He asked me to take notes – Louis Dumont missed the elder-sister’s daughter alliance in the kinship ties – so this fellow started of with ‘I cannot forgive you for your methodological sin’ and, like that, so many harsh words he used. Later on, after two years, after Kothanda Rao passed, Louis Dumont wrote an article, mentioning him. He said ‘What do a few harsh words matter, when people like Rao are extending my work and correcting its inadequacies.’ It was my good fortune that I was under this man. Here was the man who told me, ‘If  you are good at your subject and if you can shoot with your tongue, you can get away with these institutions, otherwise they will really crush you.’

…

*The names of the Dalits murdered in Karamchedu have been recorded here. Scroll down this page to find excerpts from the article by D. Narasimha Reddy 1985. ‘Karamchedu: A dialectic without development’, Economic and Political Weekly 20 (37): 1546–49.

In the concluding set of excerpts from a conversation with P.D. Sathyapal, he will share his experiences as an anthropologist and of his work at the interface between activism and academia.

ஆதிதிராவிடன் 2 / Adi Dravidan 2

ஆதிதிராவிடன்: ‘கற்பனை’யாக்கப்பட்ட இதழ் (உண்மெய்யும் திரிபும்)
ஸ்டாலின் ராஜாங்கம்

காலச்சுவடு இதழ் 93-இல் வெளிவந்த கட்டுரை

Adi Dravidan : The magazine that was made ‘imaginary’ (The truth and the falsification)
Stalin Rajangam

Essay published in Kalachuvadu, Issue 93

Read the first half of this essay in translation here

…

ஆதிதிராவிடர் என்னும் அடையாளம் அரசியல் தளத்தில் முக்கியத்துவமடைந்த சமகாலத்தில்தான் ஆதிதிராவிடன் என்னும் மாத இதழ் இலங்கையிலிருந்து வெளியானது. 1912ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் இலங்கையில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட தென் இந்திய ஐக்கியச் சங்கத்தின் சார்பில் இவ்விதழ் 1919ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டது. எஸ்.பி. கோபால்சாமி என்பவர் இதன் ஆசிரியராவார். இச்சங்கம் 1922இல் இந்தியன் ஒடுக்கப்பட்ட இந்திய மக்களின் ஊழியன் என்று பெயர் மாற்றம் பெற்றது. இரண்டாண்டுகளுக்கும் மேலாக இவ்விதழ் வெளியானதாகத் தெரிகிறது. இரண்டாண்டு முடிவில் முதலாண்டு இதழ்கள் ஒரு தொகுதியாகவும் இரண்டாமாண்டு இதழ்கள் மற்றொரு தொகுதியாகவும் தொகுத்து வெளியிடப்பட்டன.

As the identity called Adi Dravidar became important in the political sphere, at the same time, a monthly magazine called Adi Dravidan was published from Sri Lanka. On behalf of the South Indian Aikiya Sangam – which was begun in Sri Lanka in March, 1912 – this magazine was begun in 1919. S.P. Gopalsami was the editor. The Sangam changed its name in 1922 to Indian Oppressed Peoples’ Servant. It seems that the journal was published for over two years. At the end of two years, the journals of the first year were published as one volume and those of the second as another.

ஆதிதிராவிடர்களின் கல்வி, ஒழுக்கம், கலாச்சாரம், லௌகீக விசயம், ராஜ விசுவாசம் ஆகியவற்றை நோக்கமாகக்கொண்டு தொடங்கப்பட்டதாகச் சொல்லிக்கொண்டாலும், ஆதிதிராவிடர்களுக்கான கல்வியையே முதன்மை நோக்கமாய்க்கொண்டு இயங்கியது. கேசவ பிள்ளை, சிதம்பரம் நந்தனார் பாடசாலை சுவாமி சகஜானந்தர் ஆகியோர் இலங்கை சென்ற காலத்திலேயே இவ்விதழ் உருப்பெற்றது. சமய அடிப்படையில் சைவ சமய உணர்வைப் போற்றிய இதழ் இது.

Though the stated aim was to foster the education, discipline, culture, spiritual guidance and loyalty to the King among Dalits, it functioned with education as its primary aim. This magazine had taken shape in the time when people like Kesava Pillai, Chidambaram Nandanar, Paadasaalai Swami Sagajaanandar had gone to Sri Lanka. With a religious base, this magazine fostered the Shaivite religious sentiment.

தெய்வமிகழேல், சக்கர நெரிநில், ஊக்கமது கைவிடேல் என்னும் வாசகங்களை முகப்பிலே தாங்கி 16 பக்கங்களில் வெளியானது. இதழின் பக்கங்களைக் கூட்டவும் வார இதழாக மாற்றவும் தொடர்ந்து விருப்பத்தை வெளிப்படுத்திய இவ்விதழ் விருப்பம் நிறைவேறாமலேயே நின்றுபோனது. 1000 சந்தாவினை நெருங்கியிருந்த இந்த இதழ் தமிழகம், கோலார் தங்கவயல், பர்மா ஆகிய இடங்களுக்கும் அனுப்பப்பட்டது. தொடர்ந்து நன்கொடை, சந்தா ஆகியவை கிடைத்துவந்தபோதிலும் இதழ் நிலைப்பதற்கு போதுமானவையாக அவை இல்லை. ஆயிரம் பிரதிகளை நெருங்கியிருந்த இவ்விதழ் ஆதிதிராவிடர்களின் அறிவுசார்ந்த வேட்கையினை அடையாளம் காட்டக்கூடியதாக இன்றைக்கு மாறி நிற்கிறது. ஆதிதிராவிடர் அல்லாதாரும் சந்தாதாரர்களாகவும் பங்களிப்பாளர்களாகவும் ஈடுபட்டு வந்தனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதழ் பற்றிய விமர்சனம் சுதேசமித்திரன் இதழிலும் வெளியானது.

With aphorisms such as ‘Do not despise god’, ‘Stand by ethics’, ‘Do not abandon enthusiasm’ on the cover, it was published with 16 pages. Though the wish that pages could be increased and that the journal be made a monthly was expressed frequently, this never happened. This magazine, which had a subscriber base of close to 1000, was sent to places including Tamil Nadu, Kolar Gold Fields and Burma. Though it received continuous donations and subscriptions, these were not sufficient to keep the magazine going. This magazine, that reached a print run of close to 1000, today has become proof of the Adi Dravidar’s intellectual thirst. It is notable that non-Adi Dravidar also participated in this magazine as contributors and subscribers. A review of the magazine also appeared in the Sudesamitran.

பின்னாளில் திராவிடன் இதழின் ஆசிரியராக விளங்கிய கனக சங்கர கண்ணப்பன் சூத்திரர் யார்? ஆதிதிராவிடர்களின் தொழில் போன்ற கட்டுரைகளைத் தொடர்ந்து எழுதிவந்தார். ஆதிதிராவிடர்கள் விவசாயம், நெசவு, போர், இசைத் தொழில், வள்ளுவர் எனப் பல்வேறு தொழில் புரிந்தவர்களாகவே இருந்து வந்துள்ளனர் என்றெழுதிய அவர் இக்கருத்தினையே எஸ். சோமசுந்தரம்பிள்ளை போன்ற சென்னை வாழ் ஆதிதிராவிடர்களும் கொண்டிருக்கின்றனர் என்று குறிப்பிட்டார். ஆதிதிராவிடர்கள் பல்வேறு தொழிலிலும் ஆற்றல் பெற்றவர்களாக இருந்தனர் என்னும் வரலாற்றுரீதியான நம்பிக்கையினைப் பலரும் கொண்டிருந்தனர் என்பதை இதன்மூலம் அறியமுடிகிறது. அதேபோல இவ்விதழில் வெளியான சுவாமி சகஜானந்தரின் உரைகள் மூலம் அவருக்கிருந்த விரிவான தமிழறிவு புலப்படுகிறது. சகஜானந்தரைப் போற்றிய இவ்விதழ் நம் தலைவர் எம்.சி. ராஜா என்று எம்.சி. ராஜாவையும் போற்றத் தவறவில்லை. இத் தலைப்பிலேயே வெளியான கட்டுரையொன்றில் “இம்மஹான் நம் ஆதிதிராவிட குலசிரேஷ்டர், சென்னை, ஆதிதிராவிட மஹாஜன சபைக்கு செக்ரடேரியும் தற்காலம் வந்துலாவும் சென்னை ஆதிதிராவிடன் பத்திரிக்கைக்கு ஆசிரியருமாவார். . . ஆதிதிராவிட மக்களில் சட்ட நிருபண சபைக்கு மெம்பராகத் தெரிந்தெடுப்பது இதுவே முதல் தடவை” (1919 ஆகஸ்ட் 15) என்று புகழ்கிறது. இதே காலத்தில் சென்னையிலிருந்து ஆதிதிராவிடன் என்னும் இதழ் எம்.சி. ராஜாவை ஆசிரியராகக்கொண்டு வெளியானது எனும் குறிப்பும் இக்கட்டுரை மூலம் கிடைக்கிறது.

Who was Kanaga Sankara Kannappan Soothirar, the editor of the Dravidan magazine in later days? He continually wrote essays such as the work of Adi Dravidar. Mentioning that the Adi Dravidar were involved in agriculture, weaving, war, music, fortune telling and other such work, he mentions that Adi Dravidar Chennai residents like Somasundaram Pillai said the same. Through this, we learn that many people believed the Adi Dravidar to have skill in many trades. Similarly, the speeches of Swami Sagajaanandar show the breadth of his knowledge of Tamil. The same magazine that praised Sagajaanandar did not fail to praise M.C. Raja as ‘our leader M.C. Raja’. In an essay that was published under this headline, he is praised as, “This great man of our Adi Dravidar clan is Chennai secretary of the Adi Dravida Mahajana Sabha and is editor of the Chennai Adi Dravidan magazine as well…this is the first time that a member of the Adi Dravida people has been selected to the Legislative Council” (1919, August 15). Through this essay, we learn that a magazine called Adi Dravidan was being published from Chennai with M.C. Raja as the editor.

பெண்கள் முன்னேற்றம் பற்றித் தொடர்ச்சியாக எழுதப்பட்ட இவ்விதழில் மறைமலையடிகள் எழுதிய நூல்கள் குறித்த விளம்பரங்கள் விரிவான அறிமுகக் குறிப்புகளுடன் பன்முறை வெளியிடப்பட்டன. ராமநாதபுரம் மாவட்டம் கல்லல் பகுதியில் ஆதிதிராவிடர்கள் படும் சாதிக் கொடுமைகள், இலங்கையில் நடக்கும் சாதிப் பிரச்சினைகள், தென்னிந்திய ஐக்கியச் சங்கத்தின் பணிகள் போன்ற பல செய்திகளும் இடம் பெற்றன.

In this magazine that continuously wrote about the advancement of women, Maraimalai Adigal’s books were advertised several times with extensive introductions. There was also other news about the caste atrocities that were inflicted upon Adi Dravidar in the Kallal region of the Ramanathapuram district, the caste problems in Sri Lanka and the work of the South Indian Aikkiya Sangam.

ஆதிதிராவிடர்களின் கல்வி சார்ந்து இவ்விதழில் பதிவுகள் தனியாக எழுதுமளவுக்கு விரிவாக அமைந்துள்ளன. ஆதிதிராவிடர்கள் கல்வியின் மூலமே சாதிய இழிவை விலக்கிக்கொள்ள முடியும் என்று உறுதிபட எழுதியது. கிறித்தவப் பாதிரிமார்கள்கூடக் கல்வியின் பெயரால் இம்மக்களைப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்கள் என்னும் கோபத்தை வெளிப்படுத்திய இவ்விதழ் இம் மக்களின் தனித்துவமான நடவடிக்கைகளினாலே இவை சாத்தியமடைய முடியும் என்று சொல்லவும் செய்தது. அதாவது, “இலங்கை தென்னிந்திய ஐக்கியச் சங்கம், தென்னிந்திய ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் ஐக்கியச் சங்கம் மற்றும் குலாபிமானிகள் முன்னின்று நடத்தினால் மட்டுமே” கல்வி உள்ளிட்ட சீர்திருத்தங்கள் கைகூடுமென்று எழுதியது.

There are separate essays that find place in this journal on the theme of the education of the Adi Dravidar. It was written firmly that the Adi Dravidar would be able to remove the slights of caste through education alone. The magazine expressed anger against Christian pastors who were ‘using’ these people in the name of education, while acknowledging that the unique practices of the people made this possible. The magazine carried exhortations that only the uniting of the Sri Lanka South India Aikkiya Sangam and the South India Oppressed People’s Aikkiya Sangam and other leaders from the community could lead to reforms in areas including education.

கோயம்புத்தூர் ஆர். வீரையன் போன்றோர் ஆதிதிராவிடர் கல்விக் குறித்துத் தொடர்ந்து எழுதிவந்தனர். அவர் பெயரில் வெளியான அறிக்கை ஒன்று:

People like Coimbatore R. Veeraiyan wrote continuously about Adi Dravidar education. A statement that was issued in his name:

அறிக்கை

நண்பர்கள்!
வீணாக காலங்கழிக்காதீர்கள். கோயம்புத்தூரில் நடைபெற்றுவரும் நக்ஷ்த்ரவாசக சாலை இரவு பள்ளிக்கூடத்தில் இரவு 7 மணியிலிருந்து 9 1/2 மணி வரைக்கும் இலவசமாக வாசித்து முன்னேறுங்கள்.
“முன் கசக்கும் பின் இனிக்கும்”
திருமால் வீதி                                   ஆர். வீரையன்
கோயம்புத்தூர்

Statement

Friends!

Do not waste time. Go to the Nakshatravaasaga Road Night School that is being run in Coimbatore between 7 and 9.30 at night, read for free and progress.

‘What is bitter to start with, will be sweet later’

Thirumal Street                                    R. Veeraiyan

Coimbatore

 

என்று வெளியாகியிருந்தது. 1919ஆம் ஆண்டிலேயே சிதம்பரம் நந்தனார் பாடசாலையில் சுமார் 100 மாணவர்கள் படித்தார்கள் என்னும் குறிப்பையும் இதழ் தருகிறது.

is published thus. We learn from this magazine that the Chidambaram Nandanar School has about 100 students in the year 1919 itself.

பிராமணரல்லாதார் அரசியல் தலித் மக்களையும் உள்ளிழுத்துக்கொண்டு திராவிடர் என்னும் ஒற்றை அடையாளத்திற்குள் இணைத்தபோதுதான் தனித்துவத்தின் அடையாளமாக ஆதிதிராவிடன் என்னும் சொல்லாடல் மேலுக்கு வந்தது. எனினும், இந்நடவடிக்கையில் முன்னின்ற எம்.சி. ராஜா நீதிக்கட்சியோடு இணைந்து பணியாற்றியதோடு தன் முயற்சியின் காரணமாக அச்சொல்லுக்கு அரசின் அங்கீகாரத்தையும் பெற்றார். ஆதிதிராவிடன் இதழுங்கூடப் பிராமணரல்லாத அரசியலையும் ராஜாங்கத்தின் கல்விப் பணிகளையும் ஆதரித்து எழுதிவந்தது. டாக்டர். டி.எம். நாயரின் மரணம் பற்றி விரிவான இரங்கல் அறிக்கையும் எழுதப்பட்டது.

It was when the non-Brahmin politics pulled in the Dalit people under the unified identity of Dravidan that the term Adi Dravidan came into use to identify difference. M.C. Raja, who worked with the Justice Party, through his labour, found government recognition for the term. The Adi Dravidan magazine, too, wrote in support of the non-Brahmin politics and Rajangam’s work in education. It published a long condolence message for the death of Dr. T.M. Nair.

ஆனால், 1921ஆம் ஆண்டு சென்னை பின்னி ஆலை வேலைநிறுத்தப் போராட்டத்தை ஒட்டியெழுந்த கலவரத்தின் பின்னணியில் ஆதிதிராவிடன் இதழ் நீதிக் கட்சிக்கு எதிராக எழுதியது. இப்போராட்டத்தின் போது, எம்.சி. ராஜா தலித் மக்களை வேலைக்குத் திரும்பும்படி கோரியதால் அம்மக்களும் வேலைக்குத் திரும்பினர். அதனால் இம்மக்கள் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டனர். வீடுகள் எரிக்கப்பட்டன. புளியந்தோப்பு கலவரம் என்று சொல்லப்பட்ட இக்கலவரத்தைத்தான் பறையர்களைச் சென்னையைவிட்டே அப்புறப்படுத்த வேண்டுமென எழுதப்பட்ட சர்.பி.டி. தியாகராயரின் அறிக்கையைத் திராவிடன் இதழ் வெளியிட்டது. நீதிக்கட்சியும் திராவிடன் இதழும் தலித்துகளுக்கு எதிராக நேரடியாகப் பேசின. இவ்விடத்தில் எம்.சி. ராஜா நீதிக்கட்சியிடமிருந்து விலகி நின்றார். இன்றைக்கும் சென்னை பின்னி மில் கலவரம், நீதிக்கட்சியின் தலித் எதிர்ப்பு ஆகிய அனைத்திற்கும் கிடைக்கும் தகுதி வாய்ந்த தலித் தரப்பு ஆதாரம் இவ்விதழ்தான்.

Yet in 1921, during the violence that followed the strike at the Binny Mill, the Adi Dravidan magazine wrote against the Justice Party. During this struggle, M.C. Raja requested the Dalit people to return to work and they did so. They were severely attacked in consequence. Houses were burnt. The Adi Dravidan magazine published a statement from Sir P.T. Thiagarayar saying that the Paraiyar should be removed from Chennai, during these riots that are termed the Pulianthope riots. The Justice Party and the Dravidan journal spoke openly against Dalits. At this point, M.C. Raja stood apart from the Justice Party. Till date, the only authoritative Dalit recording of the Chennai Binny Mill violence and the Justice Party’s opposition to Dalits is this journal alone.

நீதிக்கட்சியும் திராவிடன் போன்ற பத்திரிகையும் ஆதரவாயிருப்பார்கள் என்று நம்பிய ஆதிதிராவிடன் இதழ் சாதிஇந்துக்களும் கைவிட்டுவிட்டனர் என்று வருந்தி எழுதியது. திராவிடன் போன்ற இதழின் ஆதிதிராவிடர் விரோதப் போக்கைத் தொடர்ந்துதான் ‘ஆதிதிராவிடர்களுக்கு தினசரியோ வார இதழோ நடத்த வேண்டும் அல்லது ஆதிதிராவிடனையாவது வார இதழாக மாற்றிட’ வேண்டுகோள் விடுத்தது இவ்விதழ். அதோடு இலங்கையில் கூடியளவு நல்ல நிலைமையிலிருக்கும் இந்தியரும் ஆதிதிராவிடர்களும் இயன்ற அளவு தொகை அனுப்பும்படியும் உதவிசெய்பவர் பெயர் ஆதிதிராவிடனில் பிரசுரிக்கப்படும் என்றும் அறிவிக்கப்பட்டது. அதேபோலச் செய்யவும்பட்டது.

The Adi Dravidan journal that had once believed that the Justice Party and the Dravidan journal would support them, expressed grief that the caste Hindus had abandoned them. It is an expression of the hostility towards the Adi Dravidan journal that the Dravidan journal asked that ‘the Adi Dravidar should have a daily or a weekly or the Adi Dravidan should be made a weekly’. Immediately, it was announced that the names of those who contribute for this – either well-to-do Indians in Sri Lanka or other Adi Dravidar – would be published in the pages of the Adi Dravidan magazine. This was done.

ஆதிதிராவிடர் நலனில் அர்ப்பணிப்புள்ள இந்த இதழை நீதிக்கட்சியை அம்பலப்படுத்தியது என்ற காரணத்தினாலேயே ‘கற்பனையான பத்திரிக்கை’ என்று சொல்லிவிடவும் இங்கு முயற்சிக்கப்பட்டது. எஸ்.வி. ராஜதுரையும் வ. கீதாவும் இணைந்து எழுதிய பெரியார்: சுயமரியாதை சமதர்மம் என்னும் நூலில் “நீதிக்கட்சி பத்திரிக்கையான திராவிடன் இழிவுக் குறிப்போடு எழுதியதாகச் சிலர் கூறுவதும் அதன் பொருட்டுக் கற்பனையான சில பத்திரிகையொன்றை ஆதாரம் காட்டுவதும் அடிப்படையில்லாதவை”(பக். 381) என்று குறிப்பிடுவது ஆதிதிராவிடன் இதழைத்தான். அதேபோல 1940களில் ‘திராவிடஸ்தான் போல எங்களுக்கும் ஆதிதிராவிடஸ்தான் வேண்டும்’ என்று முனுசாமிப்பிள்ளை அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டபோது, அதற்கு மறுப்பாக “திராவிடர், திராவிடம் என்பவை சரித்திரச் சான்றுகளைக் கொண்ட சொற்கள், ஆதிதிராவிடன் என்ற சொல்லுக்கு சரித்திர ஆதாரமில்லை” என்று விடுதலை தலையங்கம் சொன்னது. திராவிடம் என்னும் கருத்தாக்கத்தை உறுதிபடக் கட்டியெழுப்பிய கால்டுவெல்லின் விளக்கமே இந்த மண்ணின் பூர்வகுடிகள் ஒடுக்கப்பட்டவர்களே என்பதுதான்.

Since this magazine that had given itself to the service of the Adi Dravidar had ripped the mask off the Justice Party, there was an effort to brand this magazine as ‘imaginary’. S.V. Rajadurai and V. Geetha in their jointly-written Periyar: Suyamariyathai Samatharmam, refer to the Adi Dravidan magazine when they say ‘Some say baselessly that the journal of the Justice Party, the Dravidan, had used derogatory words and quote imaginary magazines as proof’. Similarly, in the 1940s, when Munusamipillai issued a statement that ‘We need Adi Dravidastan, just like Dravidastan’, the Viduthalai journal published an editorial that ‘Dravidar and Dravidian were words with historic proof, whereas Adi Dravidan did not have any historic standing’. It was to prove that the marginalised people of this country were its indigenous inhabitants that Caldwell built up the Dravidan ideology.

தலித்துகள் தங்கள் கருத்துக்கு ஆதரவாக இருக்கும்வரை அவர்களை ஆதரவாளர்களாகச் சொல்லுவதும் தனித்துவமாக எழுதவோ செயற்படவோ முனையும்போது, அவர்களின் இருப்பையே காலிசெய்யும் நிலைமைக்குத் துணிந்ததையுமே இப்போக்குகள் சுட்டுகின்றன.

As long as Dalits are supportive of their ideas, they were called supporters. The tendency to negate their very existence, when they sought to write or act separately, is visible here.

தொடக்ககால ஆதிதிராவிட முன்னோடிகள் பௌத்தம், வைணவம், சைவம் என்று வெவ்வேறு ஆன்மீக நோக்கங்களில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தாலும் ஆதிதிராவிடர்களுக்கான நலன் எனும் பயணத்தில் ஒன்றுபட்டிருப்பதைக் காணமுடிகிறது. வித்வான் க்ஷி.கி. முனிசாமி பிள்ளை எழுதிய தெய்வப்புலமைத் திருவள்ளுவ நாயனார் புராணம் என்னும் நூல் வள்ளுவர் ஆதிதிராவிடரே என்பதை நிறுவவந்த நூலாகும் என்று ஆதிதிராவிடன் (1919 ஜூன் 15) கூறுகின்றது. 26.04.1920 சுதேசமித்திரனில் ஸ்ரீமான் கோ. குப்புசாமி என்பவர் வள்ளுவர் பஞ்சமரா? என்று சகஜானந்தரை நோக்கிக் கேள்வி எழுப்பினார். இதற்குப் பதிலளித்துப் பெருமாள் நாயனார் என்பவர் வள்ளுவர் பஞ்சமரே பறையரே என்று ஆதிதிராவிடனில்தான் (1920 ஜூன் 15) எழுதினார். வள்ளுவர் தொடர்பான இத்தகு விவாதம் இருபதாம் நூற்றாண்டில் பரவலாக நடந்ததாகவும் அதில் ஆதிதிராவிட அறிவாளிகள் பலரும் வள்ளுவர் பஞ்சமரே என்று நிறுவுவதில் ஒன்றுபட்டிருந்தனர் என்றும் தெரிகிறது. அயோத்திதாசப் பண்டிதரும் இத்தகு விளக்கத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

While the Adi Dravida leaders had various spiritual leanings including Buddhism, Vaishnavism and Shaivism in the early years, we can see that they were united in the journey towards the well-being of Adi Dravidar. Vidwan K.K. Munisami Pillai’s Theivappulamai Thiruvalluva Naayanaar Puranam tried to establish that Valluvar was an Adi Dravidar, according to the Adi Dravidan (1919 June 15) magazine. In Sudesamitran, issue dated 26.04.1920, Sriman K. Kuppusamy asks Sagajaanandar if Valluvar is a Panjamar. In reply to this, Perumal Nayanar writes in Adi Dravidan (1920 June 15) that Valluvar was indeed Panjamar and Paraiyar. Though this debate around Valluvar has been widespread through the 20th century, it is clear here that Dalit intellectuals were united in proving that Valluvar was truly a Panjamar. It is notable that Iyothee Thass was also involved in such explanations.

பயன்பட்ட ஆதாரங்கள்:
1. ராஜதுரை, எஸ்.வி., கீதா, வ. – பெரியார்: சுயமரியாதை – சமதர்மம். மே, 1999, விடியல் பதிப்பகம், கோவை.
2. ராஜதுரை, எஸ்.வி. – பெரியார் – ஆகஸ்ட் 15. பிப்ரவரி 1998, விடியல் பதிப்பகம், கோவை.
இதழ்கள்:
1. ஆதிதிராவிடன் (இரண்டு ஆண்டு இதழ் தொகுப்பு): மதுரை தலித் ஆதார மையம்.
2. தலித் – 2004 (ஜூலை-ஆகஸ்ட்) – ஆ.இரா. வேங்கடாசலபதியின் கட்டுரை.

References:

1. Rajadurai, S.V., Geetha, V. – Periyar: Suyamariyaathai – Samatharmam, May 1999, Vidiyal Pathippagam, Coimbatore

2. Rajadurai, S.V. – Periyar – August 15. February 1998, Vidiyal Pathippagam, Coimbatore

Journals

1. Adi Dravidan (Collected volume): Madurai Dalit Support Centre

2. Dalit – 2004 (July-August) – A. R. Venkatachalapathy’s essay

Drawing caste

These are pictures taken at an art show organised by Save the Children at Gulmohar Park, Ahmedabad, on Children’s Day in 2010. Children have portrayed the various forms of discrimination they see and face in these drawings.

The description is a set of questions that follow after this 13-year-old artist says how ashamed he feels when he is made to sit separately during the mid-day meal. "What if I was not a a dalit?"

This drawing is by a 15-year-old child labourer who picks cotton. It shows a Patel family inside the temple, while the Solanki family is standing far away.

The Patels have bigger and sturdier houses, while the Solankis have smaller ones. The well is full of water but out of reach for the Solanki community, whose women go far away to fetch water

These pictures are from vmallya’s Flickr photostream.