The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 11

(புதிய சீர்திருத்தம்) பூனா ஒப்பந்தம்
இந்த ஒப்பந்தத்திற்கு பிறகு மாகாண சட்டசபையானது (மேல் சபை) கவுன்சில் (council) என்றும் (கீழ் சபை) அசம்பிளி (Assembly) என்றும் சென்னையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

(New Amendment) Poona Pact
After this pact, the Presidency’s legislative assembly was made into the (upper house) Council and the (lower house) Assembly in Chennai.

கூட்டுத்தொகுதி
அசம்பிளியில் ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பினர்களை இதர சமூக கக்ஷிக்காரர்கள் தங்கள் பக்கம் சேர்த்துக்கொள்ள முயன்றார்கள். அசம்பிளிக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 30 மெம்பர்கள் தனியானதோர் கட்சியாயிராமல் அவர்களில் 27 பேர்கள் காங்கரஸ் கட்சியில் சேர்ந்துவிட்டார்கள். இவர்களை தெரிந்தேடுத்தவர்களும் (voters) தெரிந்தெடுக்கப்பட்டவர்களும் (elected members) தங்கள் சமூக சேவை இன்னதென்றும் அதனால் உண்டாகும் பலாபலன்களை கவனியாதவர்களாகவோ தெரியாதவர்களாகவோ நடந்துவருகிறார்கள் என்பதை தெரியாமல் கூட்டு தொகுதியாளுண்டான கெடுதி என்று இச்சமூகத்தவர்களில் பலர் அபிப்பிராயம் கொள்ளலாம். அறியாமையோ வறுமையோ இதற்கு காரணமாகக் கொள்ள வேண்டுமேயொழிய கூட்டு தொகுதியில் மாத்திரமல்ல தனித் தொகுதியினாலும் மேற்கண்ட காரணங்களால் கெடுதியே நேரிடும்.

Joint constituency
In the Assembly, the party members of other castes attempted to pull the Depressed Classes to their side. Of the 30 members who were selected to the Assembly, instead of forming a separate party, 27 of them joined the Congress. Many people of this community may be of the opinion that the behaviour of the voters and the elected members shows that they have either not paid attention to or are not aware of what their duty to their society is and what the benefits of this are. They may feel that this is one of the harmful effects of the joint constituency. We have to believe that it is ignorance or poverty which is the reason, for it is not only in the joint constituency but also in the separate constituency where the above reasons can cause harm.

தனித்தொகுதி
சென்ற 1938 நவம்பர் கார்ப்போரேஷன் தேர்தல் நடந்த போது ஆதிதிராவிடர் சமூகத்திற்கென்று தனித் தொகுதியில் ஒதுக்கிவைத்த ஸ்தானத்திற்கு அபேக்ஷகராக நின்றவர்கள் இதர சமூகத்திற்கும் இதர கட்சிக்கும் நிற்பதாக சொல்லி நிற்க ஆதி திராவிட சமூக (ஒட்டர்கள்) தெரிந்தெடுப்பவர்கள் சம்மதம் கொடுத்து ஆதரித்தார்கள். இதனால் இந்நகரில் கல்வியும், சற்று பொருட்செல்வமும் விதரனையும் தேர்தல் காரியங்களை நன்கரிந்தவர்களும் தங்கள் சமூகத்தை அலட்சித்து இதர சமூகத்தையும் இதர கட்சியையும் ஆதரித்ததாக தெரிய வருகிறது. சமூகத்தவர் செய்யும் குற்றத்திற்கு பூனா ஒப்பந்தம் செய்தோரை நிந்திப்பேன். தேச சரித்திரத்தையும் ஆதி திராவிட சமூகத்தவர் சரித்திரத்தையும் பார்த்தால் ஒப்பந்தத்தில் கண்டிருக்கும் பத்து வருஷங்கள் பத்து நொடிகள் போல் பறந்துவிடும்.

Separate Constituency
When the last Corporation elections took place in 1938, those who contested from the separate constituencies for the Adi Dravidar also claimed to be standing for other parties of other communities and the Adi Dravida voters supported them. We come to know that, in this city, people with some education, wealth and social standing in this city have, without a care for their community, supported those of other communities and other parties. For this crime of the people of this community, I will accuse those who framed the Poona Pact. If we should look at the history of the nation and the history of the Adi Dravida community, the ten years that have been envisaged in the pact will fly past like ten minutes.

நானும் என் சகா அம்பேத்காரும் வட்டமேஜை மகாநாட்டில் வேண்டிய பாடுகள்பட்டு வாக்குரிமைக்கான யோக்கியதை இச்சமூகத்தவருக்கு வெகு சுலபமாய் மட்டுபடுத்தினோம். இவ்வினத்தவர் வாக்குரிமைகளால் சட்ட சபையில் அங்கத்தினவராய் அமைந்த 30 பேரில் 27 பேர் தங்கள் வாக்குரிமைகளை இதர கட்சியாருக்கு பலி கொடுத்து கொண்டிருக்க இச்சமூகத்தவர் கவனியாதிருப்பதை பார்க்க என் மனம் வருந்துகிறது. சமூகச் சேவை செய்வோர் தங்கள் சந்ததி செழிக்க உழைப்போராவர்.

I and my friend Ambedkar undertook the necessary labour, during the Roundtable Conference, to bring voting rights within the reach of this community. My mind is troubled to see that people of this community have not noticed how 27 members out 30 have sacrificed their voting rights to other parties. Those who do social service are those who work to enrich their descendants.

ஆலய பிரவேசம்
தீண்டாமை என்பது இந்தியாவிலிருக்குமட்டும் பூரண சுயராஜிய மேற்படுவது சாத்தியமல்லவென்று ஜாதி இந்துக்கள் உணர்ந்து தீண்டப் படாதவர்களை ஆலயங்களுக்குள் விடுவதாக ஆலயபிரவேசம் என்னும் மசோதா ரூபமாக இயக்கத்தை ஜாதி இந்துக்கள் கவர்ன்மெண்டார் மூலமாக சட்ட சபைகளிரண்டும் அங்கீகரித்து சட்டமேற்படுத்திவிட்டன. பிரிடிஷ் மலையாளம் ஜில்லாவில் இந்து ஆலயங்களில் தீண்டாதாரென்னும் இந்துக்கள் உள்பிரவேசிக்க விட அனுசரிக்கவேண்டிய கிரமங்கள் அந்த சட்டத்தில் கண்டிருக்கின்றன. கூடிய சீக்கிரம் அமுலுக்கு வரும்போலும். அநேக முக்கியமான ஆலயங்கள் ஆதி திராவிட சமூத்தை சார்ந்த பெரியோர்கள் தகனமான இடத்தில் கட்டப்பட்டனவென ‘பறையன்’ என்ற பத்திரிகையிலும் சமீபகாலத்தில் துண்டு பத்திரிகையிலும் பிரஸ்தாபித்திருக்கின்றேன். ஆதி திராவிடர் ஆலயங்களில் பிராமணர் முதலாக சகல ஜாதியாரும் மதஸ்தரும் பிரவேசித்து வணங்கலாம். ஆனால் ஜாதி இந்துக்கள் ஆலயங்களில் தங்களுக்குள்ளடங்கியிருக்கும் நாலு ஜாதியாரைத்தவிர வேறு யாரும் பிரவேசிக்கக்கூடாது.

Temple entry
Realising that complete self-rule is impossible as long as untouchability exists in India, the caste Hindus have brought in legislation through the government to allow untouchables to enter temples. Both Houses have supported it and made it into law. This law includes provisions to allow the Hindus known as untouchables to enter the Hindu temples in the British Malayalam Zilla. Apparently, it will come into force very soon. I have published in the ‘Paraiyan’ journal and in other pamphlets that many important temples are built over the places where prominent members of the Adi Dravida community were cremated. All castes beginning from the Brahmins and people of all religions can worship in the Adi Dravida temples. Yet in the temples of the caste Hindus, except for the four castes they count as their own, none other may enter.

ஜாதி இந்துக்கள் ஆலயங்களை ஆதி திராவிடருக்கு திறந்துவிட்டால் விருப்பமுள்ளவர்கள் பிரவேசிக்கலாம். ஜாதி இந்துக்கள் தங்கள் ஆலயங்களை திறந்துவிட அவர்களுக்குள்ளே ஆலோசித்து தீர்மானித்துக் கொள்ளட்டும். “ஆலயப் பிரவேசம்” என்னும் துண்டு பத்திரிகையில் இதை வெகுவாய் பிரஸ்தாபித்திருக்கின்றேன்.

If the caste Hindus open their temples to the Adi Dravidar, those who desire it may enter. Let the caste Hindus discuss this among themselves and come to a decision about opening their temples. I have spread this far and wide through the pamphlet ‘Temple Entry’.

சனாதனா தருமம் என்பதை நிலை நாட்ட இந்துக்களில் ஓர் பிரிவோர் சென்ற வருஷம் சென்னையில் கூட்டமாய் கூடியபோது ஒரு துண்டு பத்திரிக்கை பிரசூரித்து கொடுத்தேன். அதில் திருச்சிராபுரம் சாம்பவ சாம்பான் என்பவரை ஜம்புகேஸ்வரர் என்றும் தஞ்சாவூர் பிரவிடை சாம்பான் என்பவரை பிரகதீஸ்வரர் என்றும், திருவாரூர் தியாக சாம்பான் என்பவரை தியாக ராஜ பெருமாள் என்றும் பெயர் மாற்றி அவர்கள் தகனம் செய்யப்பட இடங்களில் கட்டியிருக்கும் திருப்பணிகளை கைப்பற்றிக் கொண்டு, மானியம் திரவிய முதலான உரிமைகளை அபகரித்ததுமல்லாமல் சாம்பவ சந்ததியாரை அத்திருப்பணிகளுக்குள் பிரவேசிக்க வொட்டாமல் நீக்கி வைத்திருப்பது தருமமாவென்று கேட்டிருக்கிறேன்.

When a group of Hindus gathered to to establish Sanatana Dharma in Chennai last year, I was distributing a pamphlet. In it I had asked if it was good Dharma to have not only renamed the Thiruchirapuram Sambava Samban as Jambukeswarar, the Thanjavur Piravidai Samban as Biragadeeswarar, the Thirvarur Thiyaga Samban as Thiyaga Raja Perumal, but also to have captured the memorials over the places where they were cremated, grabbed the rights and taxes associated with them and to have denied entry to the descendants of the Sambava to these places.

to be contd.

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது. அதற்கடுத்து வரும் செய்திகள் – பறையன் பத்திரிக்கையைப் பற்றியும், லண்டன் பயணத்தைப் பற்றியும் உள்ள பகுதிகள் இங்கே, அதன் பின் வரும் பகுதியில், சாதி வேறுபாடின் துவக்கமும், காங்கிரஸ்காரர் சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷை இந்தியாவில் நடத்தவேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்திற்கு எதிரே புறப்பட்ட மனுவைப் பற்றியும். இந்த மனு இங்கிலாந்திலும் இந்தியாவிலும் ஏற்பட்ட தாக்கத்தைப் பற்றி இங்கே. அதற்கடுத்த ஆதி திராவிடர் சமூகமேற்பட்டது எப்படி, மற்றும் இந்த சமூகத்தவர் கல்விப் பெற்றதை குறித்து. ரெட்டைமலை ஸ்ரீனிவாசனின் சட்டசபை பணிகள் குறித்து இங்கே. வட்டமேஜை மாநாடைபற்றியும், எம். சி. ராஜா கொண்டுவந்த மசோதாவைப்பற்றியும் குறிப்புகள் இங்கே.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here. The next part about the Paraiyan journal and the travel to London is here, which is followed by the section on the origin of caste and the birth of a petition against the Congress demand to hold the Civil Services exam in India and the impact it has in both England and India. The subsequent chapters are on how Adi Dravida society was formed and how they gained education and on Rettaimalai Srinivasan’s service in the Legislative Assembly, followed by brief notes on the Roundtable conference and a legislation brought in by M.C. Raja.

Untouchable? A transcript – Part II

This transcript was made available by Lifeonline – a website initiative providing audiences around the world with information about the impact of globalization on poverty and social development. Excerpts from this transcript and links to a clip from the documentary are available here. Read the full transcript here. Read the first part here.

…

VEERASAMY (translation): It is our destiny to wash these things. That’s why we have to do this work. We wash linen by hand and return it. Even linen used in childbirth and during abortions.

COMM: At the washerman’s the pre-washing is now finished and the family can eat the leftovers which Dhasam has collected in a pot in the village and brought down to the river.

VEERASAMY (translation): My wife also comes from a washerman’s family. They do the same work as we do. So we don’t have family problems. If she was from another caste and if she disagreed with me she might regret that she ever married me. But she doesn’t belong to another caste so there is no problem.

COMM: The laundry has been steamed for one hour and the family is ready for the big washing programme of the afternoon.

ASSAM translation): I go to work because my family is poor. Other children are not poor and their parents aren’t sick but I have to work.

MANI (Mill owner) (Translation): If the boys fall ill their parents ask me to lend them 500 rupees. We also pay an advance of two to five thousand rupees before they start working. If they have problems we help them.

COMM: It is Assam’s personal responsibility to repay the family’s debt to the owner of the looms.

ASSAM (translation): We were paid 4000 rupees in advance and they take away 200 every month.

COMM: 200 rupees are five dollars (US).

QUESTION: Do you get any more than that?

ASSAM ( translation) No only 200. Yes 200 only.

Mr KUMAR (translation): We can’t ever pay back our debts because when we borrow 300 he writes down 400. Maybe we will have to be here for the rest of our lives.

QUESTION: So you’ll have to remain in slavery?

MR KUMAR (translation): Yes.

COMM: Their children are the stonemasons’ only hope of breaking their chains. With help from a local organization the children are able to attend school for a couple of hours every weekday. By learning to read, write and do arithmetic they will be able to take their first steps towards changing their destiny. It’s a long and difficult road ahead – one made harder by the repressive reaction of the authorities whenever the outcasts attempt to protest.

PRABAKARAN (translation): In former times the outcasts didn’t come here. But today 75% of those who do the cleaning here are outcasts. They also move the statues around.

QUESTION: But they work here?

PRABAKARAN (translation): In former times when we were on our way to the temple the outcasts would step aside for us and take off their scarves and shoes in order to pay their respect. But now they stick close to us. They have changed. We used to put things out for them outside which they would come and pick up. But now they simply stretch out their hands and want us to put things directly into their hands because they say they are cleaner than we are. They wash themselves twice a day.

QUESTION: What do you think of that?

PRABAKARAN (translation) I don’t want to comment on that. It’s very difficult. I don’t speak to them and I don’t give them anything.

QUESTION: Of that which you’ve been sacrificing?

PRABAKARAN (translation): When they enter I go out.

VEERASAMY (translation): I don’t want my children to grow up and have these kind of problems – this kind of work. They should learn as much as possible. If only somebody would help us give them an education then we would support them. But with this work it is impossible for us. We wish to give them a good education. We don’t want them to end up in this job. If only they could study they would do something other than this. This work ends with me. I don’t want them to do this.

COMM: Kumar and the other stonemason families have the afternoon off. They cannot work because of the nearby blastings in the quarry.

However not all Dalits are prepared to go on being treated as social and cultural outcasts in India. In the summer of 1999 thousands of Dalit labourers from tea plantations in the state of Tamil Nadu mounted a demonstration for higher wages. As in previous cases the authorities’ reaction was to clamp down. These pictures from the film “Death of the River” showing the labourers demonstration were screened 3 months later in a small cinema in Madras. The film was subsequently seized by the police and the owner of the cinema was arrested under Indian Censorship laws governing commercial feature films. Police brutality cost 18 lives.

MR KUMAR (translation): We are 19 families here and we stick together. We have no problems or disagreements. Some of us are related but we are like one big happy family. We listen to each other, we also respect what the children say. We live in harmony with one another and respect each other. We don’t argue. Our extended family doesn’t work like that.

ASSAM (translation): If I worked faster I could make one month’s pay in 25 days. If I did I could provide for my family. If I was paid 1500 rupees I could pay the bills and the hospital bill and still save money for my own weaving mill and find a house and make it fitted for weaving activities. There should be room for it. We could start out with one loom, later we could buy another one, then three, then four and so forth.

VEERASAMY (translation): In terms of rights a washerman stands alone. There is only one washerman in each village. If somebody supported me we could fight for our rights. But there is only me. I am left in the lurch. If you want to achieve something you have to be either rich or be in a group of many people. I am neither.

***

Discrimination against Adivasis in Orissa

Edited excerpts from this blog post titled ‘Oriya Vs Adivasi – Discrimination of tribal population in Orissa State of India‘ by Kartik Ekka on the Adivasis.com site

The adivasis of Sundergarh districts have been tormented and subjected to all sorts of discrimination by the same people whom they have welcomed openly into their sacred places.

…

1) The first of the racial discrimination is : In many homes of Oriyas even today the Adivasis are subjected to untouchability and they are discouraged to visit their houses. They are looked down and treated as outcaste. Even today the non-christian tribals who do not practice the sarna dharam are subjected to discrimination and they are discouraged – not prevented – to visit the temples of Oriyas (of coure this is another way of preventing)

…

4) The Oriyas have refused to recognise the tribal languages as the official language of Orissa, except the language Santhali (ol chicki). Even though most of the tribal languages are written in devnagiri script, instead they have pressed Oriya language maximum to the hilt. Some rogue organisations like the Nila Chakra are quite offensive to the tribal language and are hard core in pressing Oriya language.

5) One can clearly see the difference in ratios of tribals versus non-tribals in industries, which are in Rourkela as well as near Rourkela. Take the case of Rourkela steel plant – the majority of Oriyas have got jobs, nobody knows how. Majority of tribals here work as contract labours. Nobody cares what may happen if any accident happens, no trade union of whatever affliction, do not bother as majority have been dominated by the Oriyas. This trade unions oppose any sort of tribal recruitment in the executive / non-executive posts. Permanent employees also face discrimination in the times of promotion, with the majority of Oriyas getting preferences. This is the case in all sectors .

6) Tribals are discriminated in the times of job recruitment, there are many cases that the oriyas have teared off the list of employments where the tribals get recruitment. They fiercely oppose the tribals who are getting /or about to join their jobs. They even destroy their letter of joining.

7) There is also discrimination going on in schools where the schools are dominated by the Oriya teachers . The students have faced daring statements of “you quota people” or “adivasi students” which is clearly a violation of SC/ST atrocity act, but unfortunately the young students do not understand. The internal marks given to students are enjoyed by certain section of students only, after matric (ssc) many students have opted out of C.H.S.E (board of orissa 10+2) due to discriminatory marks given to students .

8 ) Atrocity cases filed against non tribals are minimum, one has to check the police records to see the truth. Many cases have come of refusal of lodging an F.I.R by the police. Tribals who are jailed stay and hope to get out miraculously as they have no means to fight the cases with no money. The judges, the police mechanisms, administrative officers all are handpicked and brought here to carry out their goals.

9) Planned displacement of Adivasis by Oriyas and pre-planned greater Rourkela development plan to settle Oriyas, plan to deschedule Rourkela and to make it a district, so that the rights of tribals can be suppressed.

10) The tribal lands have been taken by the govt to make and set up industries. How many people (tribals ) have got jobs in this private industries? Not even 5%. Instead the tribals who protest the pollution are severely dealt with by the police, even the childrens are not spared. Pre-planned crackdowns term them as M.C.C sympathisers and put them behind bars.

…

Read the full post here

சென்னை மகாஜன சபையில் அயோத்திதாசர் Iyothee Thass at the Madras Mahajana Sabha

அயோத்திதாசர் சிந்தனைகள் (அரசியல், சமூகம்) I தொகுப்பாசிரியர் ஞான அலாய்சியஸ்

Iyothee Thass’ Thoughts (Politics, Society) I ed. Gnana Aloysius

பின் அட்டையிலிருந்து:
நவீன இந்தியாவின் மாபெரும் அறிஞர்களுள் ஒருவர் பண்டிதர் அயோத்திதாசர் (1845 – 1914) தமிழ்-பௌத்த மறுமலர்ச்சி இயக்கத்தைத் தோற்றுவித்து தீவிரமாகச் செயல்பட்டவர். காலனியாதிக்கத்தின் இக்கட்டான காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த இவர், சமத்துவம், பகுத்தறிவு, நவீனத்துவம், முதலான கொள்கைப் போக்குகளில் தமிழக அளவில் பெரியாருக்கும், இந்திய அளவில் அம்பேத்காருக்கும் முன்னோடியாக விளங்கினார்.

From the blurb:
Pandit Iyothee Thass (1845-1914) is among modern India’s greatest intellectuals. He initiated and worked with zeal for the Tamil Buddhist Renaissance. He lived  during a particularly fraught period of colonial rule. With principles that tended towards equality, rational thought and modernity, he was Periyar’s precursor in Tamilnadu and Ambedkar’s in India.

சிறப்புரை ‘அயோத்திதாசர்: ஒரு கண்ணோட்டம்’, அன்பு பொன்னோவியம்

Guest essay ‘Iyothee Thass: A perspective’ by Anbu Ponnoviyam

[தமிழன் இதழில் அயோத்திதாசர் எழுதியது]
“1892-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் சென்னை விக்டோரியா ஹாலில் மகாஜன சபை கூடிற்று. தலைமை தாங்கிய பி. அரங்கைய நாயுடு அவர்கள் ஜில்லாகளின் குறைகளைச் சொல்லிக் கொண்டே வந்து ‘பறையர் பிரபாலம்’ என்னும் வாக்கியத்தை அடித்துவிட்டு இவர்களை பற்றி வேண்டிய வரையில் சில துரைகள் எழுதியிருக்கிறார்கள். ஆதலின் இவர்களின் குறைகளை நாம் ஆலோசிப்பது யாது பயனில்லை என்று கூறினார்.

[Iyothee Thass' writings from the Thamizhan journal]
“The Mahajana Sabha gathered at the Chennai Victoria Hall in April 1892. P. Rangaiah Naidu listed the problems of the districts, and upon reaching the statement of the ‘Paraiyar Problem’ struck it out and said that some Englishmen had already written enough about them. Therefore, it is useless to discuss their problems, he said.

சபையின் செயலாளர் எம். வீரராகவாச்சாரி அவர்கள் தலைவரை நோக்கி நீலகிரியிலிருந்து அக்குலத்தோருக்கு ஒரு பிரதிநிதி வந்திருக்கிறார் என்று கூறினார். உடனே நான் எழுந்து இக்குலத்தோரைப் பற்றி சில துரைமார்கள் உபகாரம் செய்கிறார்கள் என்று கூறி எல்லோரும் மவுனம் சாதிப்பது அழகன்று. உங்களாலேயே இக்குலத்தோர் தாழ்த்தப்பட்டு சீர்குலைந்து இருக்கின்றபடியால் நீங்களே இவர்களை சீர்திருத்தி சுகம்பெற செய்ய வேண்டும் என்றேன்.

The Sabha’s Secretary M. Veeraraghavachari told the President, there is a representative of that caste from the Nilgiris. I stood up immediately and said that it was not becoming to stay silent about this caste by saying that some Englishmen were helping them. It is because of you that this caste is oppressed and in disorder, it is you who have to reform and bring health to them, I said.

அதற்கு தலைவர், இது உள்சீர்த்திருத்த சங்கமாதலின் இவர்களால் உங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டார். நான் இக்குலத்தாரிலுள்ள வைணவர்களையும், சைவர்களையும் அந்தந்த கோயில்களுக்குள் செல்ல அனுமதிக்க வேண்டும் என்றேன். எல்லோரும் ஏகமயமாய் நின்று அப்படி கோயிலுக்குள் அனுமதிக்கக் கூடாது என்று கூச்சலிட்டார்கள்.

The president asked, since this is an association for internal reforms, what should we do for you? The Shaivites and Vaishnavites of this caste should be allowed to enter the respective temples, I said. Everyone stood up and unanimously cried out against permitting entry into temples.

அப்போது தஞ்சாவூர் பிரதிநிதி சிவராம சாஸ்திரி அவர்கள் உங்கள் குலத்தோர்க்கு மதுரை வீர சாமி, காட்டேரி சாமி, கருப்பண்ண சாமி கொடுத்திருக்கிறோம். சிவன் சாமியும், விஷ்ணு சாமியும் உங்கள் குலத்தோர்க்கு உரியதல்ல என்று ஆட்சேபித்தார். நான் அவரை நோக்கி, ஐயா, அப்படியிருக்குமாயின் உங்கள் சாமி எங்களுக்கு வேண்டாம். இக்குலத்து சிறுவர்களுக்கு கிராமங்கள் தோறும் கல்விச் சாலைகளை வைத்து இலவசமாக கல்வி கற்க வைக்க வேண்டும் என்றேன். மேலும் கிராமவாசிகளுக்கு வெறுமனே உள்ள நிலங்களைக் கொடுக்க வேண்டும் என்று கூறினேன்.” (தமிழன் – 21.10.1908)

என்று அயோத்திதாசர் நிலைமையை விளக்குகிறார்.

Then the Thanjavur representative Sivarama Shastri said, we have given your caste Madurai Veerasami, Kaatteri Sami and Karuppanna Sami. Sivan and Vishnu are not appropriate to your caste, he demurred. I said to him, Sir, if that is the case, we do not want your gods. Let the children of this caste be given free education at schools established in every village. Moreover, the villagers should be given the lands that lie fallow, I said.” (Thamizhan – 21.10.1998)

Iyothee Thass explains his position thus.

இக்கூட்டம் சென்னை மகாஜன சபையாரால் கூட்டப்பட்டது. இக்கூட்டத்தில் “ஏரி மரமதுக்கள், கிணறுகளின் விருத்திகள், ரோடுகளின் மரமத்துக்கள், மேலும் வெளி ஜில்லாக்களின் சீர்திருத்தங்களைப் பேசுவதுடன் பறையர்களுக்கான உபகாரங்களும் யோசிக்க” கூட்டப்பட்ட கூட்டத்தின் போக்கிலிருந்து என்ன நடக்கும், எப்படி நடக்கும் என்பதை அயோத்திதாசர் விளக்கிவிட்டார்.

This meeting was gathered by the Madras Mahajana Sabha. At  this meeting called to discuss “the issues of trees planted by lakes, the wealth of wells, the trees planted by roads and the reforms of the outer districts along with the help to be offered the Paraiyar,” Iyothee Thass has explained what will happen and how it will happen.

அயோத்திதாசர் சிந்தனைகள் (அரசியல், சமூகம்) I தொகுப்பாசிரியர் ஞான அலாய்சியஸ்

Iyothee Thass’ Thoughts (Politics, Society) I ed. Gnana Aloysius

வெளியீடு: நாட்டார் வழக்காற்றியல் ஆய்வு மையம், தூய சேவரியார் (தன்னாட்சி) கல்லூரி, பாளையங்கோட்டை

Published by: Folklore Resources and Research Centre, St. Xavier’s (Autonomous) College, Palayamkottai

முதல் பதிப்பு: 1999 (1200 பிரதிகள்), இரண்டாம் பதிப்பு: 2011 (600 பிரதிகள்)

First Edition: 1999 (1200 copies), Second edition 2011 (600 copies)

Drawing caste

These are pictures taken at an art show organised by Save the Children at Gulmohar Park, Ahmedabad, on Children’s Day in 2010. Children have portrayed the various forms of discrimination they see and face in these drawings.

The description is a set of questions that follow after this 13-year-old artist says how ashamed he feels when he is made to sit separately during the mid-day meal. "What if I was not a a dalit?"

This drawing is by a 15-year-old child labourer who picks cotton. It shows a Patel family inside the temple, while the Solanki family is standing far away.

The Patels have bigger and sturdier houses, while the Solankis have smaller ones. The well is full of water but out of reach for the Solanki community, whose women go far away to fetch water

These pictures are from vmallya’s Flickr photostream.