The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 10

பழக்க வழக்கம்
Habits

இந்த சரித்திரத்தை அச்சிடபோகும் தருவாயில் ஆதி திராவிடர்களைப் பல இடுக்கண்களால் ஜாதி இந்துக்கள் வாதித்து வரும் பழக்கம், வழக்கம், மாமூல் என்பவைகள் வேரோடு களைந்தெறிய ஓர் மசோதாவை ராவ் பகதூர் எம். சி. ராஜ கொண்டு போனார். இரண்டு சட்ட சபைகளும் அங்கீகரித்திருக்கின்றன. இந்த சட்டமும் பிரிட்டிஷ் மலையாளம் ஜில்லா ஆலய பிரவேச சட்டமும் பல்லில்லா பாம்புகளை யொத்தன. இச்சட்டங்களை மீறினவர்கள் பேரில் சிவில் கோர்டில் தாவா தொடுக்கவேண்டுமாம். ஜாதி இந்துக்கள் அவைகளைப் பசியால் வருந்த செய்து கொன்றுவிடாமல் இவ்வினத்தவர் காப்பாற்றினால் சிலநாளில் பற்கள் முளைத்து விடும்.

When this autobiography was going to press, Rao Bahadur M.C. Raja brought in a resolution against the habits and extortions with which the caste Hindus tortured the Adi Dravidar. Both legislative assemblies approved it. This law and the British Malayalam Zilla’s Temple Entry law are like toothless snakes. The Civil Court has to proceed with action against those who have broken these laws. To prevent the caste Hindus from starving and killing these laws, the people of this community should protect them; they will sprout fangs in a while.

வட்டமேஜை மகாநாடு
Round table conference

சவர்கட்சி மகாசபை என்னும் வட்டமேஜை மகா நாட்டுக்கு என்னையும் டாக்டர் அம்பேத்காரையும் இந்தியாவில் தாழ்த்தப்பட்டார் பிரதிநிதிகளாக கவர்ண்மென்டார் தேர்ந்தெடுத்து வரவழைத்திருந்தார்கள். நாங்களிருவரும் நகமும் சதையுமாகவிருந்து உழைத்தோம். 1928-1929-ம் வருஷங்களில் நடந்த மகா சபைக்கு நாங்களிருவரும் சென்றிருந்தோம். 1930-ம் வருஷம் டாக்டர் மட்டும் மகா சபைக்கு போனார். என் ஆலோசனையைக் கேட்க இந்தியா இராஜபிரதிநிதி கமிட்டிக்கு (Viceroy’s Consultative Committee) என்னை அழைத்துக் கொண்டார்கள். இந்தியாவிலுள்ள இந்த ஜனாங்கத் தாரவர்களுக்கு தனி தொகுதியும் வோட்டு உரிமையும் மற்ற சமூகத்தர்களைவிட அதிக அனூகூலமாக அனுக்கிரகிக்கப் பட்டது. இதின் பலாபலன்களை அடுத்த இரண்டு மூன்று எலக்ஷன்களில்  தாழ்த்தப்பட்டோர் தெரிந்து கொள்ளுவார்கள்.

Doctor Ambedkar and I were selected as the representatives of the Depressed Classes and invited by the government for the all-party conference known as the Round Table conference. We worked closely together like nail and flesh. Both of us had attended the conference in 1928-1929. In 1930, only Doctor attended. They invited me to give my counsel to the Viceroy’s Consultative Committee. Separate constituencies and voting rights for these people would be especially beneficial, more than for those of other communities. The Depressed Classes will enjoy the fruits of this in the next two or three elections.

சில நாட்களில் தாழ்த்தப்பட்டோர் உயர்த்தப் பட்டோராகியும் வெகு வலுவான சமூகத்தவர்களாகியும் ஆட்சியை கைப்பற்றும் நிலைக்கும் வந்துவிடுவார்கள். இதையறிந்த ஜாதி இந்துக்கள் தாழ்த்தப்பட்டோர் தங்களின்று பிரிந்து பெரியதோர் தனி சமூகமாக ஆகாதவண்ணம் தங்களோடு சேர்ந்துகொள்ள ஆலய பிரவேசம் என்றும் தீண்டாமையை  யொழிப்ப தென்றும் கிளர்ச்சி செய்து வருகிறார்கள்.

In a while, the Depressed Classes will become elevated and a strong community who will have the ability to capture power. In order to prevent the Depressed Classes separating from them and forming a big, distinct community, the caste Hindus have begun to protest for temple entry and against untouchability.

இந்த மகாசபை நடந்துகொண்டிருக்கும் காலத்தில் நேர்ந்த இரண்டொரு சம்பவங்களை மாத்திரம் சுருக்கி சொல்லுகிறேன். ஜார்ஜ் மன்னரையும் ராணியையும் காணும்பொருட்டு வின்சர் காஸ்சல் (Windsor Castle) என்னும் ராஜமாளிகைக்கு சபைக்கு சென்றிருந்த இந்தியா பிரதிநிதிகள் அழைக்கப்பட்டார்கள். என்னுடனும் சக்கரவர்த்தி, சக்கரவர்த்தினி இருவரும் கை குலுக்கி உபசரித்தார்கள். இப்படியாக மூன்று தடவை நடந்தது. ராஜமாளிகையில் சிற்றுண்டியும் பரிமாறப்பட்டது. பின்னுமோர்தடவை மன்னவரிடம் சம்பாஷிக்க நேர்ந்தது. தீண்டாமை என்றால் என்னவென்று மன்னவர் வினவினார். மேல்ஜாதியான் என்போன் கீழ்ஜாதியான் என்போனைத் தீண்டமாட்டான் என்றபோது, “ஒரு கீழ்ஜாதியான் தெருவில் விழுந்து விட்டால் மேல் ஜாதியான் தூக்கிவிடமாட்டானா?” என்று மன்னவர் பின்னும் வினவினார். தூக்கிவிடமாட்டான் என்றபோது மன்னர் திடுக்கிட்டு அசைந்துநின்று “அவ்விதம் நடக்க என் ராஜ்யத்தில் விடவேமாட்டேன்” என்றார். மன்னவர் மாளிகைக்குள் பிரவேசிக்கவும் மன்னரோடு கைகுலுக்கி பேசவுமுண்டான பாக்கியம் நமது சமூகத்தை பொருந்தியதல்லவா? இதர சமூகத்தவரோடு நம்மையும் சமமாக மன்னவர் நடத்தியதினால் ஆங்கிலேய அரசாட்சி எவ்வளவு அன்பும், அருமையுமானதென்றும் நம்மினம் முன்னேறவுஞ் செய்ததென்றும் விளங்குகிறது.

I will briefly describe one or two incidents that took place when this Conference was on. The Indian representatives were invited to Windsor Castle, the royal palace, in order to see King George and the Queen. The Emperor and Empress shook hands with me and gave us their hospitality. This happened three times. Tea was also served at the royal palace. It later happened that I could converse with the King. He asked me what untouchability was. When I said that those of higher castes will not touch those of the lower castes, he asked, “If a lower caste man should fall on the street, won’t the higher caste man help him up?” When I said he would not help him up, the king was stunned. He stood up and said, “I will not allow this to happen in my Empire.” The honour of entering the King’s palace and shaking hands with him and talking with him, does not this honour belong to my people? From the fact that the King treated us on par with other communities, we know how kind and excellent British rule is, and how it has helped our community progress.

சிவில் சர்வீஸ் பரீக்ஷை இந்தியாவில் நடைபெற கூடாதென்ற தாழ்த்தப்பட்டார் எதிர் மறுத்ததை முன்னிட்டு விவாதம் நடந்தபோது காங்கிரசுக்கு சார்பாகவிருந்த நார்ட்டன் (Eardly Norton) துறை அவர்கள் ஏளிதமாய் தாழ்த்தப்பட்டோனாயிருக்கும் நான் பாடிங்டன் (Paddington) என்னும் ஒரு குக்கிராம குடிசையிநின்று சென்ட் ஜேம்ஸ் (St. James Palace) என்னும் ராஜ மாளிகைக்குப்போக அபேட்சிக்கின்றேன் என்றார். வட்டமேஜை மகாசபை சென்ட் ஜேம்ஸ் மாளிகையில்தான் நடந்தது. ஒருநாள் அம்மாளிகையின் ஒரு பெரிய அறையில் நான் வீற்றிருக்கும்போது நார்ட்டன் துறை சொன்னது என் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. நான் புன்சிரிப்பு கொண்டு ஏழை மக்களின் பொருட்டாக நடபதேல்லாமிறைவன் செயலென மகிழ்ந்தேன்.

When the Depressed Classes had protested against holding the Civil Service exams in India, Eardly Norton, who had been in support of the Congress, had made a derogatory remark about me. He had said that I who belonged to the Depressed Classes was attempting to enter St. James Palace, the royal palace, from a hut in the tiny village of Paddington. The Round Table conference took place in St. James Palace. Once when I was seated in one of the large rooms of that palace, Norton’s remark came to my memory. I smiled and took delight in the fact that all that happened for the poor was an act of God.

நான் இந்தியா திரும்பிவந்தபோது மகாசபையில் இவ்வினத் தவர்பால் நடந்த விஷயங்களை என் சொந்த செலவில் பிரசூரம் செய்தும் பல கூட்டங்கள் கூட்டியும் விளக்கிக்காட்டினேன்.

When I returned to India, I published, at my own expense, what had happened at the Round Table conference for people of this community. I also convened a few gatherings to explain these things.

to be contd.

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது. அதற்கடுத்து வரும் செய்திகள் – பறையன் பத்திரிக்கையைப் பற்றியும், லண்டன் பயணத்தைப் பற்றியும் உள்ள பகுதிகள் இங்கே, அதன் பின் வரும் பகுதியில், சாதி வேறுபாடின் துவக்கமும், காங்கிரஸ்காரர் சிவில் சர்வீஸ் பரிக்ஷை இந்தியாவில் நடத்தவேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்திற்கு எதிரே புறப்பட்ட மனுவைப் பற்றியும். இந்த மனு இங்கிலாந்திலும் இந்தியாவிலும் ஏற்பட்ட தாக்கத்தைப் பற்றி இங்கே. அதற்கடுத்த ஆதி திராவிடர் சமூகமேற்பட்டது எப்படி, மற்றும் இந்த சமூகத்தவர் கல்விப் பெற்றதை குறித்து. ரெட்டைமலை ஸ்ரீனிவாசனின் சட்டசபை பணிகள் குறித்து இங்கே.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here. The next part about the Paraiyan journal and the travel to London is here, which is followed by the section on the origin of caste and the birth of a petition against the Congress demand to hold the Civil Services exam in India and the impact it has in both England and India. The subsequent chapters are on how Adi Dravida society was formed and how they gained education and on Rettaimalai Srinivasan’s service in the Legislative Assembly.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan – Part 4

இந்த புத்தகத்தின் பதிப்புரை இங்கே, எழுத்தாளரின் முகவுரையும, அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம் என்னும் அத்தியாயம் இங்கே. ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம் இங்கே துவங்குகிறது.

The publisher’s preface to the book is here, the author’s preface and the chapter titled the ‘Government’s Opinion’ is here. The brief autobiography begins here.

பத்திரிகை 1893-ம் வருஷம்

Journal in the year of 1893

நான்! நான்!! என்ற மகா மந்திரத்தை ஜெபித்து கொண்டிருப்பவன் தன்னையுணர்ந்து சகலமுமரியும் ஞானியாகி தலைவனை காண்பதுபோல நான்! நான்!! என்று எவன் ஒருவன் தன்னையும் தன் இனத்தையும் மறுக்காமல் அச்சமும், நாணமுமில்லாமல் உண்மை பேசி தன் சுதந்திரத்தை பாராட்டுகிரானோ அவன் மதிக்கபெற்று இல்வாழ்க்கையில் சம்பத்துள்ளவனாய் நித்தியா சமாதானத்துடன் வாழ்வானாகையால் பறையர் இனத்தவனொருவன் “பறையன் என்பவன் நான் தான்” என்று முன்வந்தாலோழிய அவன் சுதந்திரம் பாராட்ட முடியாமல் தாழ்த்தப்பட்டு என்றும் தரித்திரனை இருப்பானாகையால் “பறையன்” என்னும் மகுடம் சூட்டி ஒரு பத்திரிகை பிரசூரித்தேன். அது 1893 அக்டோபர் வெளியாயிற்று. நாலு பக்கங்களுள்ள ஒரு சிறிய மாதாந்திர பத்திரிகை. விலை பிரதி ஒன்றுக்கு அணா இரண்டு. அதை கண்ட பறையர் என்று என் குலத்தவர்கள் வெகு ஆவலுடன் அங்கீகரித்தார்கள்.

He who is chanting the great mantra of ‘I! I!!’ will understand himself and become all-knowing and all-seeing. Similarly, he who says, ‘I!I!!’ of himself and speaks the truth of his race without fear or embarassment and celebrates his freedom, he will lead a respectable family life with good property and eternal peace. Therefore, unless a member of the ‘paraiyan’ clan comes forward and says ‘I am a Paraiyan’, he will not be able to celebrate freedom and will remain oppressed and a pauper. Therefore, I published a journal crowned with the name ‘Paraiyan’. It was published in 1893 October. It was a small monthly with four pages. It cost 2 annas per copy. People of my clan, the ones named ‘Paraiyar’, endorsed it with great enthusiasm.

விளம்பரத்திற்கும் முதல் சஞ்சிகை பதிப்புக்கும் ரூ. பத்து செலவானது. இரண்டு நாளையில் சுமார் நானூறு பிரதிகள் சென்னை நகருக்குள் விற்கப்பட்டன. மூன்று மாதத்திற்கு பிறகு வாராந்திர பத்திரிக்கையாகவும் இரண்டு வருஷத்திற்கு பிறகு ஒரு அச்சுயந்திர சாலையுமேற்பட்டுவிட்டது. பறையர் என்று ஜன அங்கத்தவர்களுக்காக பரிந்து பேசவும், கவர்ன்மெண்டார் அனுக்கிரகத்தை நாடியும், நல்லொழுக்க ஆசாரங்களைப் பற்றியும் பத்திரிகை பிரஸ்தாபித்து வந்தது. இந்த ஜனாங்கத்தவர்கள் எங்கெங்கே கூடுகிறார்களோ அங்கங்கே உற்சாகமாய் பேசி வந்தார்கள். தாங்களும் ஒரு சமூகத்தவர்கள் என்று நிரூபிக்க 1895 அக்டோபர் 7 மாலை வெள்ளை கொடிபிடித்து பாண்டு வாத்தியங்களுடன் பெருங்கூட்டமாய் சென்னை விக்டோரியா மகா மண்டபத்திற்குள் பிரவேசித்து தங்கள் அருமை பெருமைகளை பிரஸ்தாபித்து வெகு விமரிசையாக கூட்டத்தை நடத்தினார்கள். இந்த இனத்தவர்கள் முதன் முதலாய் விக்டோரியா மண்டபத்தி கூடியது அப்பொழுது தான்.

To advertise it and for the first print run, Rs. 10 was spent. In two days, some 400 copies were sold inside Chennai city. In three months, the journal became a weekly, and after two years, there was a printing press. The journal spoke in favour of that section of society called Paraiyar, sought the support of the government and discussed the codes of good conduct. Wherever this section of society gathered, there they discussed this journal with great enthusiasm. To prove that they, too, were a community, they went to the Chennai Victoria Hall in a large group, holding white flags and accompanied by a band and music. They established their pride and glory and held a grand meeting. That was the first time that people of this clan had gathered in the Victoria Hall.

கிராமமுனிசீப்புகள் முதல் கலெக்டர் கச்சேரிகளிலும் ரெவினியூ போர்டிலும் மற்றுமுள்ள இலாக்காகளிலுமுள்ள ஜாதி  இந்துக்கள் பல சூட்சமங்கள் செய்துவந்தார்கள். காங்கிரஸ்காரர்களும் ஜாதி இந்துக்களும், மதமாற்றம் பிரசாரிகளும் இந்த ஜனாங்கத்தவர்களுக் குள்ளேயே ஒரு பிரிவாரும் எதிர்த்து நின்றார்கள். எதிர் பத்திரிகையும் வெளியிட்டார்கள். மற்றும் சில பத்திரிகைகள் பலமாய் தாக்கின. இந்த இனத்தவரிலோருவர் போய் பிராது செய்து நான் தேசத்தைவிட்டு ஓடிப்போக இருப்பதாக வாரண்டில் என்னை பிடித்து அவமானப்படுத்த பார்த்தார். அது பலிதமாக வில்லை. 1896 “பறையன்” பத்திரிக்கை கடிதக்காரர் ஒருவர் ஏதோ அவதூறான விஷயம் எழுதியதை பத்திரிகையில் வெளிப்படுத்தினத்தின் காரணமாகக் கொண்டு இவ்வினத்தவரின் ஒரு பிரிவார் என்னை கோர்ட்டுக்கும் இழுத்தார்கள். கோர்ட்டுக்கு இந்த இனத்தவர் பெருங்கூட்டமாய் வந்தார்கள். அவர்கள் தலைச்சீராக்களிலும், மார்புகளிலும் “பறையர்” என்ற மகுடத்தை பூண்டு பண முடிப்புகளுடன் கோர்ட்டுக்கு வந்தார்கள். நூறு ரூபாய் அபராதம் விதிக்கப்பட்டது. அதை யார் கொடுத்தார் என்று தெரியவில்லை. தங்களினத்தில் வைத்திருந்த பற்றுதலையும் அன்பையும் வெளிப்படையாக காட்டினார்கள். இதனால் இந்த இனத்தவர் வாய் திரக்கப் பட்டதற்கும் முன்னேறி வந்ததற்கும் சபைகளும் சமூகமுமேற்றப் பட்டதற்கும் “பறையன்” என்ற பத்திரிகையே மூலகாரணமென விளங்கும்.

The caste Hindus among the Village Munsifs, Collectors, Revenue Board and members of other boards practised several deceits. The Congressmen and the caste Hindus and missionaries made a group of this clan stand against itself. They even released a magazine in opposition. Other magazines also attacked vigorously. One of the same clan attempted to humiliate me by getting me arrested on a warrant for my supposed crime of trying to flee the country after committing fraud. This effort failed. In 1896, the ‘Paraiyan’ journal had carried a letter with a libelous fact from some letter-writer. For having published this in the journal, one section of this clan dragged me to court. Many of the clan came to the court in large numbers. They came with their heads and bosoms crowned with the title of ‘Paraiyan’, carrying bundles of money. I was fined Rs. 100. I don’t know who gave that money. They showed openly the love and fidelity for their clan. So the ‘Paraiyan’ journal will remain the root cause for this clan to open its mouth, to progress, to form associations and a society.

இந்த இனத்தவர்கள் அபிவிருத்தியை நாடி நான் லண்டன் நகருக்கு பிர்யானமான்போது பத்திரிகையை நடத்ததக்கவர் கிடையாமல் போனதால் பத்திரிக்கை பிரசுரம் நிருத்தப்பட்டது. பத்திரிகை ஏழு வருடம் தொடர்ந்து நடை பெற்று வந்தது. இந்த இயக்கம் இந்திய முழுமையும் பரவியதால் பல கோடிமக்களும் அபிவிருத்தியடைந்து வருகிறார்கள்.

Seeking the welfare of those of this clan, I had to journey to London and the journal had to be stopped when I could not find anyone suitable to continue publishing it. The journal had functioned continuously for seven years. Since this movement spread throughout India, many crore people continue to benefit from it.

லண்டன் நகருக்குப்போய் தாழ்த்தப்பட்டார் இடுக்கண்களை எடுத்துக் காட்டி பிரிட்டிஷாரின் அனுதாபத்தை நாடி வரவேண்டுமென பம்பாயைச் சேர்ந்தபோது என் தகப்பனாரும் எனக்கு தந்தியனுப்பி திரும்பி வரும்படி கேட்டார்கள். சுடுகாடு போன பிணம் திரும்பாதென்ற தீர்மானத்தோடு மேற்கு திசையை நோக்கி போகும் கப்பல்களில் முதலில் கிடைத்த கப்பலில் பிரயானமாகி கீழ் ஆப்பிரிக்கா ஜான்சிபார் என்னும் தீவு சேர்ந்தேன். அங்கே இரண்டு வருடமிருந்து பணம் சேகரித்துக் கொண்டு தென் ஆபிரிக்கா மார்க்கமாக போனேன். டலகோபே என்னும்  துறைமுகத்திளிறங்கி பாஸ் போர்ட்டுக்காக காத்திருந்த ஒரு வாரத்திற்குள் குளிர் ஜூரம் (மலேரியா) கண்டது. கப்பலில் கடல் காற்றில் ஆறு மாதமிருக்கவேண்டும் அல்லது அதிக குளிரான மலைதேசத்தை சேரவேண்டும். இந்தியா திரும்பினால் மரணம் என்றார்கள் டாக்டர்கள்.

When I had reached Bombay with the intent of travelling to London and speaking of the obstacles before the depressed classes and seeking the support of the British, my father sent me a telegram asking me to return. Resolving that the corpse that has gone to the burning ghat cannot return, I journeyed on the first ship that was travelling West and reached the island called Zanzibar in East Africa. I gathered money there for two years before travelling towards South Africa. I alighted at the port of Delagao Bay, and, in the month that I was waiting for my passport, malaria struck. Doctors said that I should stay on a ship to take the sea breeze for six months or go to an extremely cold hilly region. Returning to India would mean death, they said.

நலிப்பட்டிருக்கையில் என் இனத்தவரான ஒரு வண்ணானும் அவர் நல்மனைவியும் எனக்கு வேண்டிய சிகிச்சைசெய்து உபசரித்தார்கள். அங்கிருந்த ஓர் கனதனவானும் என்னை கூட்டிப்போய் உபசரித்தார்கள். அதை விட்டு நெட்டால் மாகாணத்தை சேர்ந்த டர்பன் என்னும் துறைமுகத்தையடைந்தேன். அங்கேயும் அந்தோனி எச். பீட்டர் என்பவர் என்னை உபசரித்து மிக குளிரான மலை பிராந்தியங்களான இடத்திற்கு அனுப்பி சர்க்கார் உத்தியோகத்திலிருக்க உதவினார். இவர்கள் மூவருடைய நன்றியை மறக்க என்னால் முடியவில்லை. நேட்டாளில் வருலமேன்னும் நகரில் முருகன் என்பவர் ஒரு பெரிய பயிர்க்குடியானவராகவும் தனவந்தராகவுமிருந்தார். பிராமணர் யோக்கியம் என்னிடத்தில் தான் அவர் கண்டதாக என்னை வற்புறுத்தி கோதானம் பெறச்செய்து என் ஆசீர்வாதம் கோரினார். ஏழை மக்களுக்கு நான் செய்த நன்றிதெங்கு தன் தலையால் நீர் தருவதுபோலாயிற்று. அந்த தேசத்தில் என் நலிதீர பல வருஷங்களாயின. குடும்ப பாதுகாப்புக்காக நான் என் தாய் தேசம் திரும்பினேன். திரும்பியபோது என் மக்களை கண்டு மகிழ்ந்தாலும் என் இனத்தவர் நிர்பாக்கிய நிலையைக்கான என் மனந்தாளாத தாகுமே.

While I was weakened, one of my race, a washerman and his good wife gave me the treatment and hospitality I needed. An accountant who lived there also gave me hospitality. Leaving that place, I reached the port called Durban in the Natal province. There, too, Antony H. Peter gave me hospitality and sent me to a very cold hilly region and helped me get a government job. I am not able to forget my gratitude to the three of them. In Natal, in the town called Verulam, a soothsayer and a healer said that he could see the fortune of a Brahmin in me and gave me alms and insisted that I bless him. It was as if the good that I had done for poor people was now spouting water from its head. It took many years in that country for my weakness to heal. To protect my family, I had to return to the motherland. When I returned, though I was happy to see my people, my mind was shaken by the unfortunate state of my clan.

சுடுகாடுபோய் திரும்பிய பிணத்திற்குயிருண்டாகி லண்டன் நகரையடுத்து என் நோக்கத்தை கடவுள் நிறைவேற்றுவாரோவென்றெண்ணினேன். சென்னை சேர்ந்தபோது சட்ட சபைக்கு ஒரு அங்கத்தவராக சர்க்கார் நியமித்த சில வருடங்களுக்குள் வட்டமேஜை மகாநாட்டுக்கு தாழ்த்தப்பட்டார்பால் ஓர் பிரதிநிதியாக லண்டன் நகருக்கு என்னை கவர்ன்மெண்டார் அனுப்பினார்கள். அங்கே இரண்டு முறைச்சென்று சென்னை மாகாணத்தில் மாத்திரமல்லாமல் இந்தியா தேச முழுமையுமுள்ள தாழ்த்தப்பட்டாருக்கு வேண்டிய தேசசுதந்திரமும் மற்றுமுரிமைகளையும் அடையச்செயதேன். இருபது வருஷங்களாய் லண்டன்போக நான் கொண்டிருந்த நோக்கம் நிறைவேறியது என் இனத்தவர்கள் பெற்ற பாக்கியமாகும்.

I wondered if, like the corpse that returned from the burning ghat and was brought back to life, god would fulfill my intention of travelling to London. When I reached Chennai, I was appointed as a member of the Legislative Assemby by the Government. Within a few years, I was sent as a representative of the depressed classes to the Round Table Conference in London by the government. I went there twice. I helped people, not only in Madras Presidency, but all over India attain national freedom and win their rights. Twenty years on, it was a boon to my clan that my intention to travel to London was fulfilled.

The brief autobiography of Rettaimalai Srinivasan II

முதற்பாகம் இங்கே / Read the first part here

முகவுரை
அநேக ஆயிரம் வருஷங்களில் மிக சொற்பமான ஐம்பது வருஷ காலத்தில் தற்போது ஆதி திராவிடர்களென்றழைக்கப்படும் சமூகத்தவர்களடைந்த அபிவிருத்தியை என் ஜீவிய சரித்திரத்தில் கண்டிருக்கிறேன். ஆதி திராவிட சமூக சரித்திரத்தில் இந்த சரித்திரமும் சேர்க்கப்படுமென்பது என் நோக்கம்.

Preface
I have seen the improvement of the society that is now known as the Adi Dravidas within these measly fifty years of my lifetime – out of many thousands of years. It is my aim that this history should be added to the social history of the Adi Dravidas.

இதர சமூகத்தவர்களும், சமயத்தவர்களும் , இச்சமூகத்தவர் முன்னேற்றத்தை நாடி செய்து வந்திருப்பது தன்னயத் தேட்டம் என்றும், இச் சமூகத்தவர்கள் தங்கள் இடைவிடா முயற்சியால் விருத்திபெற்று வருகிறார்கள் என்றும் இச்சரித்திரத்தால் விளங்கும்.

It will be understood through this historical account that all that was done by those of other communities and religions for the progress of these people was a personal quest only, while the people of this society have been doing well for themselves by ceaseless effort.

திவான் பஹதூர் இரட்டைமலை ஸ்ரீனிவாசன் அவர்கள் ஜீவிய சரித்திர சுருக்கம்

ஆதிதிராவிடர்கள் அபிவிருத்தியை நாடி அரசாங்கத்தார் அனுசரணையைக் கொண்டு ஐம்பது வருடங்களாய் உழைத்த ஜீவிய சரித்திரத்தை வெகு சுருக்ககமாக குறிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

Diwan Bahadur Rettaimalai Srinivasan – A brief autobiography
The autobiography of fifty years of labouring for the development of the Adi Dravida with the assistance of the government has been given here in great brevity.

ராவ் சாஹிப் இரட்டைமலை ஸ்ரீனிவாசன்
தன் சமூகத்தினருக்கு ஒரு ஞானியாகவும், வழிக்காட்டியாகவும், சிநேகிதனாகவுமிருந்து, அவர்களுடைய நன்மதிப்பைப் பெற்றார்.
செங்கல்பட்டு கலெக்டர்

Rao Sahib Rettaimalai Srinivasan
By being a wise man, a guide and a friend to those of his community, he has gained their respect.
Chengelpet Collector

அரசாங்கத்தார் அபிப்பிராயம்
The opinion of the government

“1926 பிப்ரவரி 20 சனிக்கிழமையன்று சைதாப் பேட்டியில் கூடிய தர்பாரின்போது மா ஸ்ரீ இரட்டைமலை ஸ்ரீனிவாசன் அவர்களுக்கு மேன்மை பொருந்திய (H.E.) இராஜ பிரதிநிதியாகிய இந்தியாவின் கவர்னர் ஜெனரல் அவர்கள் ராவ்சாஹிப் பட்டமும் அதற்கு அறிகுறியாகிய ஓர் சின்னமும் கொடுத்ததை முன்னிட்டு செங்கல்பட்டு கலெக்டர் கணம் P. சீதாராமையா பந்தலுகாரு. M.A. கீழ்கண்டவாறு சொற்பொழிவாற்றினார்:-

On February 20, 1926, at the Darbar that gathered at the Saida Pettai, His Excellency the royal representative, India’s Governor General, gave Sri Rettaimalai Srinivasan the Rao Sahib title and a symbol to mark the giving of the title. Upon this occasion, the Chengelpet Collector the honourable P. Seetharamaiah Panthalakaru M.A. spoke as is given below:-

“அடுத்தபடியாக கௌரவத்தை ஏற்கும் பாக்கியம் பெற்றவர் தற்சமயம் பூந்தமல்லியில் வசிக்கும் மா ஸ்ரீ இரட்டைமலை ஸ்ரீநிவாசன் அவர்களாவார். இப்பொழுது இவர் 65 வயதான வயோதிகப் பருவமடைந்த பெரியார். ஆதி திராவிடர்களுக்காக பாடுபடும் வீரர். இவர் கோயம்புத்தூர் கலாசாலையில் கல்வி பயிற்சிபெற்று கணக்கு நிர்வாகத்தில் பிரத்தியேக திறமையடைந்தார். தான் பிறந்த குலத்திற்கு தன்னால் கூடியவாறு ஊழியம் செய்வதே இவருடைய முக்கிய கொள்கை. 1891 இவர் பொது ஊழியத்தில் ஈடுபட்டு சென்னை (பறையர் மகாஜன சபை) ஆதி திராவிட மகாஜன சபையை நிர்ணயித்தார். 1893 இல் “பறையன்” என்னும் வெறுக்கத் தக்க பெயரின் காரணமாக பல தலைமுறைகளாக அநேக கஷ்டங்களுக்குள்ளாக்கப்பட்டு வரும் தன் ஜாதியினரை முன்னேற்றமடைவிக்க கருதி ‘பறையன்’ என்னும் ஒரு பத்திரிக்கையை பிரசுரிக்க ஆரம்பித்தார்.

The one who has the blessing of receiving this honour next is Sri Rettaimalai Srinivasan, who currently resides in Poonamallee. He is now a great elderly man of 65 years of age. A hero who struggles for the Adi Dravidar. He received education at the school of arts in Coimbatore and acquired great skill in keeping accounts. It was his principal ideal to perform as much service as he was able to the people of the clan into which he was born. In 1891, he entered public service and established the Chennai (Parayar Mahajana Sabha) Adi Dravida Mahajana Sabha . In 1893, he took ‘Paraiyan’, that hated name that had put many generations to great hardship, and with the aim to develop people of his caste, he began to publish a magazine called ‘Paraiyan’.

1893 டிசெம்பர் 23 யன்று தன்னுடைய மக்கள் உணர்ச்சிப்பெற்று எழும்புமாறு ராயப்பேட்டை வெஸ்லியன் மிஷன் மண்டபத்தில் ஓர் பெரிய கூட்டம் கூட்டினார். 1895 அக்டோபர் 23 டவுன் ஆளில் என்றும் இதுவரையில் இவர்களால் நடத்தப்படாத ஒரு பெரிய கூட்டம் கூடினது. முப்பத்திரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பே மிஸ்டர் . ஸ்ரீநிவாசன் (தங்கள் உரிமைகளை உணர்ந்து வாதாடி வாங்க சக்தி இல்லா) மௌனிகளாயிருந்த ஆதி திராவிடர்களுக்கு முதன்முதலாக (தங்கள் உரிமைகளை உணர்ந்து அவற்றை வெளியிடும்) உணர்ச்சியை அளித்தார். சிதருற்று இருந்த இந்த வகுப்பினர் ஒன்று சேர்க்கப்பட்டு மற்ற ஜாதியினரைப்போல் இந்திய தேசத்தில் ஒரு தனிப்பட்ட வகுப்பினறேன்ற பொறுப்பையடைந்தார்கள். 1895 டிசம்பர் 6 என்றும் மறவாத ஒரு விசேஷ நாள். இவர் அப்போது இருந்த வைசிராயும் இந்தியாவின் கவர்னர் ஜெனரலுமான மேன்மை பொருந்திய (H.E.) எல்ஜின் பிரபுவின்முன் ஆதி திராவிடர்களின் பிரதிநிதிக்கூட்டம் ஒன்றைக் கொண்டுபோனார். 1896 ஆதி திராவிடர்களின் சார்பாக சென்னை கவர்னராக இருந்த மேன்மை பொருந்திய (H.E.) வென்லாக் பிரபு இங்கிலாந்திற்குப் பிரிந்து போகும்பொழுது அவருக்கு பிரியானுபசாரப் பத்திரிகை ஒன்றைவாசித்துக் கொடுத்தார்.

On December 23, 1893, he gathered people for a huge meeting at the Royapettah Wesley Mission Hall so that his people may be filled with emotion and arise. On October 23, 1895, at Town Hall, a meeting of a size that has never been held by them so far was conducted. Even before 32 years, for the first time, Mr. Srinivasan had given to the silent Adi Dravida (without the strength to realise, argue for and get their rights) some emotion (to realise their rights and express them). The scattered people of this community were united and, like the other castes, took the responsibility of becoming a unique community within the Indian country. December 6, 189, is special day that will never be forgotten. He took a representative group of Adi Dravidas to meet the then-Viceroy and Governor General, His Excellency Lord Elgin. In 1896, on behalf of the Adi Dravidar, he read out a message of farewell and good wishes to the former Chennai Governor, His Excellency Lord Wenlock, when he was leaving for England.

1900 இல் Mr. ஸ்ரீநிவாசன் இங்கிலாந்திற்குப் போகும் வரையில் ‘பறையன்’ என்னும் பத்திரிகை நடந்து வந்தது. பிறகு அவர் தென் ஆப்பிரிக்காவிற்குப்போய் யூனியன் கவர்ன்மெண்டில் 1904-ஆம் வருடம் வேலையிலமர்ந்தார். பதினாறு வருடம் விசுவாசத்துடன் வேலை செய்த பிறகு இரண்டு வருடம் கிழக்கு ஆப்பிரிக்கவிலிருந்துவிட்டு இவர் வேலையினின்றும் நீங்கினார். 1921-ல் தனது இந்திய நாட்டுக்குத் திரும்பினார். தன்னுடைய ஜனங்கள் தன்னம்பிக்கை, மதுபானமின்மை, மட்டான செலவு முதலிய நற்குணங்களை விருத்தி செய்யும்வரையில் முன்னேற்றம் அடைய மாட்டார்கள் என்பது இவருடைய நம்பிக்கை. ஆதி திராவிடர்கள் இராஜ விசுவாசத்துடன் இல்லா விட்டால் தங்களை ஆளும் அதிகாரிகளின் அநுதாபத்தை இழந்துவிடுவார்கள் என்பதை இவர் ஆராயந்துணர்ந்தார். இவர் தென் ஆப்பிரிக்காவிலும் தென்னிந்தியாவிலும் வசிக்கும் தன் சமூகத்தினருக்கு ஒரு ஞானியாகவும், வழிக் காட்டியாகவும், சிநேகிதனாகவுமிருந்து அவர்களுடைய நன் மதிப்பை பெற்றார்.

Until Mr. Srinivasan went to England in 1900, the magazine ‘Paraiyan’ was run. He then went to South Africa and started working with the Union Government in 1904. After sixteen years of working faithfully for them, he spent two years in East Africa and left his job. In 1921, he returned to his country, India. He believed that his people would not develop unless they develop the virtues of self-confidence, abstinence from alcohol and economic expenditure. He had thought and arrived at the realisation that unless the Adi Dravida work with belief in the King, they would lose the sympathy of their governing officers. By being a wise man, a guide and a friend to those of his community, he has gained their respect.

தன் தாய்தேசத்திற்கு திரும்பிய இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு சென்னை சட்டசபை அங்கத்தினராக ஆதி திராவிடர்களின் நன்மைக்காக கண்ணும் கருத்துமாய் உழைத்துவருகிறார். தான் பிறந்த குலத்தின் முன்னேற்றத்திற்காக சுமார் 35 வருட காலங்களாக இவர் தளரா ஊக்கத்துடனும் உற்சாகத்துடனும் உழைத்து வயோதிகப் பருவமும் அடைந்தார். இம்மாதிரியான அமரிக்கையும்  வெளிப்பிரஸ்தாபமும்மற்ற ஊழியத்தின் பலனாக இவர் தன் வகுப்பினரின் நன்னோக்கத்தையும் மரியாதையையும் பெற்று இருக்கிறார். வகுப்புவாத கிளர்ச்சிகளில் ஈடுபடாத நற்குணத்தினால் இவரை மற்ற வகுப்பிலிருக்கும் பொதுநல ஊழியர்களும் கௌரவிக்கின்றனர். நம்முடைய இராஜ தானியில் பேதைகளாய் இடுக்கண்களுக்குள்ளாகிக் கிடக்கும், ஆயிரக்கணக்கான மக்களினிடையே முதன்முதலாகத் தோன்றி உழைத்துவந்த இவருடைய உபகாரத்திற்காக அரசாங்கத்தார் இவருக்கு ராவ்சாஹிப் என்னும் பட்டத்தை மகிழ்ச்சியுடன் அளிக்கிறார்கள். இவர் என்றும் பொதுமக்களிடையே உழைத்து வரவேண்டுமென்று விரும்பி என்னுடைய நற்கோரிக்கைகளை கொடுப்பதோடு மேன்மைபொருந்திய இராஜபிரதினிதியாகிய இந்தியாவின் கவர்னர்ஜெனரல் அவர்களால் அளிக்கப்பட்ட ராவ்சாஹிப் பட்டத்தையும் அதற்கான ஒரு சின்னத்தையும் மனப்பூர்வமாய் பரிசளிக்கிறேன்.”

Two years after returning to his motherland, he laboured with great care and dedication for the welfare of the Adi Dravida as a member of the Legislative Assembly. Working with tireless motivation and enthusiasm for the progress of the clan into which he was born for some 35 years, he has reached his old age. As the fruit of such dedicated and unpretentious service, he has received the trust and respect of his community. For his virtue of not indulging in caste-based stirs, he has been felicitated by public servants from various communities. From the innocents who have been made to stumble upon obstacles within our royal estate, among the thousands for the first time he has arisen with his labour and for this service the government gives him the title of Rao Sahib with joy. Along with my pleas that he should continue to work among the common people, I wholeheartedly gift him this Rao Sahib title given by the royal representative, India’s governor general, and the symbol for it.

…

To be contd.

Caste in the diaspora

Excerpts from an essay titled The Persistence of Caste in India and the Diaspora by Moses Seenarine, published on his blog
…
Although caste no longer function as important units in the former indentured colonies, it would be a mistake to say that caste is no longer important. The importance of Arya Samaj in the Caribbean attest to this fact.

…
In the indentured colonies, caste mobility was practiced by individuals or families through adopting sanskritized habits of a higher caste or varna within the system and not necessarily into a creolized noncaste world. However, a situation developed where claims of upper caste origins were viewed as dubious at best and outrightly fabricated in many instances. So, claims for upper caste status need to be qualified with actual knowledge of the Hindu scriptures, or accompanied by class advantages or political status.

As proof of this, claims for upper caste status by the middle class and upper class are taken more seriously than those made by members of the working class. Since, the number of jandi flags outside the house is co-related to caste status, with more flags translating to higher status, caste has become a consumer item which the middle and upper class can more easily afford. Over time, this process leads to class stratification, class endogamy, and the re-construction of caste among overseas Indians.

…

Permutations of Caste in the Diaspora
The Laws of Manu forbade the higher castes to reside outside the land of their birth, and this injuction is still observed by orthodox circles. This means that Brahmins cannot exist outside of India. Yet, in Guyana and the Caribbean, Indian national business families do not do socialize with the local Indian business elite, and do not see themselves as part of an Indian business community. For example, recently over 40 Indian businessmen in Georgetown met to address prolonged demonstrations in the capital, however not a single Indian national attended the meeting. Indian nationals almost always return to India to marry.

The Richmond Hill community in New York is the only community of its kind in the USA that has a concentration of several South Asian groups living together: Punjabi Sikhs, many of whom are followers the Guru Ravi Das, living alongside Indo-Caribbeans and Bangladeshis. This fast-growing South Asian enclave is a lower-class community, however there are also caste related issues operating here since both middle and lower class Indians and Pakistanis treat the majority of Bangladeshis, Indo-Caribbeans and lower-caste Sikhs in general either as “outcastes” or as somewhat “lesser Indians.”

As further evidence of this, South Asian women organizations in New York tend to be dominated by Indian and Pakistani women, and not surprisingly divided along issues of nationality, with Indians and Pakistanis on one side and Bangladeshis on the other. In these organizations, Bangladeshi and Indo-Caribbean women are never included in top leadership and decision making.

South Asian women groups do not even consider outreaching to Indo-Caribbean communities. The same is true for almost all South Asian groups, from the left to the right, from national to international based organizations. Of course, there has always been religious linkages, however it is always in the father/child mode and the child never grows up.
…

Read the full essay here

Moses Seenarine is part of the South Asian diaspora from the Caribbean. He has written a book titled Voices from the Subaltern: Education and Empowerment Among Rural Dalit (Untouchable) Women

Graffiti for the Self-Respect Movement

சுவர்களை ‘சுயமரியாதைக் கள’மாக்கியவர்

விடுதலை இராசேந்திரன்

 

The man who made walls the battleground of the Self-Respect Movement

Viduthalai Rajendran

 

முழு கட்டுரை இங்கே / Read the full article in Tamil here

தமிழ்நாட்டுச் சுவர்களை ‘சுயமரியாதைக் களமாக்கிய’ சுவரெழுத்து சுப்பையா, பெரியார் இயக்க வரலாற்றில் நீங்காத இடம் பெற்றவர்களில் ஒருவர். சொந்த வாழ்க்கையை மறந்து கொள்கை வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர். சாலை போடுவதற்காக வீதிகளில் கிடத்தப்பட்டுள்ள தார்க் குவளைகளில் உள்ள தாரில் கெரசினைக் குழைத்து துண்டுத் துணியை அந்தக் கலவையில் நனைத்து, சுவர்களில் எழுதுவதே அவரது வழக்கம். கையில் தார்ச் சட்டியுடன் ஊருக்கு ஊர் நடந்தே செல்வார். வழிநெடுக சுவர்களில் எழுதிக் கொண்டே போவார்.

Suverezhuthu (Graffiti) Subbiah who made Tamil Nadu’s walls the battleground of the Self-Respect Movement, is among those who have an irremovable place in the history of the Periyar Movement. Forgetting his personal life, he lived a life of principle. Taking some of the tar intended to lay roads from the barrels, he mixed in some kerosene, dipped a rag into this mixture and wrote on walls. With a bowl of tar in his hand, he wandered from town to town. Along the way, he continued to write on walls.

பெரியாரின் சுயமரியாதை கருத்துகளை சொற் சித்திரமாக அவரது சிந்தனையில் செதுக்கி, உள்ளத்தில் பதியச் செய்யும் சொற்களில் எழுதுவார். கடவுள் மறுப்பு, பகுத்தறிவு, பார்ப்பன எதிர்ப்பு, புராணம், தமிழ் இலக்கியம், பெண்ணுரிமை, சுயமரியாதை வாழ்வியல் என்று அவரது சிந்தனை ஆழமாக பரந்து விரிந்திருந்தது.

He would take Periyar’s ideas of Self Respect, craft word-sculptures out of them in his thought and write in a language that embedded them in the heart. Atheism, rationality, anti-Brahminism, epic and Tamil literature, women’s rights, self-respect – his thought spread deep and wide through these.

தன்னிடம் நெருக்கமாகப் பழகிய தோழர்களிடம் தனது கைப்பட எழுதிய நாட்குறிப்பை அவர் தந்திருந்தார்….17.4.2011 ஞாயிறு அன்று மாலை 7 மணிக்கு, கோவை வி.கே.கே. சாலையில் கோவை மாவட்ட பெரியார் திராவிடர் கழக சார்பாக, “சுவரெழுத்துப் புரட்சியாளர் சுவரெழுத்து சுப்பையா சிந்தனைப் பொறிகள்” நூல் வெளியீட்டு விழா பொதுக் கூட்டம் நடைபெற்றது.

…

 

He had given his hand-written diaries to his close friends….On Sunday, 17.4.2011, at 7 p.m. this book ‘Suveruzhuthu Puratchiyaalar Subbiah Sinthanai Porigal‘ (The Sparks of Thought of Graffiti Revolutionary Subbiah) was released at V.K.K. Road, Coimbatore, on behalf of the Coimbatore Periyar Dravida Kazhagam, at a public meeting.

…

 

‘தார்ச்சட்டியை தலையில் கவிழ்த்தது காவல்துறை’

‘The police upended the tar bowl on his head’

மயிலாடுதுறையில் பெரியார் இயக்கத்தின்  உறுதியான தொண்டர் மறைந்த டெய்லர் மாரிமுத்து. சுவர் எழுத்து புரட்சியாளர் சுப்பையாவுடன் நெருக்கமாக குடும்பத்துடன் பழகியவர். தனது சொந்த வாழ்க்கையை எவருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பாதவர் சுப்பையா. ஆனாலும் டெய்லர் மாரிமுத்துவிடம் கொண்டிருந்த நெருக்கமான கொள்கை நட்பால், சுப்பையாவின் வாழ்க்கைப் பாதையை அவர் பகிர்ந்து கொண்டார். ‘சுவரெழுத்து புரட்சியாளர் சுப்பையா சிந்தனைப் பொறிகள்’ நூலுக்கு தோழர் மாரிமுத்து, மறைவுக்கு முன் வழங்கிய அணிந்துரையை கழக இளைய தலைமுறையினர் அறிவதற்காக இங்கு வெளியிடுகிறோம்.

The late Tailor Marimuthu, a steadfast volunteer of the Periyar Movement in Mayiladuthurai, was very close to the family of Graffiti Revolutionary Subbiah. Subbiah did not like to share details of his personal life with anybody. Yet, due to the close ideological friendship with Tailor Marimuthu, he shared his life-path with him. For the benefit of the younger generation, we here publish the preface that comrade Marimuthu wrote just before his death to the book ‘Suveruzhuthu Puratchiyaalar Subbiah Sinthanai Porigal‘ (The Sparks of Thought of Graffiti Revolutionary Subbiah).

காரைக்குடிக்கு அருகில் உள்ள சூரக்குடி கிராமம் தான் சுவரெழுத்து சுப்பையாவின் சொந்த ஊர். இளமையில் அவர் மயிலாடுதுறை அஞ்சலகம் அருகில் தேனீர்க் கடை ஒன்றில் வேலை செய்து வந்தார். அருகிலிருந்த தாயுமானவன் என்ற தையல் கடைக்காரர் பெரியாரைப் புகழ்ந்து பேசியபோது சுப்பையா அவரிடம் எதிர்வாதம் செய்து பெரியாரை தப்பாகப் பேசிவிட்டார். கோபமுற்ற தாயுமானவன் இவரை அடித்து விட்டு, பெரியாரைப் பற்றித் தெளிவாக விளக்கியுள்ளார். அதன்பின் பெரியார் என்னதான் சொல்கிறார் எனக் கவனிக்க ஆரம்பித்து அடிக்கடி பெரியாரின் கூட்டங்களுக்குச் சென்று அவர் பேச்சைக் கேட்டு சிந்திக்கத் தொடங்கினார்.
…

Soorakudi, near Karaikudi, is Graffiti Subbiah’s home town. In his youth, he worked at a tea shop near the Mayiladuthurai Post Office. When Thayumanavan, a tailor who had a shop nearby, spoke in praise of Periyar, he argued against him and spoke wrongly of Periyar. The angered Thayumanavan beat him up and then explained Periyar to him. He later began to pay attention to him and would frequently attend Periyar’s meetings and started thinking about his speeches.

 

…

ஒரு முறை, சென்னையில் சுவரெழுத்து செய்து கொண்டிருந்தபோது, யாரோ ஒருவர் தந்த புகாரின் பேரில் தார் சட்டியுடன் அவரை காவல் நிலையத் திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். காவல் நிலையத்தில் காவலர்கள் தார்சட்டியை இவரது தலையில் கவிழ்த்து விட்டனர். யார் உதவியும் கோராமல் உழைப்பின் பரிசு என சுப்பையா பேசாமல் இருந்து விட்டார். இவரைத் தெரிந்தவர் சென்னையில் உள்ள தோழர்களுக்குத் தகவல் சொல்ல தோழர்கள் உடனே காவல் நிலையத்திற்குச் சென்று இவரை விடுவித்த துடன் சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமே ஒழிய அடாத செயல் செய்யக் கூடாது எனக் கூறி, அந்தக் காவலரை மன்னிப்புக் கேட்கச் செய்த பின்னரே அவரைத் திரும்ப அழைத்துச் சென்றனர்.

Once when he was creating graffiti in Chennai, somebody complained against him and he was taken with his bowl of tar to the police station. The policemen at the station upended the bowl on his head. Subbiah did not seek anybody’s help and quietly took this as a gift given in exchange for his labour. A person who knew him informed comrades in Chennai and they immediately went to the station, told the police that only legal action could be taken and that they should not commit such uncontrolled acts, made the policeman apologise to him and took him with them.

காவலர் செய்த அடாவடித்தனமான செயலால் சுவரெழுத்து சுப்பையாவின் கண்கள் மிக விரைவாக ஒளியை இழந்து மங்கத் தொடங்கியது. அந்தக் குறைந்த பார்வையோடுதான் தனது இறுதிக் காலம் வரை சுப்பையா அவர்கள் தனது பணியைச் செய்தார்….

The constable’s irrational act led to Graffiti Subbiah’s eyesight dimming very rapidly. With his reduced eyesight, he spent his final years continuing his task….

இராஜகோபாலாச்சாரி குலக் கல்வித் திட்டம் கொண்டு வந்த போது, அதனை எதிர்த்து மன்னார்குடியில் சுவரெழுத்து செய்து வந்தார். அங்கு ஒரு சுவரில் இவர் எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது பார்ப்பனர் ஒருவர் இவரைக் குச்சியால் தட்டினார். ஏனென்றால், அது அந்தப் பார்ப்பனரின் வீடு. இவர் எழுதிக் கொண்டே இருந்தார். அந்த பார்ப்பான் தட்டிக் கொண்டே இருந்தான். இவர் எழுதி முடித்த பின் தான் திரும்பிப் பார்த்தார். இவரது வழக்கமே இதுதான். சுவரெழுத்துச் செய்கின்றபோது யாராவது திட்டினாலும் கூட திரும்பியே பார்க்க மாட்டார். தன்னுடைய வேலை முடியும் வரை எந்த இடை யூறும் அவரைத் தடுக்க முடியாது. அதுபோலவே, அன்றும் எழுதிய பிறகே திரும்பிப் பார்த்தார்.

When Rajagopalachari brought in his Hereditary Education Policy, he created graffiti against it in Mannarkudi. When he was writing on a wall there, a Brahmin came and hit him with a stick. This was because it was the Brahmin’s house. Subbiah continued writing. The Brahmin continued hitting him. Once he had finished writing, he turned around and looked. This was his habit. When he was writing graffiti, he would never turn, no matter who was scolding him. Until his work was done, no obstacle could come in his way. In the same manner, he turned that day only after finishing his work.

“யாரைக் கேட்டுடா என் சுவற்றில் எழுதினாய்” என்று அந்தப் பார்ப்பான் கேட்டான். “யாரை கேட்டுடா இராமானுஜர் பிரச்சாரம் செய்தார்?” என்று சுப்பையா எதிர்க் கேள்வி கேட்டார். அந்தப் பார்ப்பனர் சிறிது நேரம் எதுவும் பேசாமல் யோசித்தபடியே நின்று கொண்டிருந்து விட்டு தானே வீட்டுக்குள் சென்று தாழிட்டுக் கொண்டார்.

“With whose permission did you write on my wall?” the Brahmin asked him. “With whose permission did Ramanuja do his propaganda?” asked Subbiah in reply. The Brahmin stood there without a word, thinking for a while, he then went into his house and locked the door.

…

அவருடைய சுவரெழுத்து எத்தனையோ பேரை தந்தை பெரியாரின் இயக்கத்திற்கு கொண்டு வந்திருக்கிறது. அவரைப் போல சுவற்றில் சிந்தனைகளை எழுதிக் குவித்தவர் இதுவரை யாருமே இல்லை.

His graffiti drew many people into Periyar’s movement. There is none who have written and heaped thought upon walls like he has.

முழு கட்டுரை இங்கே / Read the full article in Tamil here

Caste Discrimination in Britain

via the Anti Caste Discrimination Alliance, UK

“The National Institute for Economic and Social Research (NIESR) were commissioned by the government in early 2010 to carry out research into caste and caste discrimination in the UK. This has been completed and their results have been published in a Report on the GEO website. This report has found that caste discrimination is occurring in the UK and as such, it support and vindicates the research that ACDA carried out in 2009, when participants in the focus groups informed ACDA of the many instances of caste discrimination they had experienced. The then government had said that the ACDA examples were anecdotal but now that their own independent commissioned research has produced its own numerous examples, this government have had to accept that Caste Discrimination is occurring in the UK.

To download a copy of the NIESR Research Report click here to open the Report directly from the Government Equalities Office website. “

 

Excerpts from the report titled Caste discrimination and harassment in Great Britain by Hilary Metcalf and Heather Rolfe

National Institute of Economic and Social Research, December 2010

…
8.4. Public behaviour

Certain public behaviour was seen as offensive and harassing or stirring up caste discrimination. They all illustrate prejudice. Some may constitute harassment, although not as covered by the Act.

A number of the qualitative interviewees mentioned problems that they had in pubs. They reported other customers speaking loudly to laud their own caste (the cases reported were Jatt) or making derogatory remarks about low castes (using the words Chamar and Chura). The immediate problems with this reported by low caste respondents were, firstly, discomfort, offence and fear and, secondly, the development of arguments and violence, with either the respondent or others participating.

X was in a group in a pub. One of the group, a Jatt Sikh, started saying ‘bad things about untouchables’. The Jatt said that he knew X was a Christian and so probably an untouchable. This shocked X. (Case study 15)

X said the only other discrimination or harassment he had experienced was in pubs, with Jatt Sikhs taunting lower caste Indians or talking loudly about Jatts and Chamars. When this happens, his friends who are also Jatt Sikhs and he leave, to avoid trouble. (Case study 20)

…
8.5  Violence and criminal activity

Some of the incidents reported in the previous chapter, notably school bullying, and the incidents in pubs reported in this chapter resulted in violence. The qualitative interviews and the literature report violence and other criminal activity resulting from alleged caste discrimination and harassment. Whilst these alleged manifestations and consequences of caste prejudice fall outside the Act, they provide important contextual information about the nature, perceptions  and consequences of alleged caste prejudice, discrimination and harassment in Britain.

One of the women who had suffered perceived caste bullying at school reported that her locality was dominated by teenage gangs. For Asians, these were caste and religion-based and excluded low caste people. This made low caste teenagers more vulnerable. ACDA (2009) also said:

• ‘You get gangs in places like Southall and you get stabbings and it’s related directly to caste.’

One person in the qualitative interviews reported a burglary allegedly due to caste:

X set up her own radio station. It was criticised for promoting the Ravidassia community. She received telephone threats from, by their accent, Indians born in the UK. The radio station was burgled. Because of the threats and because nothing other than the radio station equipment was stolen, she believes this was to stop it broadcasting, i.e. that it was caste inspired. (Case study 6)

Obviously, if the purpose of this burglary was as alleged, it is unclear whether it was caste or religion inspired.
The issue of the police taking action was raised by a number of respondents. For example, one said:

X believed that, while the majority of fights within the Asian community involve caste, when people go to the police they don’t understand it, and don’t know that ‘Chamar’ is perceived as an insult and is inflammatory. (Case study 12)

Other reports of violence were related to inter-caste marriages and relationships, resulting in the low caste man being beaten up  (Chahal, undated;  Meeting on Caste and the Equality Bill – Committee Room 4a, HOL, 4th February 2010). At the extreme, pro-caste legislation organisations claim that  the majority of so-called honour killings related to hatred caused by the caste system (discussions with pro-caste legislation organisations; Meeting on Caste and the Equality Bill – Committee Room 4a, House of Lords, 4th February 2010 Minutes).

…

Pleasant Dreams – Khasi Lullabies

by Daphinda War

Excerpts from an article on lullabies of the indigenous Khasi community who live predominantly in Meghalaya. This article appeared in the Indian Folklife issue on Oral Poetry, Guest Editor:  Desmond Kharmawphlang, Serial No. 27, November 2007

Read the full issue online here [pdf file]

…

Professor H.W. Sten in his book Khasi Poetry (1982) mentions an excellent piece collected, presumably from the Jaintia hills. It goes:

Kieh ka latkhur kur-kur
Ha ka nat saphoh,
Poi ka bei pho na jantapur
Kam ka labit tungtoh.

I have attempted a translation of this as follows:

The dove wails “kur-kur”
perched on a pear tree branch
your mother returns from Jaintiapur
Like a “tungtoh” sweated bat.

In the first line, the dominant imagery is of the dove cooing on a pear tree branch. As far as the meaning is concerned, it is complete in itself. In the fourth line, the dove is completely absent, and is replaced, as it were, by a bat. The mother who sings this lullaby likens herself to the bat returning from Jaintiapur. This has to be studied more closely. There is a suggestion of a trip that the mother has to undertake, and it can be implied that the destination is Jaintiapur, a thriving
market place which once used to be the winter capital of the erstwhile traditional state of Sutnga, that fell under the domain of Jaintia Chiefs. Jaintiapur is now in Bangladesh. There is a reference to “Tungtoh” in the lullaby. “Tungtoh” is a pungent paste made of fermented soya beans and is a favoured delicacy of the Khasis.

The song implies that the mother is trying to put her child to sleep so that she would be able to go to the Jaintiapur market to sell the “tungtoh” she had prepared, and would return as soon as she disposes of her ware. The imagery shifts ground a little, in that we find the mother likening herself to the diurnal bat that comes homes when it gets dark, presumably, with the smell of the pungent “tungtoh” still clinging to her person. Or it could be a clever and oblique reference to the
great distance she would have to travel to Jaintiapur and back, and coupled with the state of her anxiety to
get back home, she must have exerted herself to the point of perspiring heavily. Hence, the reference to odour in the image of the “tungtoh – sweated bat”.

Usually, lullabies have formula words, which are formed by syllables which are repeated. The most common ones are loo-loo, lalla, lullay, ninna-nanna, bo, bo, do, do…In the Khasi tradition, the most popular is “oi, oi”, which will be found in various lullabies, be they of rural or urban origins. However, there are exceptions to the rule, also. I have heard and recorded a peculiar version which is completely dissimilar. It is not the simplistic two-syllable formula of “oi, oi”, but “abjon, abjon”.
The text of the lullaby goes as follows:

Abjon! Abjon! Thung saru ka miaw
Han thung ko iileh
Han thung ko ileh
Ym ioh o du u bam.
Abjon! Abjon! Thung saru ka miaw ka ksaw,
Han thung ko ileh
Han thung ko ileh
Noh lut cha khyndaw.

The translation:

Abjon! Abjon! The cat and dog are sowing
Job’s tears
So what of it
So what of it
They won’t get to eat it
Abjon! Abjon! The cat and dog are sowing
maize,
So what of it
So what of it
It all falls to the ground!

The expression “Abjon! Abjon!” is a baffling one, because it escapes direct translation, and does not conform with the traditional “Oi Oi”. An old woman ventured an opinion saying it could denote the cawing of a crow as it flies overhead. The setting of the lullaby is indeed, above, in the sky, as I shall explain. “The cat is sowing Job’s tears” refers to the folk saying “the cat is ploughing the sky” whenever there is a formation of evenly fragmented clouds in the sky, a common
enough meteorological phenomenon here.

The singer, while singing, presumably sits outside, and relates the meteorological phenomena taking place overhead by applying folk description. By a clever twist, the singer shifts the scene to realistic terms, by saying that nothing can come out of that effort, because the clouds are not terra firma, and no Job’s tears can beexpected to grow on it. This is what is being conveyedin the first stanza.

The second stanza also begins like the first, and progresses similarly, till at the end of the stanza, we have the line – “It all falls to the ground”. This is a reference to the uselessness of planting Job’s tears in the clouds, again for the reasons stated which would result in maize falling to the ground. Although simplicity marks the lullaby, yet it is imaginatively constructed, making use of folk wisdom, improvisation, and what I would say, is a comic inversion of folk
sayings, by supplying a hard-nosed realism to its application.

Another very interesting lullaby which I have heard and recorded is one which involves handling of the infant’s fingers by the singer. I shall first reproduce the lullaby:

Ong kani e ja bei
Ong kani nei wan u ioh
Ong kani pan ram pan chah
phet sha khlo
bam da u sla patho.

The translation:

This one (finger) says give me rice, mother,
This one (finger) says for whom is the rice,
This one (finger) says let’s borrow some,
run to the jungles
let’s eat pumpkin leaves.

This one is sung by the mother who takes the infant’s fingers one by one, starting with the small finger, going on to the next, and next, as the succeeding lines come, ending with the thumb, and lifting it to the infant’s mouth. There are five lines in the lullaby, each meant for one finger of the infant’s single hand.

The text of the lullaby suggests some kind of food scarcity which is reflected from lines two to five. The reference to pumpkin leaves, which is an item of a poor man’s diet, suggests this. Pumpkin leaves grow abundantly in the jungle and when cooked proves to be very wholesome and filling rice and cucurbits. But inversely, the song might reflect that the baby has been fed and the singer thinks it is time for it to go to sleep, which can effectively be induced by making it suck its
thumb. Seen in any way, the lullaby is a highly creative one, aided by some action on the part of the singer.

…

The author teaches at the Department of English, St. Edmund’s College, Shillong.

These excerpts are from her article for the Indian Folklife, A quarterly newsletter of the National Folklore Support Centre, Serial No. 27, November 2007

Read the full issue online here [pdf file]

The caste of social interactions

Annie Shah, an NRI student, reflects on how her interactions with people in India continue to be governed by caste. These are excerpts from her essay titled ‘A Commentary on Indian Caste System‘ carried on the DalitIndia website.

“Mom, what the hell is the deal with Jains and the caste system?” 

“Annie, are you okay?  Are you eating enough?  Do you have enough money?  Did you talk to my friend, Niru?”

“Mom, listen, I have always thought that Jains don’t believe in the caste system… but after being here without you and dad it seems as though we do believe in the caste system and that…”

“Annie, can we NOT talk about this while you are calling me long distance?”

Being in India without my parents for the first time made me feel both farther away from them than I have ever felt, and closer to them than I have ever felt.  I met with my mom’s childhood friend who she has not seen since the 11th grade.  I met her husband and children, all of whom my mother has never met.  I gave them cashews and almonds, which are considered generous gifts in India.  Niru Masi refused to take them and I refused to take them back and I eventually walked away without letting her dispute the matter any further.  I’d seen my mom do this sort of thing hundreds of times.  It was fun mimicking her.  I put money in the hands of Niru Masi’s grandchildren.  I gave 501 rupees to each of them.  Indian people give money in increments ending in 1.  It’s good luck.  I was able to have conversations in Gujarati where I even impressed myself.  Being in the country where my parents were born and raised elicited feelings of pride for me.  I was doing the things, acting in the social ways that I have seen my mom act for the last 20 years.  I was representing my mom and her entire family when I stepped into Niru Masi’s home.  I felt very grown up.  I felt very comfortable.

Well, I thought I felt very comfortable.  And while I was representing my family, I realized that I was not representing myself.  What I did not know on day one of our visit to India, was that this would be my first trip to India as a foreigner.  For me, the best part of travelling has been that I feel as though I have a child’s eye again.  Everything that I have seen since we set sail in September has been as though I am seeing something for the first time.  I am learning how to define and process everything.  But I did not do this when I reached India.  This was all stuff that I had seen before, done before, experienced before.  Wrong!

Watching the rest of the Semester At Sea students get hustled by the Indian rikshawalas was not something that I was going to be a part of.  I put on an extra thick skin to avoid being scammed.  I was cold and to the point.   I did not exercise any discussion.  I was a patron and the cab drivers were doing me a service.  The homeless people on the street broke my heart like they do every time I go to India.  But in the past, I used to tug on my mom and dad’s sleeve until they gave me a coin or some food to give the homeless children.  I couldn’t do such things during this trip.  I hardened my face and pretended not to be affected.  I felt exhausted and terrible at night before going to bed.

It was at this point on this idle night when I realized I was not representing myself.  This is not the way that I treated the cab drivers and the homeless children in Vietnam or in Boston for that matter.  I talked to them, I tried my damnedest to get to know them and understand their situations.  I know that I got scammed a little bit here and there, but it didn’t upset me.  For some reason, I had equated being tough in India as being more Indian.  But the Indian part of me was the part that wanted to know about the situation of those less fortunate than I am.  It was the Indian part of me who wanted to connect with my fellow Indian brothers and sisters.

…

In my visits to India, I have never touched a homeless person.  I have never eaten with a homeless person.  I have never asked a cab driver what his name is or engaged in conversation with him.  This is probably the situation for a lot of people.  But this is not my usual MO.  Back home, I am known by my friends to talk to the cab drivers in Boston.  I get made fun of for it.  Cab drivers have always intrigued me.  They all have a story, they’re from countries all around the world, and they know everything about the city in which they live.  I always ask the homeless people near my campus what their names are.  I never walk by a homeless person in Boston if they have asked me for money or addressed me.    If I don’t want to give somebody change, I make the conscious effort to say “sorry,” or “no.”  I believe that not being recognized as a human being is one of the cruelest things you can do to someone.  I do not make a habit of ignoring someone who has addressed me.  But all of these rules have never applied to me in India.  I have ignored people in India who have begged me for money.  And I was faced with the question of why my behavior is the way it is on this last trip?

It is because I play into the social order of life in India.  And when I say caste system, I do not necessarily mean the untouchables.  But I do play into a system of social hierarchies.  In the past I have always thought that this was a matter of economics.  But looking at it now, I doubt it.

…

My tone is bitter because I feel as though devout Jains have not helped the situation of untouchables, and I feel as though Jains belong to the high rungs of the social hierarchy in India and do not help those less fortunate.  Mahavira, a contemporary of Buddha, founded Jainism.  Originally, he was a Kshatriya noble.  He developed the idea of Jainism because he did not believe in the caste system.  It seems to me that a religion that espouses such nonviolence, ethics and is primarily based against the caste system ought to have done more for the situation of caste in India.  But Jains have simply become part of the caste system.

In the social order of things, we are descendants of the Kshatirya noble Mahavira.  The people we can marry are in accordance with that social standing.  I have heard my relatives say things like, “well, we’re considered higher than them.”  I remember how my sister’s boyfriend’s Brahmin family was haughty about the fact that they were higher up than my family, and I remember my mother rebuking by explaining that their sub-caste was not as prestigious as my family.

I am pretty angry with all of this.  I am also becoming quite aware of the fact that the Indian youth in America don’t really have a clue.  But, whether we like it or not, we represent these ideas of our ancestors subconsciously when we go to India.  This was affirmed by the fact that Minal Kode’s sentiments and emotions were quite similar to mine as we traveled through India.

It is obvious to me that the Dalits in India need a charismatic leader.  It is also obvious that socially, the structure of India needs desperately to be changed.  There will always be poor people, but the treatment of these people needs to change.  I am convinced that such a beautifully hospitable country is capable of this.

I am excited to talk to my parents about such things.  I need to understand what they think of these social hierarchies.  Although I had my first experience in India as a foreigner, I left feeling more Indian than I ever have.  It is the first time that I have felt a sense of responsibility to the country from which my parents belong… from the country which I belong to as well.

Read the full essay here

We can only look forward…

- Meena Kandasamy

…when we no longer have to look back.

The following excerpts are from this article for the Himal SouthAsian magazine April 2010 special issue on the future of caste.

Meena Kandasamy is a poet and translator obsessed with Ambedkar’s dream of caste annihilation. She lives in Chennai.

…the caste-Hindu backlash refuses to accept who we are when they know what we are – the result of a supremacist mindset that has the single aim of delegating Dalits to the bottom of the social hierarchy. This everyday dismissal has several facets. In my immediate, personal case, it denies me my Dalit selfhood, doubts my origins because of my way with words, my choice of clothes. This explicit project engages with me in every sphere of life. It is a dual struggle in which one has to escape pigeonholing and also affirm ones identity when on the edge of assimilation.

…

The emergence of caste-neutral occupations has not led to the death of any single caste identity. Such predictions about urbanisation’s effect on caste have likewise proved futile. Cruising across the seas, it has been carried to every landscape. Even expat Southasians are in no mood to give it up so easily.

My techie friend in Silicon Valley, a fellow Tamil Dalit, shared an anecdote about driving through the inner city in Denver along with a colleague. Seeing the poor African Americans there, the rundown neighbourhoods and obvious poverty, the other man, a caste Hindu, said, “Namba ooru cheri maadiriyae irukku illa?” (It is exactly like the Dalit settlements in our village, isn’t it?) That is the problem with the caste-Hindu mind: it is trained to recognise caste everywhere, to replicate its order. It is for this reason that it is often seen as perfectly alright when a non-resident Indian acts ultra-strict and oppressive at home, wondering, “How do I face my relatives and family back in the village if my daughter marries a kallu (black)?” His fear is as heartfelt as that of a 15th-century Brahmin facing excommunication for transgressing caste boundaries.

…

A decision to step across those restrictive caste lines, to refuse to accept the enforcement of caste practices or to collude with a projects of violence and discrimination, to resist its patriarchal controls and the patterns of thought that it imposes/ingrains/instigates in our midst will lead to multiplicity and unpredictability and disintegration. It is for this reason that I often imagine the annihilation of caste as a feminist exercise – where women totally reject the control of their sexuality in the name of caste or custom, refuse to internalise patriarchy, and speak out against the other forms of discrimination deeply embedded in society.

The readiness to destroy caste requires us to destroy a part of ourselves. But finally it will culminate in the end of imagined or assumed inferiorities and superiorities. That is why, irrespective of where we find ourselves in that hierarchy, we can militate against caste only if each of us make it a personal rebellion, a conscious choice to defy that oppressive, self-defeating system. As an Ambedkarite, I can look at the future of caste only from an obsessive perspective of annihilating it: I believe that real looking forward can take place only when there is no reason to look back.

Read the rest of the article here. Meena Kandasamy blogs at http://meenu.wordpress.com/

Waiting for a Visa

- B. R. Ambedkar

…

The first incident, which I am recording as well as I can remember, occurred in about 1901, when we were at Satara.

…

The train arrived at Masur at about five in the evening, and we got down with our luggage. In a few minutes all the passengers who had got down from the train had gone away to their destinations. We four children remained on the platform, looking out for my father or his servant whom he had promised to send. Long did we wait–but no one turned up. An hour elapsed, and the station-master came to enquire. He asked us for our tickets. We showed them to him. He asked us why we tarried.

We told him that we were bound for Koregaon, and that we were waiting for father or his servant to come, but that neither had turned up, and that we did not know how to reach Koregaon. We were well-dressed children. From our dress or talk no one could make out that we were children of the untouchables. Indeed the station-master was quite sure we were Brahmin children, and was extremely touched at the plight in which he found us.

As is usual among the Hindus, the station-master asked us who we were. Without a moment’s thought I blurted out that we were Mahars. (Mahar is one of the communities which are treated as untouchables in the Bombay Presidency). He was stunned. His face underwent a sudden change. We could see that he was overpowered by a strange feeling of repulsion. As soon as he heard my reply he went away to his room, and we stood where we were. Fifteen to twenty minutes elapsed; the sun was almost setting. Our father had not turned up, nor had he sent his servant; and now the station-master had also left us. We were quite bewildered, and the joy and happiness which we had felt at the beginning of the journey gave way to a feeling of extreme sadness.

After half an hour, the station-master returned and asked us what we proposed to do. We said that if we could get a bullock-cart on hire, we would go to Koregaon; and if it was not very far, we would like to start straightway. There were many bullock-carts plying for hire. But my reply to the station-master that we were Mahars had gone round among the cartmen, and not one of them was prepared to suffer being polluted, and to demean himself carrying passengers of the untouchable classes. We were prepared to pay double the fare, but we found that money did not work.

The station-master who was negotiating on our behalf stood silent, not knowing what to do. Suddenly a thought seemed to have entered his head and he asked us, “Can you drive the cart?” Feeling that he was finding out a solution of our difficulty, we shouted, “Yes, we can.” With that answer he went and proposed on our behalf that we were to pay the cartman double the fare and drive the cart, and that he should walk on foot along with the cart on our journey. One cartman agreed, since it gave him an opportunity to earn his fare and also saved him from being polluted.

…

(The English text of Waiting for a Visa is available here. ‘விசாவுக்காக காத்திருக்கிறேன்’ முழு உரையை வே. தனசேகரின் வலை பதிவிலும், தமிழச்சியின் வலைத்தளத்திலும் காணலாம். )